Του Βασίλη Κόκκα
Ή Μάνα Κουράγιο τού Μπέρτολτ Μπρέχτ απουσιάζει από τή σκηνή κάθε φορά πού χρειάζεται νά υπερασπισθεί ή νά προστατεύσει τά παιδιά της,κάθε φορά πού ένα από αυτά οδεύει πρός τό θάνατο. Είναι μία ηθικά αμφίσημη φιγούρα πού όμως μάς προκαλεί ν’αναλογισθούμε τή μοίρα τών
” μικρών” ανθρώπων πού αγωνίζονται ενάντια στίς ” μεγάλες” δυνάμεις τής ιστορίας, περιφρονημένοι καί ματαιωμένοι από αυτές μέχρι τέλους…
Ή χαροκαμένη Μαρία Καρυστιανού όμως κάθε άλλο παρά είναι αμφίσημη φιγούρα. Είναι ένας βράχος ακλόνητος! Μιά τραγική μάνα πού δίνει έναν τιτάνιο αγώνα μέ αξιοπρέπεια καί απαράμιλλο ψυχικό σθένος κόντρα σέ θεούς καί δαίμονες…..Μόνη ενάντια σέ ένα σάπιο σύστημα καί σέ ούκ ολίγους σάπιους ανθρώπους.Αντιμέτωπη μέ τίς διαχρονικές παθογένειες τού νεοελληνικού κράτους,τή
νωθρότητα καί τήν πρόδηλη αδυναμία τών βραδυπορούντων θεσμών,τήν αχαρακτήριστη
διοικητική ανικανότητα τών κυβερνώντων καί τέλος μέ τήν επονείδιστη,αισχρή,ύποπτη καί προκλητική διαχείριση τής τραγωδίας στά Τέμπη από τήν κυβερνητική πλειοψηφία προεξάρχοντος τού κ. πρωθυπουργού.
Τί αλήθεια μπορούμε νά κάνουμε; Είναι τό ερώτημα πού καλούμαστε ν’απαντήσουμε κάθε φορά πού βρισκόμαστε αντιμέτωποι μέ δυνάμεις αυθαιρεσίας καί καταπίεσης, δυνάμεις πού ξεπερνούν τίς ψυχικές αντοχές μας. Τήν απάντηση μάς τή δίνουν μέ τρόπο καθαρό καί ταυτόχρονα συγκινητικό οί γονείς τών τόσο άδικα χαμένων παιδιών.Γιατί τελικά υπάρχει πάντοτε κάτι νά κάνουμε,
κάθε φορά πού νομίζουμε η πού μάς λένε πώς δέ μπορούμε νά κάνουμε τίποτα!!!
Όπως ή μουγγή Κατρίν- ή κόρη τής Μάνας Κουράγιο- πήρε τό ταμπούρλο,σκαρφάλωσε στή στέγη καί άρχισε νά τό χτυπάει μέ μανία καί ώ τού θαύματος βρήκε τή φωνή της πού ήταν τόσο εύγλωττη πού έπεισε τίς πέτρες νά μιλήσουν καί τούς κοιμισμένους νά ξυπνήσουν!!!
Ή κυβερνώσα ψευδοελίτ μάς προτρέπει νά συνεχίσουμε τή ζωή μας σά νά μήν έγινε τίποτα.Σιωπώντας γιά κάθε τι σημαντικό…. Θέλουν τή συνενοχή μας,ικανοποιούνται μέ τή χαμένη μας φωνή,επιζητούν τήν άνευ όρων συνθηκολόγηση καί τό συμβιβασμό μας μέ τήν πραγματικότητα τής κακοδιοίκησης,
τόν πρωτοφανή αμοραλισμό καί τόν κυνισμό τής απροσχημάτιστης συγκάλυψης,μέ τήν ξετσιπωσιά καί τή σαπίλα….
Όλα αυτά όμως μάς πονούν,μάς αφορούν καί ΜΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ στίς πλατείες στίς 28 Φεβρουαρίου!!!
Ένα μεγάλο κομμάτι τής κοινωνίας ασφυκτιά καί βρίσκεται εγκλωβισμένο σέ πολλαπλά αδιέξοδα.Είναι πάρα πολλοί πλέον οί πολίτες πού βλέπουν,καταλαβαίνουν,νοιώθουν,
διαβάζουν πίσω από τίς γραμμές. Γι’ αυτό καί τό πλήθος τήν Παρασκευή θά είναι μέγα καί υπερκομματικό!