Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Υπήρχαν ενδείξεις ότι ο Αλέξης Τσίπρας συμπεριφέρεται σαν τον Ζαχαριάδη- τον παλιό, όχι τον Κώστα- αλλά ότι οργανώνει τον τέταρτο γύρο κομμουνιστικής κατάληψης της εξουσίας τώρα το μαθαίνουμε.
Για τους νεότερους οι τρεις πρώτοι ήταν : τα Δεκεμβριανά, όταν μας έσωσε ο Σκόμπι, ο “Συμμοριτοπόλεμος” που γλιτώσαμε χάρη στους Αμερικανούς και το 1967 που πρόλαβαν οι κολονέλοι…
Τώρα θα αποφύγουμε τη συμφορά χάρη στον νεοφώτιστο γραμματέα Κυρανάκη, που έσπευσε να συνδέσει τα γκαζάκια και τη δολοφονία στη Θεσσαλονίκη με τον… Τσίπρα και τον Εμφύλιο.
Δεν ξεγελάστηκε από τη σπουδή του πρώην Πρωθυπουργού να καταδικάσει πρώτος την επίθεση των αγνώστων δολοφόνων. Χάρη στην παρατηρητικότητα που τον διακρίνει, έπιασε το υπονοούμενο στον τίτλο ΕΛΑΣ που έδωσε το κόμμα του: είναι ξεπατίκωμα αντεθνικής ανταρσίας.
Σιγά μην τον ξεγελάσει ότι ο αείμνηστος Παν. Κανελλόπουλος- αν ξέρει ποιος ήταν ο Κανελλόπουλος- έλεγε μεταπολιτευτικά στη Βουλή ότι ο ΕΛΑΣ ήταν η σημαντικότερη οργάνωση ένοπλης αντίστασης στη γερμανική κατοχή. Και ακολουθούσε ο ΕΔΕΣ, με τον οποίο μοιράσθηκαν την ανατίναξη της γέφυρας στο Γοργοπόταμο.
Ο επικεφαλής του κομματικού μηχανισμού της ΝΔ αποκάλυψε το σχέδιο της απειλής, τύπωσε μπλουζάκια για να δείξει ότι “δεν φοβάται”, ενεργοποίησε τη “Ομάδα Αλήθειας”, συνεννοήθηκε με τον Μαρινάκη – που “αν ζούσε στον εμφύλιο από το χέρι του θα πήγαινε ο Τσίπρας”- και … ας σταματήσουμε εδώ το καλαμπούρι.
Η τροπή που έδωσε η κυβέρνηση – και η ΝΔ ως κόμμα- στη διαχείριση εκ μέρους της της δολοφονικής ενέργειας των αγνώστων έχει την υπογραφή της ηγεσίας της.
Η πολιτική όξυνση
Πολιτικοί παρατηρητές συγκλίνουν: ο Κυριάκος Μητσοτάκης διαμορφώνει συνειδητά συνθήκες πολιτικής όξυνσης. Εκτός αν δεχθούμε την άλλη εξήγηση:
Οι συνθήκες που δημιούργησε ο ίδιος, τον έφτασαν στο σημείο να μην γνωρίζει ” ποιος κυβερνάσει αυτόν τον τόπο”.
Όπως απορούσε ο Καραμανλής το 1963 όταν διαπίστωσε ότι το παρακράτος που ανέχθηκε στο μαλακό υπογάστριο της ΕΡΕ, τον ξεπέρασε.
Όσα εξέπεμψε η διαβόητη “Ομάδα Αλήθειας” -η ηγεσία της οποίας εκπροσωπείται στην Πολιτική Επιτροπή της ΝΔ μετά το τελευταίο συνέδριο της- εναντίον της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς , είναι ανατριχιαστικά.
Η γραφικότητα της παραπομπής σε νοοτροπίες αστυνόμου Β’ της μετεμφυλιακής περιόδου δεν τους απαλλάσσει από την ευθύνη τορπιλισμού της ομαλότητας.
Ακόμη και ο ΄Αδωνις – από τη… φύση του στρατευμένος στην αντιμετώπιση του κομμουνισμού- ή ο Βορίδης που αποστρέφεται τις βλαβερές ιδέες της Αριστεράς τους φοβήθηκαν.
Μόνο ο γενναίος Πλεύρης συντάχθηκε με τον Κυρανάκη και όσους διαμορφώνουν σκηνικό επιστροφής στο κλίμα του εμφυλίου. Με τοξική ρητορική που αναβιώνει φαντάσματα του παρελθόντος, για “Εαμοβούλγαρους κομμουνιστές, συνοδοιπόρους και άλλους εχθρούς της πατρίδος”.
Επισήμως η ΝΔ με τον γραμματέα της και κυβέρνηση με τον εκπρόσωπό της συντάχθηκαν με αυτές τις ακρότητες. Και περιέργως έβαλαν στο σημάδι και ένα τμήμα της ΝΔ- προφανώς επειδή του καταλογίζουν φίλο-Σαμαρικές τάσεις…
Έκτος από τον Προκόπη Παυλόπουλο -υπουργό Εσωτερικών του 2008, όταν ξέσπασαν οι ταραχές στη Πρωτεύουσα με τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, τον οποίο δεν ψήφισε ο Μητσοτάκης για πρόεδρο της Δημοκρατίας, αναφέροντας και αυτό ως δικαιολογία- πυροβολούν και τον τότε Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή που είχε την τελική ευθύνη.
“Ήταν κακή στιγμή για τη ΝΔ – και ο δικός μας ο χώρος έκανε ότι δεν έβλεπε, δεν είχε την απαραίτητη πολιτική βούληση” ειπε ο πορτ παρόλ του Πρωθυπουργού. Όταν δεν τον καλοπιάνουν, τον απειλούν ή τον καταγγέλλουν… Για να αποτρέψουν τη στήριξη του στον Σαμαρά.
Ενδεχομένως στο Μέγαρο Μαξίμου δεν φοβούνται ότι θα τους διαδεχθεί η ΕΛΑΣ ή το ΠΑΣΟΚ. Αλλά ότι το εκλογικό στραβοπάτημα θα οδηγήσει σε αλλαγή ηγεσίας, για να αναβαθμιστεί η ΝΔ στον επαναληπτικό γύρο. Όλα του γάμου δύσκολα.
Οι απειλητικές φιγούρες που βλέπουν στον ύπνο τους οι επιτελείς του Νεομητσοτακισμου δεν ανήκουν στο Τσίπρα ή τον Ανδρουλάκη, αλλά στον Δένδια και τον Πιερρακάκη…. Και για προστασία, απευθύνονται στα κατώτερα αισθήματα της κοινωνίας και τις ακροδεξιές διαθέσεις των ψηφοφόρων..…
Η σύνδεση των πολιτικών αντιπάλων της κυβέρνησης – ακόμη και με non paper από το Mέγαρο Μαξίμου και το Μοσχάτο- με τη τρομοκρατία, κοπιάρει και την επιμονή του πατρός Μητσοτάκη- στο “βρόμικο 89” – να συνδέσει τον Ανδρέα Παπανδρέου με τη 17Ν. Όπως την οδήγησε στα άκρα , με βιβλίο του, ο Πάνος Καμμένος ως πολιτικό τέκνο του…
Ο Χρυσοχοΐδης και ο Φλωρίδης, που ήταν στο ΠΑΣΟΚ εκείνη την περίοδο, δεν αντιδρούν, αν δεχθούμε ότι δεν συμφωνούν, τουλάχιστον ο πρώτος, που φέρει και την ευθύνη των ερευνών… Προφανώς επειδή γνωρίζουν ότι πρόκειται για κεντρική κυβερνητική επιλογή.
Ο φόβος του τερματοφύλακα
Τον 19ο αιώνα στο τότε ελληνικό κράτος έλεγαν ότι αν οι Πελοποννήσιοι αρχίσουν να μπαινοβγαίνουν στα υπουργεία “βαίνομεν προς εκλογάς”. Τώρα είναι προφανές ότι “βαίνομεν” απο την πόλωση που καλλιεργεί η απερχόμενη κυβέρνηση.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης – παρότι απόγονος πολιτικού που πρόβαλε τις καλές σχέσεις του με την Αριστερά- και συγκυβέρνησε μαζί της, πατάει το κουμπί για τη δαιμονοποίησή της.
Η ΝΔ σπέρνει ανέμους, εκμεταλλευόμενη τη δολοφονία της μητέρας μιας πολιτεύτριάς της από κάποιους αλιτήριους- παρακάμπτοντας ότι η πρώτη υποχρέωση της κυβέρνησή της είναι να τους βρει και να τους οδηγήσει σε δίκη, Αυτή η τακτική προκαλεί μόνο θύελλες και θα τις θερίσει…
Ο ισχυρισμός ότι για τη δολοφονία ευθύνεται το “αντικυβερνητικό κλίμα” που διαμορφώνουν τα προοδευτικά κόμματα, επειδή ασκούν αντιπολίτευση, αποσκοπεί στη διαμόρφωση όξυνσης των πολιτικών παθών- μέρους της κοινωνίας- στο δρόμο προς της εκλογές.
Υπουργοί και στελέχη της ΝΔ , αλλά και φιλοκυβερνητικοί αρθρογράφοι ενοχοποιούν ακόμη και την αυτονόητη -και δημοκρατική- επιδίωξη της αντιπολίτευσης να ηττηθεί η ΝΔ. Σαν να πρόκειται για την ιερή αγελάδα του πολιτικού συστήματος.
Με την επιθετικότητα εναντίον εξωτερικών και εσωτερικών αντιπάλων, το κυβερνητικό στρατόπεδο οδηγεί στο όλο και περισσότεροι πολίτες να αντιλαμβάνονται ότι ο απερχόμενος Πρωθυπουργός προβλέπει την ήττα της πολιτικής του- με τις συνέπειες που θα έχει στον ίδιο. Και καταφεύγει σε ακραία μέσα, -τραμπικής επινόησης- για να την περιορίσει.
Η ανατίναξη της πολιτικής ηρεμίας προεκλογικά, πάντα υποδηλώνει προκαταβολική ομολογία ήττας, όσων την προκαλούν. Και στο παραβάν γίνεται ένας ακόμη λόγος καταψήφισής τους.
Ο φόβος του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι δεν σώζει ποτέ την ομάδα του…
