Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Ο Χάρης Δούκας πανηγυρίζει σαν τον νεοφώτιστο σέντερ-φορ: ενθουσιάζεται επειδή κάρφωσε την μπάλα στα δίχτυα, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι έβαλε αυτογκόλ.
Τα φώτα της ράμπας έσβησαν και οι πρωταγωνιστές αποσύρθηκαν για αυξήσουν τα «κουκιά» τους στη νέα Κεντρική Επιτροπή.
Οι «καλεσμένοι» είχαν φύγει από την πρώτη μέρα. Για μπούγιο στην ομιλία του αρχηγού είχαν κληθεί.
Οι ταλαίπωροι της «διεύρυνσης», με την κονκάρδα κρεμασμένη στο λαιμό, έμειναν να περιφέρονται για καμία σέλφι με «στελέχη».
Γύρισαν σπίτια τους και οι πέντε χιλιάδες σύνεδροι – που μόνο σύνεδροι δεν ήταν. Αν ήταν, το συνέδριο θα διαρκούσε μια εβδομάδα.
Σύνεδρος σημαίνει επώνυμη συμμετοχή με θέσεις, όχι να χτυπάς παλαμάκια και να ρίχνεις στην κάλπη το χαρτάκι με τους υποψήφιους κεντροεπιτρόπους, που σου εγχειρίσθηκε «σταυρωμένο».
Ο Νίκος Ανδρουλάκης μπήκε και βγήκε καβάλα στ’ άλογο. Αμφισβήτηση καμία. Δεν πρόσθεσε κάτι στο κόμμα, στη Δημοκρατική παράταξη ή στον δημόσιο βίο. Αλλά αυτό που ήθελε να κάνει, το έκανε.
Αναδιέταξε «προς τα κάτω» τις εσωτερικές ισορροπίες, διαμόρφωσε νέους συσχετισμούς, μοίρασε ρόλους και απόλαυσε όσους επιβουλεύονται τη θέση του, να υποκλίνονται – έστω υποκριτικά: ό,τι πεις πρόεδρε…
Ουδείς τον υποχρέωσε να βάλει σε ψηφοφορία θέματα που δεν επιθυμούσε – όπως απειλούσαν.
Από τους δυο πρώην «μνημονιακούς» αρχηγούς του κόμματος, ο ένας τον έχει ανάγκη για την ερμηνεία της 20ετιας, που θα τον κρατήσει στη Βουλή. Τον άλλον τον προτιμάει μακριά γιατί τον πνίγει το εκτόπισμά του…
Οι «ομαδάρχες» έμειναν χαμηλά – και με τον νεοφερμένο Χριστοδουλάκη, θα δει τι θα κάνει.
Η συμμαχία του με τη Διαμαντόπουλου παρέμεινε ετεροβαρής – 150 κεντροεπιτρόπους αυτός, μόλις πέντε η κυρία – και δεν την έβγαλε πρώτη, όπως περίμενε. «Όλα καλά, όλα ανθηρά» που έλεγε ο Βουτσάς.
Ωστόσο, το πρόσωπο του συνεδρίου ήταν άλλος: ο Χάρης Δούκας. Δεν πήρε περισσότερα από όσα είχε, ούτε μεγάλωσε η επιρροή του στο «οργανωμένο ΠΑΣΟΚ».
Υποχρέωσε όμως το κόμμα σε κάτι σαν τον χορό του Ζαλόγγου. Και μετέτρεψε τον Ανδρουλάκη, θέλοντας και μη, σε προεκλογικό χορηγό του… Μητσοτάκη.
Τι ακριβώς θα κάνει το ΠΑΣΟΚ μετά τις εκλογές είναι νωρίς για να κριθεί: από τον ίδιο, ή από τον διάδοχό του – αν το αποτέλεσμα τον υποχρεώσει σε παραίτηση.
Τι ακριβώς όμως θα κάνει ίδιος πριν τις εκλογές, προκύπτει εναργώς από την ψηφισθείσα διακήρυξη: «καμία συγκυβέρνηση με τη ΝΔ».
Έτσι θα γυρίζει την πλάτη σε όσους θα ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ, για να το ενισχύσουν στη μετεκλογική διαπραγμάτευση με τη ΝΔ.
Επειδή το ΠΑΣΟΚ δεν προτίθεται – και θα το λέει – να συμπράξει ούτε με τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ που ετοιμάζει, θα μείνει κόμμα ανάδελφο. Με μια μόνο επιλογή: «πρώτο κόμμα, έστω με μια ψήφο». Το ‘χει;
Ας μην κρυβόμαστε. Πρόκειται για αυτοακυρωσή του ως κυβερνώσας δύναμης. Και αυτή η παιδαριώδης – αν μιλάμε για πολιτική – απόφαση, είναι έργο του δημάρχου.
Ουδείς μπορεί να επιβάλει στην ηγεσία μετά τις εκλογές, αν θα αποκλείσει, ή θα δεχθεί συνεργασία και με ποιον. Αυτό είναι μετεκλογικό δίλημμα. Και η απάντηση βγαίνει από τη κάλπη.
Όπως το χειρίσθηκαν όμως, προεκλογικά στο ΠΑΣΟΚ, ο Μητσοτάκης θα τους χρεώνει με το φόβητρο της ακυβερνησίας. Και ταυτόχρονα θα βρίσκονται στο έλεος των προσκλήσεων του Τσίπρα…
Ο Δούκας πανηγυρίζει: «πριν λέγαμε απόφαση για αυτόνομη πορεία, τώρα λέμε απόφαση συνεδρίου: καμία συνεργασία με τη ΝΔ».
Σαν τον νεοφώτιστο σέντερ-φορ: ενθουσιάζεται επειδή κάρφωσε την μπάλα στα δίχτυα, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι έβαλε αυτογκόλ.
ΑΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR
