Του Τάκη Ψαρίδη
Ρωτούν πολλοί γιατί ο «Στέφανος της Ελλάδας» επιτίθεται στον Τσίπρα προσωπικά και επιχειρεί τις εκκαθαρίσεις και την «αποτσιπροποίηση» του κόμματος με τέτοιον αήθη και ιταμό τρόπο. Όχι δηλαδή με όρους πολιτικούς και ιδεολογικούς, αλλά με όρους ηθικούς. Με υπαινιγμούς για μαύρα χρήματα, κακοδιαχείριση, κλπ.
Προφανώς γιατί ο ίδιος είναι άσχετος ιδεολογικά και το κυριότερο γιατί οι «πιστοί» του είναι ήδη αποιδεολογικοποιημένοι, καθώς έχουν υποκαταστήσει την αριστερή ιδεολογία με την ηθικολογία, με την εντιμότητα, «τα καθαρά χέρια» και τον καταγγελτισμό για τα σκάνδαλα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο «στρατός» του Πολάκη ταυτίζεται εν πολλοίς με τους «πιστούς» του Στέφανου.
Ουσιαστικά δηλαδή, αντιπολιτεύονται τον Μητσοτάκη με τους ίδιους όρους που τον αντιπολιτεύεται και ο Βελόπουλος και η άκρα δεξιά και το κάθε κόμμα ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Γι’ αυτό και στην πραγματικότητα δεν αντιπολιτεύονται ιδεολογικά την Δεξιά και τον νεοφιλελευθερισμό, αλλά τον Μητσοτάκη και την παρέα του..
Ο «Στέφανος της Ελλάδας» ξέρει πολύ καλά ότι μόνο με ηθικοπλαστικούς και συναισθηματικούς όρους μπορεί να θρέψει τους αδηφάγους «πιστούς» του ώστε να τον λατρεύουν ως Μεσσία. Μην ξεχνάμε ότι, παρότι παντελώς άγνωστος, τον ψήφισαν προκειμένου να εκδικηθούν τους «άλλους».
Ουσιαστικά αυτός είναι ο μεγάλος εκφυλισμός της κυβερνώσας αριστεράς. Η καιροσκοπική σιωπή των στελεχών, δήθεν στο όνομα της ενότητας και το ταυτοτικό πρόβλημα των μελών και «πιστών» του «Στέφανου της Ελλάδας» που χωρίς εχθρούς και «υπονομευτές» δεν έχουν λόγο ύπαρξης..
Ήδη η επιστήμη μελετά αυτό το εκπληκτικό παγκοσμίως φαινόμενο, της τόσο εύκολης και γρήγορης μεταβίβασης της λατρείας από τον πρώην ηγέτη στον επόμενο, που φτάνει ακόμα και στο μίσος προς τον πρώην ως «υπονομευτή» και στις ουρές στο γραφείο του επόμενου που θυμίζουν «προσκυνήματα» στις παντόφλες των αγίων…
