Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Η κοινωνία διασκορπίζεται σε όλες τις κατευθύνσεις ταυτόχρονα , η πολιτική επεκτείνει τις εξαρτήσεις της από το χρήμα και το εκλογικό σώμα πλησιάζει στο σημείο βρασμού.
Έχει πολιτικό πρόβλημα η χώρα; Τυπικά όχι. Η κυβέρνησή της διαθέσει επαρκή κοινοβουλευτική πλειοψηφία και το κόμμα που τη στηρίζει είναι συμπαγές.
Ο απερχόμενος πρωθυπουργός διατηρεί την πρωτοβουλία των κινήσεων και διαθέσει τα μέσα για να επιδιώξει την επανεκλογή του- καθώς κανένα από τα κόμματα της αντιπολιτευσης δεν τον απειλεί, στην πρώτη θέση.
Όλα καλά λοιπόν; Καθόλου. Πίσω από τη βιτρίνα που διαμορφώνει καθημερινά η κυβερνητική προπαγάνδα, η πραγματική Ελλάδα αναστενάζει: τα λαϊκά προβλήματα διογκώνονται, οι ανισότητες διευρύνονται ,οι θεσμικές λειτουργίες παραλύουν.
Η ψευδαίσθηση της πολιτικής σταθερότητας τρίζει και το πολιτικό σύστημα κλονίζεται, και η «συλλογική κοινωνική αντίσταση» απουσιάζει.
Οι διαχωριστικές γραμμές ιδεολογίας και πολιτικής υποχωρούν και οι μετακινήσεις – χωρις αρχές- πολιτικού προσωπικού, διαμορφώνουν «αγορά» αντίστοιχη με τις μεταγραφές στο ποδόσφαιρο και το μπάσκετ.
Όλα αυτά συμβαίνουν με συγκεκριμένους τρόπους- που θα παράξουν συγκεκριμένα πολιτικά αποτελέσματα.
-Πρώτο: Υπάρχει προφανής αναντιστοιχία συσχετισμών ανάμεσα στη Βουλή και την κοινωνία. Η αριθμητική πλειοψηφία των βουλευτών που δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, δεν εκπροσωπεί αντίστοιχη πλειοψηφία του εκλογικού σώματος.
-Δεύτερο: Η υπερσυγκέντρωση πλούτου διαμορφώνει «κοινωνία του ενός τετάρτου»: το 25% του πληθυσμού έχει ικανοποιητικό επίπεδο ζωής , απολαμβάνει αγαθά ποιότητας και διαθέτει πρόσβαση σε επαρκή συστήματα υγείας εκπαίδευσης και ασφάλισης.
Για το 75% τα πράγματα , με εσωτερικές διαστρωματώσεις, γίνονται διαρκώς πιο δύσκολα. Με τη φτώχεια στο κατώτερο τμήμα του να διευρύνεται.
-Τρίτο: Δεν πάσχουν μόνο οι άνθρωποι, δεν ευημερούν ούτε οι αριθμοί- στο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Σχεδόν όλες οι στατιστικές αξιολογήσεις από την Ευρωπαική Ένωση και τον ΟΟΣΑ κατατάσσουν την Ελλάδα στις τελευταίες θέσεις της κλίμακας στους τομείς , που σχετίζονται με την καθημερινότητα.
-Τέταρτο: Η κρίση αντιπροσώπευσης – στην πολιτική και στην ενημέρωση – εντείνεται και η εμπιστοσύνη σε βασικούς θεσμούς του Κοινοβουλευτισμού περιορίζεται. Όλο και λιγότεροι πιστεύουν ότι η Δικαιοσύνη, η Βουλή, ο κρατικός μηχανισμός , κάνουν σωστά τη δουλειά τους.
-Πέμπτο: Η εθνική αυτοπεποίθηση δίνει τη θέση της στην ανασφάλεια και το φόβο , για όσα συμβαίνουν στην ευρύτερη περιοχή και η ικανοποίηση για τη συμμετοχή στην κοινοτική Ευρώπη μειώνεται.
Σ’ αυτό το σκηνικό που συνδυάζει την αβεβαιότητα με την αμεριμνησία και την ανασφάλεια με τις ψευδείς προσδοκίες , παράγονται συνεχώς …νέα κόμματα!
Είτε με κατάτμηση όσων μπήκαν στη Βουλή στις τελευταίες εκλογές, είτε νέα σχήματα με προσωποπαγή χαρακτηριστικά – και θέτουν υψηλούς εκλογικούς στόχους, χωρίς πραγματικές πολιτικές προϋποθέσεις.
Οι ιεροκήρυκες επικεφαλής τους, ψαρεύουν στη συλλογική σύγχυση, την απογοήτευση και ορισμένοι στα κατώτερα αισθήματα της κοινωνίας.
Στην πράξη, βασίζουν την επιβίωσή τους στην υποστήριξη κέντρων οικονομικής και μιντιακής ισχύος, εκτός πολιτικής.
Συμπέρασμα: Η κοινωνία διασκορπίζεται σε όλες τις κατευθύνσεις ταυτόχρονα , η πολιτική επεκτείνει τις εξαρτήσεις της από το χρήμα και το εκλογικό σώμα πλησιάζει στο σημείο βρασμού. Σαν την αποδιάρθρωση που προκάλεσαν οι εκλογές του Μαΐου του 2012.
Με το πρώτο κόμμα κάτω από το 20% και τους δυο πυλώνες της μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας , σε σχετική απονομιμοποίηση.
Ο ένας δεν έχει συνέλθει έκτοτε. Και αυτός που πήγε να πάρει τη θέση του αυτοδιαλύθηκε, λίγο μετά την απογείωση του- σαν το διαστημικό λεωφορείο «Τσάλεντζερ» της ΝΑSΑ, το 1986.
Με αυτά τα δεδομένα, το πιο αισιόδοξο μήνυμα των ημερών, ήλθε από το ζεϊμπέκικο – «Φεγγάρι μάγια μούκανες…» – του Μίκη και του Θαλασσινού- που χόρεψε στα Τρίκαλα , ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας … «Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί…».
Υπερβολή; Καθόλου. Από πότε έχουμε να δούμε πολιτικό αρχηγό να χορεύει;
ΑΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR
