Του Ιωάννη Δαμίγου
Αρκεστήκαμε στα υπάρχοντα και δεδομένα προς ενοικίαση εν αρχή, όπως γη, νησιά, αέρας, ήλιος και θάλασσα. Απαίδευτοι, ανίκανοι και ερασιτέχνες μέγιστοι του είδους, απεμπολήσαμε πρόχειρα και έναντι επιδομάτων, εν είδει επαιτείας, τα φυσικά χαρίσματα του τόπου μας και περεταίρω ξεπουλήσαμε μέσω μετοχών ευτέλειας, και αυτή την αξιοπρέπειά μας.
Αυτό που παρήγαγε αυτός ο τόπος, σε συνδυασμό αν θέλει κανείς, με τα φυσικά γνωρίσματά του, ήταν πρωτίστως η γνώση! Υπήρξε η απαρχή, της καθ’ όλα δύσκολης και σφαιρικής προσπάθειας γνώσης όλων, μα και αυτή που τόλμησε και κατάφερε επαρκώς, την μέγιστη διαφορά από όλους τους προγενέστερους αλλά και τους μετέπειτα πολιτισμούς, την γνώση του “έσω” του ανθρώπου. Άρα, η πρώτη προσέγγιση ολοκληρωμένης παραγωγή γνώσης, έστω βασικών αρχών και αξιών, υπήρξε το πρώτο και πολυτιμότερο πάντων, προϊόν. Δυστυχώς για εμάς σήμερα, αυτοί που ξεκίνησαν αυτή την λαμπρή παραγωγή γνώσης, τότε και εδώ, έμελλε να είναι και οι τελευταίοι! Αλλοδαποί και άξιοι ευτυχώς, συνέχισαν συμπληρώνοντας απλώς ή αναλύοντας, τα μια φορά ειπωμένα και γραμμένα διάφανα, ως μοναδικές και άπαξ διαχρονικές μεγάλες αξίες και αρχές της ζωής του ανθρώπου. Αντί να διατηρήσουμε ή ακόμα και να επεκτείνουμε αυτά τα πρωταρχικά εργαλεία γνώσεις, ως σύγχρονο και εσαεί προϊόν, εφαρμοζόμενο στις νέες τεχνολογίες, και να είμαστε η χώρα πρότυπο παραγωγής και πώλησης γνώσης, ένας τόπος ορισμός πολιτισμού, καταντήσαμε έσχατοι υποτελείς. Έσχατοι υποτελείς αυτών, που οικειοποιήθηκαν εμπορικά την γνώση, την εκμεταλλεύονται κερδοσκοπικά και μας την πωλούν ακίνδυνη και τόσο, ως μέσω περεταίρω αποχαύνωσης, ένα υποπροϊόν τεχνολογικής εξάρτησης κυρίως. Η “κεφαλαιοποίηση” της γνώσης στην Ελλάδα θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω της σύνδεσης της έρευνας με την αγορά, της ψηφιοποίησης της δημόσιας διοίκησης και της προσέλκυσης ξένων επενδύσεων τεχνολογίας.
Φανταστείτε την δημιουργία οικοσυστήματος καινοτομίας και σύνδεσης Πανεπιστημίων – Αγοράς. Ίδρυση αποτελεσματικών γραφείων μεταφοράς τεχνολογίας. Χρηματοδότηση έρευνας που λύνει πραγματικά προβλήματα επιχειρήσεων. Ανάπτυξη ανθρώπινου κεφαλαίου, για αναστροφή μετανάστευσης Παροχή φορολογικών κινήτρων για επαναπατρισμό επιστημόνων. Εστίαση σε τεχνητή νοημοσύνη και δεδομένα. Σύγχρονη εκπαίδευση με εισαγωγή της επιχειρηματικότητας στα σχολικά προγράμματα. Σκεφθείτε μια δημιουργία παγκόσμιου δικτύου Ελλήνων επιστημόνων. Τόσα και πολλά άλλα, που θα άλλαζαν τον τρόπο ακόμα και τον σκοπό εργασίας, με ποικίλα κίνητρα και τελικό αποδέκτη τον πολίτη, για μια αναβαθμισμένη ποιότητα ζωής του. Όνειρο θερινής νυκτός. Φευ!
Τα παραπάνω και εφικτά, σκοντάφτουν όμως. Και σκοντάφτουν πρώτα, στα συμφέροντα των ολιγαρχών, έπειτα στα κελεύσματα των υποτελών των κυβερνητικών, αλλά και μεγάλου μέρους της αντιπολίτευσης, και τέλος στην επαναπαυμένη σε αδράνεια της συνήθειας, κοινωνία. Μέχρι σήμερα, 10 μεγάλα και ιστορικά ελληνικά ιδιωτικά σχολεία έχουν εξαγοραστεί ή έχουν συνάψει στρατηγικές συμφωνίες με μεγάλα ξένα πολυεθνικά funds και εκπαιδευτικούς ομίλους. Τα δημόσια προσπαθούν, εν μέσω βιβλικών μαχών μεταξύ ακόμα και μαθητριών! Εν τω μεταξύ, άκρα του τάφου σιωπή! Ανέμελοι δήθεν στην δυστυχία μας, δεχόμαστε γροθιές στο ρινγκ, πέφτοντας στο καναβάτσο, χωρίς ένα καμπανάκι για διάλλειμα! Βλέπεις, στην επιβίωση δεν υπάρχει “cooling break”, για διαφημίσεις …