Του Βασίλη Κόκκα
Τρείς καθηγητές καί ….. χάθηκε ή πατρίδα είπε κάποτε σαρκαστικά ό Γερμανός καγκελάριος Όττο Φόν Μπίσμαρκ καί δέν είχε καθόλου άδικο!Άς ελπίσουμε ότι ό Χάρης Δούκας θά αποδειχθεί ή εξαίρεση πού επιβεβαιώνει τόν κανόνα. Μπορεί γι’αυτό νά είναι τό κόκκινο πανί γιά ούκ ολίγους καί δέχεται καθημερινά πρωτοφανείς επιθέσεις εχθροπάθειας επί παντός επιστητού…..Γιατί όπως ήρθαν τά πράγματα,μάλλον είναι ή τελευταία εναπομείνασα καί διαθέσιμη επιλογή γιά νά μή συνεχίσει τό ΠΑΣΟΚ νά μαραζώνει καί νά βαδίζει τήν πορεία πρός τήν ασημαντότητα φορώντας τά άμφια τής κεντροδεξιάς ενώ οί τελευταίοι τών Μοικανών κρατάνε θαμμένες σ’ένα μαυσωλείο τίς αναμνήσεις τους.Τότε πού ακόμα καί οί δαίμονες ήταν ισάξιοι τών αγγέλων μας….
Μήπως καί ανοίξει ένα παράθυρο ευκαιρίας καί δημιουργηθούν σοβαρές προυποθέσεις γιά νά γίνει τό ΠΑΣΟΚ καταλύτης ευρύτερων πολιτικών εξελίξεων σέ προοδευτική κατεύθυνση! Έπ ωφελεία τών πολλών μή ευνοημένων ( μικρών αλλά καί μεσαίων) πού ή Μητσοτάκης ΑΕ τούς έχει βάλει εκόντες-
άκοντες σέ μία γραμμή καθοδικής κοινωνικής καί οικονομικής κινητικότητας!!! Οί δήθεν “άριστοι” έχουν μάτια μόνο γιά μία ψευδοελίτ καί τούς βαρώνους τού χρήματος.
Τό ΠΑΣΟΚ οφείλει ν’αναδείξει όχι μέ ψελλίσματα αλλά μέ πολιτικό θάρρος καί τεκμηρίωση ότι αυτή ή κοινωνική κατηφόρα δέν είναι αναπόφευκτη,ούτε πεπρωμένο αλλά πολιτική καί ταξική επιλογή!!!Νά διακηρύξει μέ δημοκρατικό ήθος,χωρίς φόβο καί πάθος ότι τό χρηματιστηριακό κεφάλαιο,οί τραπεζίτες ,τά funds και οί ολιγαρχίες δέν είναι πάνω απ’όλους καί απ’όλα….
Οί απλοί άνθρωποι όλο καί περισσότερο αποξενώνονται από τήν πολιτική διαδικασία.
Παντού γύρω μας υπάρχουν απογοητευμένοι και κατακερματισμένοι θύλακες δυσαρέσκειας.Καθημερινά μεγαλώνουν οί ανισότητες καί οί ανασφάλειες.
Είναι κρίμα καί άδικο γιά τή φυσιογνωμία καί τήν ιστορική ταυτότητα τού ΠΑΣΟΚ νά παραμένει απαθές καί αμήχανο γιά τίς σύγχρονες προοδευτικές ιδέες καί νά εγκλωβίζεται στή λογική τής πολιτικής ορθότητας τών ακροκεντρώων πού αφ’υψηλού περιφρονούν τίς αγωνίες καί τίς ανάγκες τού απλού κόσμου.Έτσι όμως δέν ανοίγουν καινούργιοι δρόμοι ανάπτυξης,
ευημερίας καί δικαιοσύνης αλλά αντίθετα υποβοηθιέται τό άρρωστο σύστημα νά χειραγωγήσει τό μέλλον,νά βραχυκυκλώσει τήν κοινωνική δυσαρέσκεια καί τελικά οί όποιες αμαρτίες τών ” αρίστων” νά εγγραφούν είς πίστωσιν καί όχι είς χρέωσιν!
Γιατί καί πώς τό πάλαι ποτέ κραταιό κίνημα από μαγαζί γωνία κατάντησε hot spot πολιτικής μετανάστευσης;Αυτό δέν μπορεί ν’απαντηθεί από τή ματαιοδοξία ούτε από τήν ευλυγισία καί τίς δημόσιες σχέσεις ούκ ολίγων πράσινων κληρονόμων πού εμφανώς δέ διαθέτουν τά απαραίτητα εφόδια καί τά προαπαιτούμενα,όπως καταδείχθηκε εμφατικά τά τελευταία χρόνια όπου ή ηγεσία εζυγίσθη καί εμετρήθη πλειστάκις… Αναζητούνται ή άοκνη δημιουργικότητα,τό διανοητικό καί κοινωνικό ήθος,οί επιστημονικές περγαμηνές καί ό πάντα αναγκαίος βολονταρισμός γιά νά διασχίσει τό ΠΑΣΟΚ τήν απόσταση πού χωρίζει ή ενώνει τήν επιθυμία καί τή ματαίωση!!!
Χρειάζεται ξεκάθαρη πολιτική ταυτότητα. Συγκροτημένο προγραμματικό πλαίσιο καί καθαρές δεσμεύσεις.Τό ΠΑΣΟΚ άν δέν είναι κόμμα τής κεντροαριστεράς δέ θάχει πολύ ζωή ακόμα προσέχοντας νά μή σκίσει κανένα καλσόν….Καλή καί άγια ή πολιτική ορθότητα καί ό πολιτικός πολιτισμός,ωραίοι οί καλοί τρόποι καί καλοδεχούμενη ή αστική ευγένεια αλλά τά ευγενικά γονίδια δέν αρκούν γιά νά αντιμετωπίσουν επιτυχώς τόν πολιτικό αντίπαλο πού συστηματικά κατεδαφίζει τή δημόσια υγεία,τήν παιδεία,τό κράτος δικαίου καί φτωχοποιεί τήν κοινωνία.Ούτε βέβαια αρκεί καί έχει γίνει καί βαρετό νά επινοούν κοινοτυπίες ποικιλώνυμοι θιασώτες τού “κέντρου” πού αποδεδειγμένα γι αυτούς δέν είναι μία οριοθετημένη πολιτική παράταξη μεταξύ αριστεράς καί δεξιάς αλλά μία μυστική δίοδος γιά τήν εξουσία καί τό χρήμα!
Καιρός πανιά, καιρός κουπιά…Ό καθένας άς ακολουθήσει τή φωνή τής συνείδησης του.Είναι πέραν κάθε αμφιβολίας ότι ή αλλαγή ηγεσίας θά προσθέσει καί θά βοηθήσει τό ΠΑΣΟΚ νά ανακάμψει.Μήπως καί έρθει πιό γρήγορα ή στιγμή πού ξανακερδίσει ή χώρα τή χαμένη της αξιοπρέπεια καί ό καθένας μας τήν αυτοεκτίμηση του.Σέ τελευταία ανάλυση είμαστε οί γιοί τών πράξεων μας!
” Έτσι κι εμείς αδειάσαμε
καί μάς ψέκασαν μέ αναισθητικό
έτσι πού αποξενωθήκαμε από τόν πόνο
αυτό δά είναι κι άν είναι αποξένωση…
καί ή ποίηση έγινε κραυγή έξω απ’ τόν
πόνο…”
ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ