Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Η «ταξική» σύνθεση του επιτελείου Τσίπρα αποπνέει ελιτισμό: ξεχωρίζουν οι επιστήμονες, αλλά λείπουν οι συνδικαλιστές, οι συνεταιριστές, οι αυτοδιοικητικοί και οι εκπρόσωποι των μη προνομιούχων.

Πέντε δικηγόροι, τέσσερις  πανεπιστημιακοί, τρεις επιχειρηματίες, τρεις από το θέατρο,  δυο μηχανικοί, τρεις οικονομολόγοι, ένας γιατρός, ένας φαρμακοποιός, ένας δημοσιογράφος, μία χημικός…

Είναι η επαγγελματική γεωγραφία της «νέας φρουράς» του Αλέξη Τσίπρα, όπως την παρουσίασε η «Καθημερινή».

Προστίθεται το «επιστημονικό Συμβούλιο» του αυτοαναφορικού «Ινστιτούτου Τσίπρα» και η «ομάδα Σιακαντάρη» που εκπόνησε το ανούσιο «Μανιφέστο».

Δίπλα του η «ομάδα των οκτώ» για την οργανωτική δουλειά, με επικεφαλής δικηγόρο, πρώην γενικό γραμματέα, για τον οποίο από υποκλαπείσα συνομιλία προέκυπτε ότι, επί ΣΥΡΙΖΑ, μιλούσε σε υπήκοο άλλης χώρας: για τον Πρωθυπουργό, μια εισαγγελέα, έναν υπουργό και μια εκκρεμή δικαστική υπόθεση.

Όλοι «οι άνθρωποι του προέδρου» μαζί με τους «πολιτικούς» που αναμένονται από τον  παλαιό ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν αυτό που ο Νίκος Κοτζιάς ονόμασε «χώρο Τσίπρα».

Θα εμφανιστεί κάποια στιγμή ως πολιτικός φορέας, με επιδίωξη κοινοβουλευτικής επικράτησης.

Ειρήσθω έν παρόδω, που θα έλεγαν οι παλαιοί καθαρευουσιάνοι, παρά τις διακηρύξεις για διαφάνεια και ανοικτή πολιτική σχέση με την κοινωνία, η προετοιμασία ολοκληρώνεται στο ημίφως και τα τελικά χαρακτηριστικά του θα προκύψουν εξ αποκαλύψεως.

Προς το παρόν «ειδικοί» υπάρχουν. Λαό δεν βλέπουμε – στις συγκεντρώσεις Τσίπρα. Η  σύνθεση των «επιτελείων» υποδηλώνει ότι το παλαιό κατ’ εξοχήν σύνθημα της Αριστεράς, «εργάτες, αγρότες και φοιτητές» δεν φτάνει στη λεωφόρο Αμαλίας.

Με αυτό το -πολιτικό;- προσωπικό, αν θυμίζει κάτι το «κόμμα Τσίπρα» είναι το παλαιό «ΚΚΕ εσωτερικού», στο οποίο κυριαρχούσαν οι διανοούμενοι. Στο «πιάνο και γαλλικά» που τους καταλόγιζε τότε η υπόλοιπη Αριστερά, προστίθενται τώρα οι τεχνοκράτες. Λαϊκό κόμμα δεν το λες.

Η «ταξική» σύνθεση του επιτελείου Τσίπρα αποπνέει ελιτισμό: ξεχωρίζουν οι επιστήμονες, αλλά λείπουν οι συνδικαλιστές, οι συνεταιριστές, οι αυτοδιοικητικοί και οι εκπρόσωποι των μη προνομιούχων.

Ενσωματώνει στον πυρήνα του νέου κόμματος τον «αφρό» της κοινωνίας, αλλά δεν ενδιαφέρεται -ή δεν μπορεί να προσελκύσει- για τη στελέχωσή του, εργάτες, υπάλληλους, ανθρώπους της υπαίθρου, νεολαίους και συνταξιούχους. Αυτοί προορίζονται για ψηφοφόροι, ή για απλά μέλη του κόμματος.

Αν τελικά θα έχει μέλη, ή θα καθιερώσει νέα μορφή κόμματος: ένα στρώμα «ιθυνόντων», υποψήφιοι βουλευτές, και ηγεσία που δεν θα εκλέγεται από κανένα σώμα. Θα προκύπτει  ως προϋπόθεση ύπαρξης του φορέα.

Σ’ αυτή την περίπτωση, επειδή πολιτική δεν είναι εργαστηριακή διαδικασία, θα έχει εκ γενετής πρόβλημα: την αντιπροσωπευτικότητα, ως βασική προϋπόθεση πλειοψηφικής δυναμικής.

Το κόμμα, δεν είναι τεχνικό κατασκεύασμα γραφείου, αλλά ανώτερη μορφή οργάνωσης του λαού. Και για να πετύχει πρέπει να ικανοποιεί έναν βασικό κανόνα: η πολιτική ασκείται δια του λόγου.

Ο Τσίπρας το γνωρίζει, καθώς το σημαντικότερο προσόν του είναι η ευχέρειά του να αυτοσκηνοθετείται. Συνεπώς όσοι μετέχουν στην ευρύτερη ηγετική ομάδα του κόμματος, πρέπει να στέκονται με επάρκεια στον δημόσιο χώρο, σε συνθήκες αντιπαράθεσης με άλλους.

Η κομματική δράση δεν είναι σεμινάριο, αλλά σύγκρουση στην οποία όσοι μετέχουν προσέρχονται με τον προσωπικό εξοπλισμό τους: τον λόγο, τα επιχειρήματα, την ικανότητα  «ολικής» αντίκρουσης του αντίπαλου και τη σκηνική παρουσία τους.

Μια χαρά βιογραφικά έχει η νέα «φρουρά του Τσίπρα». Αλλά για να γίνει αποδεκτή ως δύναμη αλλαγής, χρειάζεται προγενέστερη τριβή με συμμετοχή σε κινήματα, εμπειρία σε λαϊκούς αγώνες και πολύ περισσότερο, αν μιλάμε για Αριστερά, ταξική ταυτότητα.

Αλλιώς, θα συνεχίσουν να γεννάνε και τα κοκόρια του Μητσοτάκη…

ΑΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR