Toυ Γιαννάκη Λ. Ομήρου
Όσο περνά ο καιρός, όσο απομακρυνόμαστε από το 1974 και όσο μπλεκόμαστε με τις επετείους και τους επετειακούς, σε αυτές τις ετήσιες βασανιστικές ρωγμές του χρόνου, με τον κίνδυνο να καραδοκεί να κατανικήσει την αλήθεια, να αποενοχοποιήσει ενόχους και να αναδείξει ψεύτικα φωτοστέφανα ας επιτελέσουμε ένα μικρό, ένα ελάχιστο χρέος προς όσους με ανιδιοτέλεια και σεμνότητα κατάθεσαν ψυχή για να μην περάσει η βαρβαρότητα του ολοκληρωτισμού. Ας μιλήσουμε για το Νίκο Νικολαΐδη. Το Νίκο Νικολαΐδη της αντίστασης και των έργων. Σε μια εποχή που οι εκ των υστέρων αντιστασιακοί αυξάνονται και πληθύνονται, η ταπεινή αναφορά στο Νίκο Νικολαΐδη λειτουργεί και σαν υπεράσπιση της ίδιας της ιστορικής αλήθειας.
΄
Έτσι αν μιλούμε για το τι κάναμε ως ελάχιστο χρέος στις 15 του Ιούλη του 1974 μιλούμε αναπόφευκτα για το Νίκο Νικολαΐδη που ενώ υπήρξε ένας απλός και συνηθισμένος άνθρωπος υπήρξε ταυτόχρονα τόσο ξεχωριστός ώστε να γράψει τη δική του μεγάλη ιστορία σε κάθε στιγμή και κάθε ώρα των αγώνων αυτού του λαού και αυτού του τόπου.
Ο Νίκος που δεν ήταν ο άνθρωπος των μεγάλων λόγων, της έπαρσης και της προβολής, σιωπηλά είχε μετατρέψει τη ζωή του σε μια πράξη και στάση προσφοράς και αγωνιστικής στάσης.
Δεν ήταν πολιτικά στρατευμένος με την έννοια των ιδεολογικών προσανατολισμών που πολλές φορές οδηγούν στους λαβύρινθους των αναζητήσεων και απομακρύνουν από την ουσία των πραγμάτων. Ο Νίκος είχε όμως μια πεντακάθαρη άποψη και αντίληψη για το τι συνέβαινε τη μαύρη περίοδο που προηγήθηκε της μεγάλης προδοσίας του 1974.
Ο Γρίβας, η ενωσιολογογία, η πατριδοκαπηλεία, η ΕΟΚΑ Β, η προετοιμασία της καταστροφής. Και ήξερε ότι η θέση του ήταν δίπλα στο Μακάριο ως τον εκφραστή της θέλησης του λαού, ως του αντιιμπεριαλιστή ηγέτη -για να θυμηθούμε λίγο τους ξεχασμένους ακόμα και για την αριστερά όρους- που εκπροσωπούσε την ύπαρξη του Κυπριακού κράτους κι αγωνιζόταν για να μην περάσουν τα σχέδια υποδούλωσης της Κύπρου και του λαού της, που εξυφαίνονταν στο Αμερικανικό Πεντάγωνο και τη ΣΙΑ και διοχετεύονταν στους υποτακτικούς τους, τη χούντα των Αθηνών και την Πέμπτη φάλαγγα στην Κύπρο.
Από εκεί και πέρα ο Νίκος με τις τεχνικές του γνώσεις, που υπήρξαν πάντα κορυφαίες και πρωτοποριακές και με την πατριωτική επένδυση που τους έδινε, έγινε όχι απλώς ο πρόδρομος της ελεύθερης ραδιοφωνίας στην Πάφο και την Κύπρο, αλλά ο στρατευμένος μαχητής που μετέτρεψε τους πομπούς και τα μικρόφωνα σε όπλα αγώνα και οχυρά αντίστασης για την ελευθερία και τη δημοκρατία.
Στις 15 του Ιούλη ο Νίκος Νικολαΐδης συμπεριφέρθηκε κατά το Καβαφικό «σαν έτοιμος από καιρό». Δεν υπήρχε θέμα ταλάντευσης. Δεν το σκέφτηκε και δεν το «μέτρησε». Όχι μόνο αρνήθηκε σαν υπάλληλος του ΡΙΚ που καταλήφθηκε από τους πραξικοπηματίες να υπηρετήσει τους νέους αφέντες, αλλά μετέτρεψε το ηλεκτρονικό του εργαστήρι σε κάστρο αντίστασης και οχυρό ελευθερίας. Ο Νίκος με τον Ελεύθερο Ραδιοσταθμό της Πάφου και της Κύπρου δεν έγραψε απλώς ιστορία. Δημιούργησε την ιστορία. Υπήρξε η ιστορία.
Καθώς ο Μακάριος κατευθυνόταν προς την Πάφο εξ αιτίας της λειτουργίας του Ελεύθερου Ραδιοσταθμού, για να απευθύνει το ιστορικό του διάγγελμα, η ιστορία όπως την προγραμμάτισαν οι πραξικοπηματίες ανατρεπόταν. Η δολοφονία του Μακάριου απετράπη.
Αυτά ως αναφορά μνήμης. Αλλά κυρίως, για να μη διαγράψει την αλήθεια ο μύθος. Για να μην περάσουν οι πλαστογράφοι και οι παραχαράκτες. Γιατί πέρα από τα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα», πέρα από την οίηση και την κομπορρημοσύνη των κάθε λογής «πρωταγωνιστών» υπάρχουν οι μικρές ιστορίες των ανθρώπων. Που υπήρξαν τελικά τόσο μεγάλες όσο μεγάλη υπήρξε η προσφορά τους.
ΣΗΜ: Επιβαλλόμενη μνημόνευση και στους συνεργάτες του Πολύκαρπο Νικολαΐδη και Κώστα Αττίκη που συνέδραμαν με τις τεχνικές τους γνώσεις στην λειτουργία και διεύθυνση της εμβέλειας του Ελεύθερου Ραδιοσταθμού της Πάφου.
Πρώην Προέδρος Βουλής Των Αντιπροσώπων