Του Ιωάννη Δαμίγου
Το σωστό είναι να ξεκινάς από την αρχή, να αποκτάς κρίση μέσω της λογικής, να αναγνωρίζεις το σωστό από το λάθος, την διαφορά ηθικής από το ανήθικο, μα κυρίως να υποβάλει κανείς συνεχώς την προσωπικότητά του, στην βάσανο της αξιοπρέπειας. Ας με συγχωρήσουν οι αναγνώστες, για την ανάγκη απλούστευσης της γραφής μου, γιατί όπως αναφέρει ο τίτλος του άρθρου, απευθύνομαι σε αδαείς, ίσως χωρίς ελπίδα κατανόησης.
Έτσι απλά και αβίαστα, με λογική σκέψη ο ψηφοφόρος, μπορεί να ανταποκριθεί υπεύθυνα στο ύψιστο αυτό καθήκον αλλά και δικαίωμα, του εκλέγειν. Κατάκτηση αιματοκυλισμένων αγώνων, αλλά και εκμεταλλεύσιμο εργαλείο επιτηδείων η ψήφος, όπου κάτω από κατάλληλες, πονηρές διαστρεβλώσεις και ανάλογη χρήση προπαγάνδας μέσω ΜΜΕ αλλά και πολλαπλών δήθεν δημοσκοπήσεων, καθοδηγούν συναισθηματικά αδαείς στο ποθητό γι’ αυτούς αποτέλεσμα. Εταιρείες δημοσκοπήσεων, που ευθαρσώς και ξεδιάντροπα οι ιδιοκτησίες των, έχουν στενούς οικονομικούς δεσμούς με το κατεστημένο, δηλαδή του ολιγάρχες, αναλαμβάνουν το έργο της καθοδήγησης. Πριν ακόμα κατατεθούν οι αιτήσεις για ίδρυση νέων κομμάτων, ήδη οι “δημοσκόποι” καθοδηγούσαν την κοινή εύπλαστη γνώμη, στις συμφέρουσες αποφάσεις. Μετά από κοπιαστικές αλλά άκαρπες προσπάθειες, το άλογο κούρσας που ποντάριζαν μέχρι πρότινος, ως ρυθμιστή ελέγχου της κατάστασης, “έσκασε” από τις απανωτές ενέσεις ντοπαμίνης. Άλλο “γκανιάν” χρειάζονταν και το βρήκαν, δώρο δυο σε ένα! Το ένα κόμμα γνωστό για τις (μη) αρχές του, το άλλο κατέθεσε τα διαπιστευτήριά του, μετά την χρήση παραγωγής συναισθήματος, μόλις με τις πρώτες συντηρητικές θέσεις του, από έλλειψη μαθημάτων πολιτικής και μετά απείχε. Μια απλή και εύκολη έρευνα επίσης, είναι αυτή που καταδεικνύει στους ψηφοφόρους, την μόνιμη χρηματοδότηση συγκεκριμένων κομμάτων, από συγκεκριμένους πάλι ολιγάρχες, όχι ασφαλώς υπέρ των εννοιών της δημοκρατίας (ποιες να είναι αυτές άραγε;) αλλά για την νομοθετική εξυπηρέτηση των επιχειρηματικών συμφερόντων των. Ένα ακόμα απλό σκεπτικό (ναι, απαιτεί την δυνατότητα σκέψης), για εύκολη απάντηση στον προβληματισμό της ψήφου, αποτελεί η σύγκριση των κυρίαρχων κομμάτων, τόσο σε αυτά τα νομοσχέδια που ψηφίζουν σύσσωμα, ή αντίθετα δεν ψηφίζουν στην Βουλή (κατά κύριο λόγο κοινωνικές δικαιωματικές παροχές). Τοιουτοτρόπως, με τα καταφανή αποτελέσματα, γίνεται άμεσα αντιληπτό εκεί που συμφωνούν αυτά, παρά τις επίπλαστες τηλεοπτικές διαφορές λεπτομερειών, ή ιστορικών τάχα κληρονομημάτων, αναγκαίων και λίγων αλλαγών, απαίτηση της δίψας της απαίδευτης κοινωνίας, μετά από δυναστεία επτά και όχι μόνο ετών (μεταπολίτευση). Ποιοι και πώς υπηρέτησαν τα παλιά “τζάκια”; Ποιοι και πώς προώθησαν τα νεότερα “τζάκια”; Ποιοι και πώς χρησιμοποίησαν ψηφοθηρικά την στήριξη της εκκλησίας; Ποιοι και πως υποστηρίζουν τα καρτέλ των τραπεζών (που πόσες φορές τις έχει χρηματοδοτήσει ο ελεγχόμενος όχλος;), Ποιοι και πώς υποστηρίζουν τα καρτέλ της ενέργειας, των supermarket, της φαρμακοβιομηχανίας, των μνημονίων, των, των των; … Ποιος αγνοεί και αν; Ποιος επαίτης “βολεύεται”; Ποιος τέλος είναι άμοιρος ευθυνών; Οι δικαιολογίες χωρούν αρκετούς, όπως ακριβώς τα κυρίαρχα συστημικά κόμματα! Και είναι τέτοιο το θράσος τους, που δεν μπαίνουν καν στον κόπο κάποιας υποτυπώδους ανανέωσης, καθώς απευθύνονται σε μόνιμα αδαείς, που υποφέρουν με ξενιτεμένα παιδιά, αλλά τους αρέσει, κατά μια περίεργη συνήθεια! Που γνωρίζουν την λύση, αλλά δεν την μπορούν! Όπου, μπαίνουν και βγαίνουν σε ελεύθερα ταξί, χωρίς να γνωρίζουν καν τον προορισμό, κάνοντας γύρους ή ακόμα επιστρέφοντας στο ίδιο θέατρο, της ίδιας παράστασης, εκείνο της αρχής! Και άντε πάλι από την αρχή Αα, Ββ, Γγ, χωρίς προβιβασμό, χωρίς απολυτήριο, μένοντας πάντα ανεξεταστέοι ημί – πολίτες!
Η δε απογοήτευση στους αδαείς, λαμβάνει εφιαλτικές διαστάσεις τέτοιου εξευτελισμού, καθώς αυτό επιτυγχάνουν οι “σωτήρες” τους, που τόσο επιπόλαια πίστεψαν και τόσο επώδυνα προδόθηκαν τάχα! Τους πρόδωσαν οι προδομένοι επιστρέφοντας! Ποια τιμωρία; Να εκδικείται με τον ίδιο τρόπο, όπως το περίφημο “It’s the implementation, stupid” (“Είναι η εφαρμογή, ανόητε”), που είπε ο Σόιμπλε σε πάνελ στο Νταβός όπου συμμετείχε και ο Αλέξης Τσίπρας, τους πάλαι ποτέ συντρόφους του. Απαιτώντας πλήρη υποταγή! Στημένες λεμονόκουπες. Αναγνωστικό Α’ Δημοτικού, (Εγχειρίδιο για αδαείς)! Ταγός δεν υπήρξα, και ταγός δεν θα υπάρξω. Μετά όμως τον έλεγχο των παραπάνω, είναι πλέον εύκολο να αποφασίσει κανείς, ποιο κόμμα τον εκπροσωπεί. Άλλως, μια από τα ίδια και χειρότερα …