Του Ιωάννη Δαμίγου
Αρχή πάντων η ισορροπία. Οποιαδήποτε άλλη κατάσταση, καταλήγει εκ προοιμίου σε πειραματικές και ως εκ τούτου άγνωστες καταλήξεις, έξω από έλεγχο και με άμεσο κίνδυνο έκφανσης ακραίων και καταληκτικών πράξεων. Αντίθετα η αίσθηση ισορροπίας, εμπεριέχει την δυνατότητα πρόληψης, άρα και την επίκαιρη λήψη αποφάσεων πρόνοιας. Καθώς η ισορροπημένη σκέψη είναι αυτή, που μέσω ορθής κρίσης, λειτουργεί ως προστάτης αποφυγής λάθους.
Οι πολύ δύσκολες συνθήκες διαβίωσης για τον πολύ κόσμο, έχουν σαν αποτέλεσμα την έλλειψη ισορροπίας, που εκ των πραγμάτων οδηγεί σε δημιουργία αρχής αντιθέσεων, ως απόρροια. Εδώ, η έννοια και το όποιο επίπεδο μόρφωσης, δεν αποτελεί εχέγγυο εξασφάλισης, όταν επιμέρους εκφάνσεις της συρρικνωμένης εξ’ ανάγκης σύγχρονης διαμορφούμενης ζωής, επιμερίζεται σε κανόνες του “πρέπει”. Και η υπεροχή αυτών των κανόνων, αφαιρεί κλέβοντας ύπουλα ισορροπία, απαραίτητη για την υγιή συνύπαρξη με άλλους, που έχουν τα ίδια ακριβώς προβλήματα διαχείρισης χρόνου. Το μίγμα που δημιουργείται, πέραν της ύπαρξης των πολλών και απαίδευτων, συνάδει με την δυσμενή εικόνα πραγματικότητας της σημερινής κοινωνίας, που αδυνατεί να επικοινωνήσει, με τους κλασικούς και άμεσους τρόπους που είχε διδαχθεί ως μέσω συνεννόησης. Η απομόνωση λοιπόν και η βία προσωπικής ανάδειξης, ως προτεινόμενη λύση δήθεν, αδυνάτισε ως και εξανέμισε, την έννοια της συλλογικότητας. Αρχής γενομένης, από την αίσθηση της φιλίας, της παρέας, της αγάπης και του έρωτα, πρωταρχικά στοιχεία, μιας ισορροπημένης κοινής συνύπαρξης ανθρώπων. Κανόνες του “πρέπει”, που αμφισβήτησαν ακόμα και αυτές τις ιερές του πάλαι ποτέ συγγενικές σχέσεις, μια και το μικρόβιο του “εγώ” πρόσβαλε αρχές, αξίες και ηθική. Σε αυτό άλλωστε, βασίστηκε όλο το άθλιο οικοδόμημα, του υπερκέρδους και της εκμετάλλευσης και εν κατακλείδι αυτό το απεχθές κατάντημα, του ξέφρενου και ασύδοτου καπιταλισμού. Εξανάγκασε τις επιτήδεια μετατρεπόμενες αδύναμες μάζες, σε συρρίκνωση λόγω συμπίεσης, μέσω της ελπίδας απόχτησης πλούτου δήθεν, παραδειγματίζοντας με κάθε λογής παραγμένα “επιτυχή” πρότυπα, μέσω των ευπειθών ΜΜΕ. Δάμασε τα πλήθη αδαών, μέσω ομαδικών αθλημάτων προβολής, καθιστώντας τα τόσο φανατισμένα, ώστε να ξεχνούν τα δυσβάσταχτα προβλήματά των και να εκτονώνουν την επικίνδυνη γι’ αυτούς, ενέργειά των σε ατέρμονο οπαδικό μίσος αναμεταξύ των. Προσφέροντας από το υστέρημά τους, άπειρα κέρδη στους ιδιοκτήτες ομάδων, που τυγχάνει να είναι και ιδιοκτήτες ΜΜΕ, που τυγχάνει επίσης, να χρηματοδοτούν κομματικούς αρχηγούς, όλου του πολιτικού φάσματος, δηλαδή του ίδιου και ενός! Χωρίς περιθώριο ανάσας, βομβαρδίζουν τον όχλο με συνεχείς δημοσκοπήσεις, σε προσπάθεια ιεράρχησης του μηδαμινού, με μεταγραφές παιχτών, με κατηγορίες περί οικονομικών εγκλημάτων παραπεμπόμενων στην δικαιοσύνη πολιτικών, με ενδελεχή λεπτομερή αναφορά και παρουσίαση δολοφόνων και θυμάτων και με συνεχή ανατροπή καιρικών προβλέψεων! Απόρροια όλων αυτών και άλλων πολλών, σε μια κοινωνία φόβου και αποφυγής ευθύνης, είμαστε εν δυνάμει μικροκλέφτες, μικροαπατεώνες, αλλά και δολοφόνοι, με την πρώτη δοθείσα ευκαιρία και με ασήμαντη αφορμή, ακριβώς κάτω από τις ακραίες και μη φυσιολογικές συνθήκες επιβίωσης. Με ένα κυρίαρχο συναίσθημα να επικρατεί, αυτό της “τυφλής” εκδίκησης, έναντι όποιου/ας, ως εκτόνωση, που τελευταία έχει περάσει σε νεότερες ηλικίες, ακόμη και παιδιών!
Στην δίνη της ανισορροπίας, το πλήθος των δεινών θεριεύει, και τα συμπτώματα που προκαλούνται από την συρρίκνωση της συμπίεσης, αλλοιώνουν τους απαραίτητους συνδετικούς κρίκους που οριοθετούν ηθικά, αλλά και νομικά τις αρχές ανεχτικής συνύπαρξης. Η ήττα, προσωπική και εθνική, αν υπάρχει ακόμα, ελλοχεύει σε κάθε έκφανση της ζωής και απογοητεύει αποτρέποντας κάθε προσπάθεια αναστροφής του παγιωμένου πια αρνητικού κλίματος. Η διαστροφή, που ξεκινά από τους ταγούς της καθημερνά εξευτελιζόμενης παντοιοτρόπως πολιτικής, χρηματισμένης και χειραγωγούμενης από τα συμφέροντα της εγχώριας λαϊκίστικης τα μάλα ελίτ, διαπερνά και καταλήγει πλήττοντας την κατακερματισμένη κοινωνία, που καταλήγει εθισμένη στην εξάρτιση ταπείνωσης. Δεν ανήκουμε πια σε μια κοινή κατηγορία αξιολόγησης, καθώς δημιουργήσαμε μία ολότελα δική μας, αυτή των τελευταίων της εσχατιάς, μα σε όλα τα προς μέτρηση μεγέθη.