Του Ιωάννη Δαμίγου
Μέσα από την τελική ατυχή μεν, αλλά προδιαγεγραμμένη ίσως κατάληξη ενός καλλιτέχνη, όπως του Μαζωνάκη, προηγούνται κάποιες συγκεκριμένες συντεταγμένες. Το όποιο ακατέργαστο ταλέντο, εκπέμπει μια πρώιμη “μυρωδιά”, που ελκύει τους επιτήδειους και πάντα έτοιμους κυνηγούς, να κερδίσουν εκμεταλλευόμενοι εύκολα το πολύ χρήμα.
Το νεαρό ταλέντο, ευάλωτο από την απειρία του και κυνηγώντας την δόξα με όλα τα παρελκόμενα, την στιγμή που παρουσιάζει δε και κάποια ψυχικά ελλείμματα, αποτελεί εύπλαστη πλαστελίνη στα χέρια “ειδημόνων”. Η εκμετάλλευση αυτή, έχει να κάνει με τις πλέον στυγνές μεθόδους του κυκλώματος της “νύχτας”. Ο έλεγχος του αντικειμένου, προσφοράς γρήγορης πηγής πλούτου, ασκείται με παντοίους τρόπους, καθιστώντας το σκόπιμα αδύναμο αλλά και δόλια επιρρεπή, σε ειδών εξαρτήσεις. Η δημιουργία τέτοιων “παθών”, αποσκοπεί στην πειθήνια ακολουθία άνωθεν εντολών, ώστε ο εγκλωβισμός του αντικειμένου σε συγκεκριμένο τρόπο ζωής, αποδυναμώνει περεταίρω την ανάγκη αντίδρασης, εξασθενώντας πλήρως την συναισθηματική αλλά και ψυχική ισορροπία του. Η ύπαρξή του, αφοσιώνεται μόνο σε αυτό το ταλέντο, που του επιτρέπουν να διατηρεί αλλά και να εξελίσσει προς το καλύτερο, θριαμβεύοντας πάνω στην σκηνή, μια και στα υπόλοιπα προσωπικά του παραμένει αποκλεισμένος. Εντύπωση μου έκανε μια δήλωση κάποιου κοντινού συνεργάτη του: “Τώρα θα ξεκουραστεί, γιατί ζούσε μόνο στη σκηνή”! Αυτό βοηθά τα μάλα, στο να βιώνει μέσα από την ερμηνεία το προσωπικό δράμα του, που συγκινεί έτι περεταίρω τον δέκτη “κοινό”. Συντελείται έτσι ένα μικρό θαύμα εκτόνωσης, καθώς ένας “εγκλωβισμένος” τραγουδά και συγκινεί μέχρι ταυτίσεως, διόλου τυχαία, άλλους εγκλωβισμένους σε άλλες όμορες καταστάσεις! Ποιος τάχα αγνοεί αυτούς τους μηχανισμούς; Ποιος καμώνεται, πως η εξάρτηση από ουσίες, έχει καταντήσει εργαλείο καλλιτεχνικής επιτυχίας; Κάποιοι καλλιτέχνες (όχι όλοι αλίμονο), σε αφιερώσεις ύστατου χαιρετισμού, συγκινούνται από την δική τους πιθανή ανάλογη εκδοχή. Άλλοι, πέρασαν και σώθηκαν τελευταία στιγμή, ίσως από ισχυρό χαρακτήρα ή ίσως και από ουσιαστική συνδρομή βοήθειας συγγενών και φίλων. Και ένα τελευταίο πριν τον επίλογο. Το να κάνεις ό,τι θέλεις και να ντύνεσαι όπως θέλεις στην σκηνή, δεν σημαίνει ότι “φοράς” την ζωή σου! Αντίδραση, ορατή στο βλέμμα του, που κραύγαζε απελπισμένα …
Επειδή αγνοούμε τις κινήσεις του οικογενειακού του κύκλου, σε καταδικασμένες πιθανόν προσπάθειες σωτηρίας και που δεν θα μάθουμε ποτέ, γιατί ίσως αντιπαραβάλλονται με αυτές της σιωπής, από την μηχανή παραγωγής και κατανάλωσης, οφείλουμε να είμαστε προσεχτικοί και μετρημένοι. Αρκεί να διακρίνει κανείς, μέσα από τα ίδια του τα λόγια, κάποιες ενοχές που ίσως ψέλλισε σε στιγμές διαύγειας. Γιατί υπήρξε αδύναμος και απομονωμένος, στην “μοναχικότητά” του. Έτσι τον ήθελαν. Αυτό υπήρξε το βαρύ του τίμημα. Το σπουδαίο δε, της ανιδιοτελούς του προσφοράς σε πάσχοντες, του σε “εκκρεμότητα” χαρακτήρα του, απέκρυψε επιμελώς. Εις μνήμην …