Του Άρη Ραβανού
Η επιλογή ενός πολυεπίπεδου σχήματος δείχνει ότι στόχος δεν είναι απλώς η πολιτική εκπροσώπηση, αλλά η συστηματική παραγωγή πολιτικής σε τομείς που θα καθορίσουν την επόμενη δεκαετία.
Η παρουσίαση της νέας πολιτικής δομής της ΕΛ.Α.Σ. δεν είναι μια τυπική οργανωτική άσκηση ούτε μια απλή κατανομή αρμοδιοτήτων. Αποτελεί μια πολιτική δήλωση προθέσεων και ταυτόχρονα έναν χάρτη της επόμενης ημέρας που φαίνεται να σχεδιάζει ο Αλέξης Τσίπρας.
Πίσω από τους 24 τομείς πολιτικής και τους έξι βασικούς πυλώνες και τους τομεάρχες με τους αναπληρωτές τους διακρίνεται η προσπάθεια συγκρότησης ενός χώρου που δεν αρκείται στην αντιπολίτευση, αλλά φιλοδοξεί να εμφανιστεί ως μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.
Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι η πολιτική επιστροφή που επιχειρείται δεν θα βασιστεί αποκλειστικά στην προσωπική απήχηση του Αλ. Τσίπρα ή στη φθορά των πολιτικών αντιπάλων. Αντιθέτως, φαίνεται να στηρίζεται στην οικοδόμηση ενός πλαισίου επεξεργασμένων θέσεων, θεματικής εξειδίκευσης και προγραμματικής προετοιμασίας.
Σε μια περίοδο κατά την οποία η πολιτική συζήτηση συχνά περιορίζεται σε επικοινωνιακές συγκρούσεις, η επιλογή να δοθεί έμφαση στη δομή και στο περιεχόμενο αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Η νέα αρχιτεκτονική επιχειρεί να απαντήσει σε ένα διαχρονικό πρόβλημα του προοδευτικού χώρου: πώς μπορεί να συνδυαστεί η ανάγκη ανανέωσης με τη διατήρηση της εμπειρίας και της θεσμικής γνώσης.
Η επιλογή ενός πολυεπίπεδου σχήματος δείχνει ότι στόχος δεν είναι απλώς η πολιτική εκπροσώπηση, αλλά η συστηματική παραγωγή πολιτικής σε τομείς που θα καθορίσουν την επόμενη δεκαετία, από την οικονομία και την παραγωγή μέχρι την κλιματική κρίση, την τεχνολογία και το κοινωνικό κράτος.
Παράλληλα, η συγκρότηση αυτού του σχήματος αποτυπώνει μια βαθύτερη φιλοδοξία. Να δημιουργηθεί ένας ευρύτερος χώρος ιδεών, στελεχών και πολιτικών προτάσεων που θα μπορεί να συνομιλήσει με κοινωνικές δυνάμεις πέρα από τα παραδοσιακά κομματικά όρια.
Δεν πρόκειται μόνο για μια οργανωτική πρωτοβουλία. Πρόκειται για μια προσπάθεια επανακαθορισμού της προοδευτικής παράταξης σε μια εποχή όπου οι παλιές πολιτικές βεβαιότητες έχουν αμφισβητηθεί και οι νέες κοινωνικές ανάγκες απαιτούν διαφορετικές απαντήσεις.
Υπό αυτή την έννοια, η ΕΛ.Α.Σ μοιάζει να λειτουργεί ως εργαστήριο πολιτικής επεξεργασίας αλλά και ως προθάλαμος μιας ευρύτερης πολιτικής ανασύνθεσης.
Ο Αλ. Τσίπρας φαίνεται να επενδύει σε μια στρατηγική μακράς πνοής, επιδιώκοντας να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για έναν νέο κύκλο πολιτικής παρουσίας, απαλλαγμένο από τα βαρίδια του παρελθόντος αλλά όχι από τα διδάγματά του.
Η επιλογή να προηγηθεί η προγραμματική συγκρότηση από την εκλογική φιλοδοξία δείχνει μια διαφορετική λογική από εκείνη που κυριάρχησε τα προηγούμενα χρόνια.
Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο μήνυμα της νέας δομής: ότι η επόμενη μάχη, όταν δοθεί, φιλοδοξεί να δοθεί με όρους προετοιμασίας, σχεδίου και πολιτικής πρότασης.
Tempora mutantur et nos mutamur in illis — οι καιροί αλλάζουν και μαζί τους αλλάζουμε κι εμείς. Η νέα δομή της ΕΛΑΣ ουσιαστικά φιλοδοξεί να εκφράσει τη μετάβαση σε ένα μοντέλο πολιτικού σχεδιασμού που ανήκει περισσότερο στον 21ο αιώνα παρά στις κομματικές συνταγές του παρελθόντος. Θα πετύχει; Θα δείξει.
Το αν αυτή η προσπάθεια θα μετατραπεί σε κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα είναι κάτι που θα κριθεί στο πεδίο της πολιτικής και της κοινωνίας.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ