Του Ιωάννη Δαμίγου
Πολλαπλά μηνύματα, ευθείες βολές, διπλωματικές πρωτοβουλίες, με προστάτες και προστασίες σε ανοιχτό μαραθώνιο πλειοδοσίας, μεταξύ απειλών και προειδοποιήσεων για ανεπιθύμητες συνεργασίες προσχώρησης σε οικονομικούς και στρατιωτικούς συνασπισμούς. Ένα πρωτόγνωρο αλισβερίσι αλλαγών, όπου τρίζουν συθέμελα πατροπαράδοτοι δεσμοί, βρίσκεται σε εξέλιξη που ταράσσει και ανατρέπει δεδομένες έως σήμερα ισορροπίες.
Διπλά και τριπλά απογοητευμένος και με το δίκιο του, εμφανίζεται και είναι, ο σε πολλά και δύσκολα επίπεδα, Τραμπ. Φορτωμένος με πολλά και βαριά καρπούζια στις μασχάλες, τραμπαλίζεται επικίνδυνα σε γεωπολιτικά σχοινιά, χωρίς δίχτυ ασφαλείας από κάτω. Ένα πρώτο και δισεπίλυτο πρόβλημα, αποτελεί ο εσωτερικός πόλεμος που καλείται να αντιμετωπίσει. Ο πραγματικός στρατός που κατεβάζει στους δρόμους μεγάλων πολιτειών, δεν φαίνεται να εδραιώνει την κυριαρχία του και σίγουρα δεν είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος αντιμετώπισης των Αμερικανών πολιτών, ως εχθρός! Η συνήθεια όμως των επιθέσεων σε άλλες μη υπάκουες χώρες, τον έχει μπερδέψει. Ένα δεύτερο πρόβλημα που παραμένει απογοητευμένος όμως, είναι αυτό από τις συνεχείς απώλειες συμμαχικών (εκμεταλλεύσιμων) χωρών και μάλιστα μεγάλων οικονομικών αγορών, όπως ο ίδιος αναγνώρισε της Ινδίας, λόγου χάρη. Η εκβιαστική ζαριά μεγάλου ρίσκου, που έριξε στο Κατάρ μέσω του Ισραήλ, “τιμωρώντας” το για την συνεχιζόμενη συνεργασία πετρελαίου και αερίου με Κίνα και Ρωσία, δεν φαίνεται να του κάθεται. Σπρώχνει το Κατάρ, αλλά και άλλες αραβικές χώρες, σε αγκαλιές αντιπάλων προστατών. Και το Ισραήλ, πέρα από το κοστοβόρο οικονομικό βάρος που φορτώνει τις ΗΠΑ, πολλαπλασιάζει επικίνδυνα τους εχθρούς του, την Αίγυπτο π.χ. που μετά από σαράντα έξι χρόνια, χαρακτήρισε εχθρό της, ερχόμενη πιο κοντά με την Τουρκία. Το υποστηρικτικό θράσος στο δολοφονικό Ισραήλ και η αλαζονεία, σπάνε συνδετικούς κρίκους της αλυσίδας, δημιουργώντας πρόσθετα προβλήματα στα ήδη υπάρχοντα των ΗΠΑ, που αντιδρούν σπασμωδικά πλέον, εμπρός στην καταφανή απειλή τις Κίνας και των συμμάχων της. Η ευθεία απαίτησή των, για να έρθουμε και στα δικά μας, της απομάκρυνσης από το λιμάνι του Πειραιά της COSCO, καταδεικνύει τον φόβο για την ανάγκη του πολύτιμου ανεφοδιασμού του μεγάλου στόλου των. μια και πολλά άλλα λιμάνια, βρίσκονται στην υπηρεσία της Κίνας. Είναι σαφές πια, πως οι ΗΠΑ χάνουν την πρωτοκαθεδρία τους μετά από πολλά χρόνια. Το χρέος τους στους δανειστές ξεπερνά πια τα τριάντα έξι τρισεκατομμύρια, γεγονός που δυσκολεύει τα όποια επιθετικά σχέδιά των. Το θέμα που προκύπτει, αφορά το πόσο ακριβά θα πουλήσουν το τομάρι τους, πότε και πως.
Όσο για την εξωτερική διπλωματική μας πολιτική, θυμίζει το παιδικό παιχνίδι της τυφλόμυγας. Από την μια βαριά ήττα στην άλλη, με αυτό το αντιπροσωπευτικό τμήμα επικίνδυνων όσο και ανίκανων κυβερνητικών κλητήρων, παρά διπλωματών. Πιο απομονωμένοι και πιο άχρηστοι από ποτέ, εκτελούμε από μόνοι μας τα χειρότερα κατά των συμφερόντων μας, κραυγάζοντας απειλητικά κι από πάνω, όπως η ψηλά ανεβασμένη σε δέντρο μαϊμού, που εκθέτει τον κόκκινο πισινό της! Ηλίθια και με εμμονή, επιμένουμε παγιδευμένοι στις λάθος αποφάσεις και θέσεις, παραμένοντας διαθέσιμοι και αναλώσιμοι, χωρίς έστω και ένα μηδαμινό αντίτιμο, με χρέωση και από πάνω! Έχουμε εξαντληθεί στις παραχωρήσεις!
Προστάτες και προστασίες, “δημοκρατικός καπιταλισμός”, με τον ευρωπαϊκό ανταριασμένο όχλο, κατάντημα των επιτήδειων αγοραίων εντεταλμένων εταιρικών υπαλλήλων, δήθεν πολιτικών, έρμαιο των οικονομιών του πολέμου, να βολοδέρνει με τον επερχόμενο χαμό, σε πλήρη θανατηφόρα άγνοια. Σε χειρότερη μοίρα, ναι πάντα υπάρχει το χειρότερο ως μέτρο για την ελληνική κοινωνία, η χώρα μας. Σε τελευταίες θέσεις όποιων μετρήσεων, παγκόσμιων και ευρωπαϊκών δεσπόζουμε υπερηφάνως, τέτοιου καταντήματος που κανείς δεν αγωνιά πια για την γεωπολιτική σημασία της τυχαίας θέσης μας, μια και έχει ήδη αγοραστεί από ενδιαφερόμενους επισήμως. Αδιάφοροι και διεφθαρμένοι, όσο δεν γίνεται άλλο συνεχίζουμε ως απλοί ενοικιαστές στην χώρας μας, όπως κι όπου βγει ….