Του Ιωάννη Δαμίγου
Η διαχείριση του χρήματος απαιτεί πάντα σοβαρούς κανόνες, που έχουν να κάνουν πάνω απ’ όλα με την απλή λογική, μα κυρίως την πρόβλεψη με την έννοια της πρόνοιας. Ο κυνισμός, είναι αυτός που αποφασίζει ψυχρά, απεμπολώντας οποιεσδήποτε άλλε δευτερεύουσες σκέψεις, που αφορούν είτε σε ιστορικές σχέσεις, είτε σε εταιρικούς δεσμούς. Δογματικές έννοιες, όπως “Ανήκομεν εις την Δύσιν”, καταρρίπτονται παταγωδώς, τόσο από ανάγκες όσο και συμφέροντα.
Η στρατηγική απομάκρυνση της Σαουδικής Αραβίας από τις ΗΠΑ, με ευκαιρία των πολεμικών αντιποίνων του Ιράν στις Αμερικάνικες βάσεις στο έδαφός της, δεν αποτελεί πλήρη ρήξη, αλλά μια μετάβαση από την απόλυτη εξάρτηση σε μια σχέση συναλλακτικής και πολυπολικής αυτονομίας, με σκοπό την προστασία των εθνικών της συμφερόντων πρωτίστως. Αν και η Ουάσιγκτον παραμένει ο κύριος εγγυητής της στρατιωτικής ασφάλειας του Ριάντ, η σαουδαραβική ηγεσία υπό τον Πρίγκιπα Διάδοχο Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, εφαρμόζει πλέον μια αναθεωρημένη εξωτερική πολιτική. Βασισμένη στην ανάγκη συνύπαρξης, αλλά και συνεργασίας με το Ιράν και άλλους στρατηγικούς συνεταίρους, προκειμένου να διαφυλάξει την εθνική της κυριαρχία ενόψει γεωπολιτικών αλλαγών και οικονομικών ανακατατάξεων.: Η απραξία των ΗΠΑ μετά τις μεγάλες επιθέσεις του Ιράν στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Aramco το 2019 κλόνισε ανεπανόρθωτα την πεποίθηση του Ριάντ ότι η Ουάσιγκτον θα πολεμήσει για χάρη του. Κατά τη διάρκεια των πρόσφατων στρατιωτικών συγκρούσεων των ΗΠΑ και του Ισραήλ με το Ιράν, η Σαουδική Αραβία αρνήθηκε να εμπλακεί επίσημα. Μάλιστα, περιόρισε προσωρινά τη χρήση των βάσεών της και του εναέριου χώρου της για αμερικανικές επιθέσεις, προκειμένου να μην στοχοποιηθεί η ίδια. Αντί να βασίζεται στην αμερικανική στρατιωτική ισχύ για την αναχαίτιση της Τεχεράνης, η Σαουδική Αραβία επέλεξε την εξομάλυνση των σχέσεων με το Ιράν, μέσω της κινεζικής διαμεσολάβησης, διατηρώντας ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας ακόμα και σε περιόδους κρίσης. Το Ριάντ ενισχύει τις σχέσεις του με το Πεκίνο (τεχνολογία, υποδομές) και τη Μόσχα (συντονισμός τιμών πετρελαίου μέσω του OPEC), αποδεικνύοντας ότι δεν εγκλωβίζεται πλέον στο δυτικό γεωπολιτικό μπλοκ. Ο πρωταρχικός στόχος του Ριάντ είναι η οικονομική διαφοροποίηση και η προσέλκυση επενδύσεων. Ένας γενικευμένος πόλεμος στη Μέση Ανατολή, υποκινούμενος από τις ΗΠΑ ή το Ισραήλ, θα κατέστρεφε τα μεγάλα αναπτυξιακά έργα. Η Σαουδική Αραβία αρνείται να θυσιάσει τα πετρελαϊκά της έσοδα, για να εξυπηρετήσει τις εσωτερικές πολιτικές ανάγκες των ΗΠΑ. Η στρατηγική προσέγγιση και η διεύρυνση της συνεργασίας μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και της Κίνας, αποτελεί μία από τις πιο σημαντικές γεωπολιτικές και οικονομικές εξελίξεις των τελευταίων ετών, αναδιαμορφώνοντας τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή. Η σχέση αυτή βασίζεται στη σύγκλιση των οικονομικών τους συμφερόντων, με το Ριάντ να επιδιώκει τη διαφοροποίηση της οικονομίας του και το Πεκίνο να εξασφαλίζει ενεργειακή σταθερότητα και γεωπολιτική επιρροή. Η Πρωτοβουλία “Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος” της Κίνας και το Όραμα 2030 της Σαουδικής Αραβίας έχουν θεσπίσει ισχυρά μανιφέστα για συνεργασία, συνδεσιμότητα, βιομηχανική διαφοροποίηση και οικοδόμηση ανθεκτικών αλυσίδων εφοδιασμού. Μαζί, αυτές οι στρατηγικές δημιουργούν ευκαιρίες για συνεργασία σε τομείς όπως η προηγμένη μεταποίηση, η καθαρή ενέργεια, η μεταφορά τεχνολογίας και η εξόρυξη. : Η Κίνα αποτελεί τον κορυφαίο εμπορικό εταίρο της Σαουδικής Αραβίας, με τον όγκο των συναλλαγών να ξεπερνά τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια. Υλοποιούνται εμβληματικά κοινά έργα, όπως το Διεθνές Βιομηχανικό Πάρκο Συνεργασίας Κίνας-Σαουδικής Αραβίας (Changshu) και η κατασκευή του σταδίου της Τζέντα για το Μουντιάλ 2034 από κινεζικές εταιρείες. Επίσης, μέσω της Aramco παραμένει ο βασικός προμηθευτής αργού πετρελαίου της Κίνας, επενδύοντας παράλληλα σε τεράστια διυλιστήρια επί κινεζικού εδάφους. Κολοσσοί όπως η Huawei και η Alibaba έχουν ιδρύσει περιφερειακά κέντρα δεδομένων και cloud υπηρεσιών στο Ριάντ, υποστηρίζοντας τα δίκτυα 5G της χώρας. Η Κίνα πέτυχε μια ιστορική διπλωματική νίκη διαμεσολαβώντας για την αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ιράν. Έξυπνα και επειδή μπορεί, το Ριάντ ξεκαθαρίζει ότι οι αποφάσεις του λαμβάνονται με βάση τα δικά του εθνικά συμφέροντα και δεν επιλέγει οριστικά στρατόπεδο ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση. Με αποτέλεσμα, να διατηρεί αναλλοίωτη την παραδοσιακή, στρατηγική αμυντική του σχέση με τις ΗΠΑ, εξισορροπώντας την τεχνολογική και οικονομική εξάρτηση ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις.
Όσο για την εξωτερική, αλλά και την εσωτερική πολιτική, στον χώρο (διάδρομο ενέργειας και εταιρικών ξένων συμφερόντων), που κατάντησαν στην χώρα μας, αυτές χαράσσονται καθαρά από τους δέκα ολιγάρχες, μέσω των χρηματοδοτούμενων πολιτικών και κομματικών υπαλλήλων των. Επιμένουν, με το αζημίωτο όλοι αυτοί, σε παρωχημένα δόγματα παρίας με λογικές οικοπέδου, που τεμαχίζεται και πωλείται κατά το δοκούν, έναντι πλειοδοτικών προσφορών σε όποιους.
Έχει παρασυρθεί ένας λαός, μια κοινωνία, σε ένα γαϊτανάκι ανευθυνότητας, με μια αναπάντητη απορία που αναρωτιέται κανείς, πως είναι δυνατόν να μην υπάρχουν κάποιοι επιστήμονες, πνευματικοί των γραμμάτων, της τέχνης και του πολιτισμού, για να αντιδράσουν! Δεν μπορεί να μην υπάρχουν! Δεν είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνεται κανείς, με τόσο βίαιες και τεράστιες αλλαγές να συντελούνται γύρω μας, πως επιμένουν οι “ταγοί” σε κραυγαλέες λάθος θέσεις. Δεν προβληματίζονται καν από το “κόλπο” του Κόλπου; Δεν είμαστε παραγωγός χώρα πετρελαίου, μα βρισκόμαστε σε σημαντικό γεωπολιτικό σημείο, που τώρα δυστυχώς τρέχουμε ασθμαίνοντας να πείσουμε τάχα, τους “πονηρούς” και εκμεταλλευτές εταίρους μας, πως είμαστε και εμείς εδώ! Ενώ αυτοί μας υποβαθμίζουν σκόπιμα, με στόχο την ολοκληρωτική αποσύνθεση, που οδηγεί στην πλήρη απαξίωση και πτώση της αγοραστικής αξίας μας! Αν αγνοούμε, αυτή την επιθανάτια ήττα στρατηγικής που ήδη εφαρμόζεται χωρίς επιστροφή, έχουμε οδηγηθεί εκούσια και ηλίθια στο πιο απλό “κόλπο” τους!