
Του Γ. Λακόπουλου

Στην αρχή όλοι μπερδεύτηκαν. Άρση της ασυλίας του σημαίνει παραπομπή του σε δίκη με την κατηγορία της παθητικής δωροδοκίας. Οι δικαστές δηλαδή δεν θα δικάσουν κανένα κύκλωμα. Θα δικάσουν αν πήρε μίζα από τη Νοβάρτις.
Αν η κατηγορούσα αρχή έχει στοιχεία και ο κατηγορούμενος δεν υπερασπιστεί τον εαυτό του και κριθεί ένοχος για το συγκεκριμένο αδίκημα, θα πέσει η ανάλογη καμπάνα.
Έτσι λειτουργεί η Δικαιοσύνη και δεν μπορεί να μην το ξέρει ένας νομομαθής σαν τον Λοβέρδο. Απλώς έκανε την ανάγκη φιλοτιμία. Θα ήταν σα να δένει η Βουλή μια πέτρα στο λαιμό των βουλευτών και να τους στέλνει στο Φάληρο να πνιγούν η Βουλή, αν δεν προχωρούσε σε άρση της ασυλίας του για να κάνει η Δικαιοσύνη τη δουλειά της.
Γι’ αυτό έσπευσε να τους πάρει από μπροστά. Ζήτησε ο ίδιος αυτό που δεν θα μπορούσε να αποφύγει. Γιατί μπορεί να μην του βγήκε το στοίχημα για τη συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές υπολογίζει όμως στη συντριβή του «ρασπουτινικού κυκλώματος». Υπάρχει και ένα ανέκδοτο με έναν που χρωστάει φόρους και υπόσχεται να συντρίψει το εφοριακό κύκλωμα.
Μπορεί και να το πετύχει. Προς το παρόν, αν του έχει μείνει κανένας πραγματικός φίλος, καλό είναι να του συστήσει να προσηλωθεί στη δική του δίκη. Με τους Ρασπουτινικούς καθαρίζει μετά -αν δεν έχει καθαρίσει εν τω μεταξύ ο Σαμαράς.

Σε όλο τον πολιτισμένο νομικά και πολιτικά κόσμο, αν κάποιος βρίσκεται κατηγορούμενος οι ομοϊδεάτες του συμπάσχουν μαζί του, αλλά του εξηγούν με τρόπο ότι μέχρι να ξεκαθαρίσει την υπόθεση του δεν μπορεί να φέρει κομματικό αξίωμα.
Με άλλα λόγια μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεση Λοβέρδου δεν μπορεί να είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματός του. Δεν μπορείς το πρωί να βρίσκεσαι στο εδώλιο του δικαστηρίου και το βράδυ στο έδρανο της Βουλής.
Μακάρι ο άνθρωπος να αθωωθεί και να αποδοθεί λευκός στην κοινωνία, ώστε να βάλει και μπροστά την επιχείρηση συντριβής των Ρασπουτινικών. Αλλά μέχρι τότε η διάσπαση προσοχής μπορεί να τον βλάψει…
