Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Είναι στο χέρι του Ανδρουλάκη να επιβάλει ότι οι μετεκλογικές επιλογές ανήκουν στα προεδρικά προνόμια, όπως θα τα ορίσει η κάλπη.

Δυο αυγά στην ίδια μασχάλη δεν χωράνε. Και δυο κόμματα της «Κεντροαριστεράς» στην Ελλάδα δεν επιβίωσαν ποτέ.

Άλλωστε δυο κόμματα σημαίνει δυο αρχηγοί. Και –με το συμπάθιο– ισχύει και στην πολιτική η παροιμία για τα δύο κοκόρια στο ίδιο κοτέτσι.

Υπάρχει λοιπόν ένα θέμα: τι πρόκειται να γίνει στον χώρο που διαμόρφωσε από το 1977 ο Ανδρέας Παπανδρέου;

Μετά από αυτόν, έβγαλε άλλους τρεις Πρωθυπουργούς. Συμπεριλαμβανομένου του Τσίπρα το 2015 – που διάβασε λάθος τη συσπείρωση στο πρόσωπό του και μιλούσε για «πρώτη φορά Αριστερά».

Το βρήκε μπροστά του το 2023. Αλλά τώρα δείχνει να το κατάλαβε και προσπαθεί να το πάρει αλλιώς – αλλά με θολούρα: λίγο «ριζοσπαστική Αριστερά», λίγο «Κεντροαριστερά» και βάλε και κάτι από «πολιτική Οικολογία».

Ποιος θα επικρατήσει λοιπόν στην αναμέτρηση που θα επακολουθήσει; Όχι στη δημοσκοπική, κατά την οποία κάποιοι έσπευσαν να προεξοφλήσουν: «δεύτερος ο Τσίπρας».

Στην πραγματική σύγκρουση – που τώρα αρχίζει και θα τραβήξει ως το βράδυ των εκλογών.

Για να μην έχουμε αυταπάτες: πρώτος κερδισμένος είναι ο Μητσοτάκης. Διαμορφώνονται εκ νέου οι συνθήκες του 2023 – με τον Τσίπρα να παίρνει τη θέση του Ανδρουλάκη, στη διάσπαση των δυνάμεων, που ενωμένες θα τον απειλούσαν.

Τώρα, βάζοντας στη δημοσκοπική εξίσωση και την Καρυστιανού, ελπίζει να μην του κοστίσει η ζημιά από το κόμμα Σαμαρά. Που εκτός από τον «φυσικό του χώρο» στη Δεξιά, θα συσπειρώσει και τους «Καραμανλικούς» της ΝΔ.

Σε αυτό το σκηνικό – που ας μην κρυβόμαστε: ευνοεί την τρίτη θητεία Μητσοτάκη – πέφτει ένα συγκεκριμένο βάρος στις πλάτες του Νίκου Ανδρουλάκη: να μην παγιωθεί η εικόνα που διαμορφώνεται από πολιτικούς, μιντιακούς και οικονομικούς κύκλους.

Κακά τα ψέματα: αν οι εκλογές γίνουν «αναμέτρηση ανάμεσα στα βουβάλια» θα ηττηθεί. Ούτε με τον υπερεξοπλισμό Μητσοτάκη μπορεί να τα βάλει, ούτε την ηγετικότητα Τσίπρα στον δημόσιο χώρο μπορεί να ανταγωνιστεί.

Το μόνο όπλο του – επαρκέστατο αν πάρει τη σωστή γέμιση – είναι ότι ηγείται του ΠΑΣΟΚ. Η κυβερνητική του «πατίνα» παραμένει – όσο και αν το έκανε Κούγκι ο Γ. Παπανδρέου.

Το DNA της κυβερνώσας δύναμης έρχεται από τις παρακαταθήκες του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά και του Κ. Σημίτη.

Οι καλύτεροι μιντιακοί προπαγανδιστές του μεγάρου Μαξίμου υποστηρίζουν πως βλάπτει τον Ανδρουλάκη ότι δεν συντάσσεται, εν δυνάμει, με τον Μητσοτάκη, απέναντι στον «λαϊκισμό».

Μάλλον το αντίθετο: αν τους ακούσει, όπως εκ των πραγμάτων συνέβη το 2023, είναι τελειωμένος.

Η βάση για την πολιτική του ως τις εκλογές είναι αυτή που αναδείχθηκε στο συνέδριό του: η αυτονομία.

Αυτό δεν σημαίνει «διμέτωπος», όπως μεταφέρεται από όσους νομίζουν πως οσάκις επιτίθεται στον Μητσοτάκη, πρέπει να συνεχίσει με επίθεση στον Τσίπρα.

Σημαίνει διακριτή πολιτική ταυτότητα, όπως την ψήφισαν οι εκπρόσωποι της κομματικής βάσης.

Συνιστά αυτοϋπονόμευση ότι τη μια μέρα την παραβιάζει η Διαμαντοπούλου, υποδεικνύοντας μετεκλογική συνεργασία με τον Μητσοτάκη και την άλλη ο Δούκας, στρεφόμενος προς τον Τσίπρα.

Βλάπτουν την πορεία του ίδιου –καθόλου συμβατό με «κεντρικά» στελέχη– που δεν κρύβουν τις προτιμήσεις τους προς τρίτους.

Χρέος του προέδρου του ΠΑΣΟΚ να βάλει τον καθένα στον πάγκο και στα κυβικά του.

Με απλά λόγια: αυτονομία του ΠΑΣΟΚ σημαίνει ότι διεκδικεί την ψήφο των πολιτών, με φόντο την ιστορία του και με επιχείρημα ότι μπορεί να διαμορφώσει επαρκέστερη κυβερνώσα ομάδα από τον, μετά ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρα.

Είναι στο χέρι του Ανδρουλάκη να επιβάλει ότι οι μετεκλογικές επιλογές ανήκουν στα προεδρικά προνόμια, όπως θα τα ορίσει η κάλπη.

Προς το παρόν, από την πλευρά του, αρκεί αυτό που θα έλεγε ο Χρόνης Μίσσιος: «Ηγήσου ρε, τι σου ζητάνε;».

ΑΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR