Του Νίκου Λακόπουλου
Η Ελλάδα είναι μια γυναίκα μονίμως προδομένη που λατρεύει τα στολίδια, το ψέμα και τους “ήρωες”. Το γνήσιο και το κίβδηλο μπερδεύονται καθώς τινάζει τα μαλλιά της, αλλάζει θέση στα πόδια της και ταρακουνιέται με διαρκείς σεισμούς το Αιγαίο. Η τελευταία μεγάλη εθνική νίκη της ήταν αυτή η πρωτιά στη Eurovision με το τραγούδι “Εκάθισα και σκέφτηκα”. Στην Ελλάδα δεν μπορείς να σκέφτεσαι, όρθιος. Πρέπει να κ α θ ί σ ε ι ς να σκεφτείς.
Φαινομενικά όλα άρχισαν το 2008, όταν έφτασε η κρίση και τα δυο μεγάλα κόμματα διαλύθηκαν φέρνοντας στο προσκήνιο ένα κόμμα του 3% και την Χρυσή Αυγή με 7 %. Η “Ισχυρή Ελλάδα του Κώστα Σημίτη είχε βυθιστεί με το πλοίο Σάμινα. Η κυβέρνηση Καραμανλή κατέρρευσε με τον Δεκέμβρη του 2008 -ένα τυφλό κίνημα που αποδόθηκε στην δολοφονία ενός δεκαπεντάχρονου. Λίγο μετά ήρθαν οι Αγανακτισμένοι. Κι όμως αυτή η χώρα λίγα χρόνια πριν έκανε τα καλύτερα πάρτυ, η κυβερνητική παράταξη καλούσε στη Νομική πορνο-σταρ κι οι αριστεροί φοιτητές αφού τραγουδούσαν αντάρτικα τόριχναν στον Βασίλη Καρρά και την Πέγκυ Ζήνα- λαϊκοί γαρ.
Το θέμα των ημερών είναι πως και ποιος θα θέσει τέλος σ΄αυτό το νέο πολιτικό σκηνικό που ζούμε, την εποχή του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα. Πολλοί – μα παρά πολλοί- θέλουν να κρεμάσουν τον Γιώργο Παπανδρέου- τον “Γιωργάκη” που ψήφισε ένα εκατομμύριο κόσμος με την εντολή “αλλαξέ τα όλα” που έβαλε την Ελλάδα στο μνημόνιο. Άλλοι βλέπουν σαν υπεύθυνο τον Κώστα Καραμανλή που εγκαινίασε τους Ολυμπιακούς Αγώνες- που είχε ετοιμάσει ο Σημίτης, αλλά πρόλαβε να παραδώσει την ηγεσία στον Γιώργο Ανδρέα Παπανδρέου. Εκείνος θα πάει να χάσει με 41% έναντι 45% του Καραμανλή- τις -έτσι κι αλλιώς χαμένες- εκλογές. Έτσι, τελικά φταίει ο Σημίτης κι όχι ο Καραμανλής που εξελέγη το 2004. Οι πιο σοφοί -και δεξιοί- λένε πως για όλα φταίει ο “Ανδρέας”.
Το 2004 η Ελλάδα καταχτά το Κύπελο Ευρώπης, έξι χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς και παρουσιάζει με υπερηφάνεια σε όλο τον κόσμο τα σπασμένα αρχαία αγάλματα της και τις χτισμένες με αρχαίο ελληνικό μάρμαρο, χριστιανικές εκκλησίες. Στο κατάμεστο Ολυμπιακό Στάδιο η τελετή ξεκινάει. Πεντακόσιοι τυμπανιστές παίζουν το ζεμπέκικο του Σταύρου Ξαρχάκου. Είναι ένας μοναχικός χορός που εκφράζει την θλιμμένη υπερηφάνεια, ενός μονίμως προδομένου λαού.
Πολίτες του κόσμου, καλώς ήλθατε στην Γιορτή της Αθήνας! Καλώς ήλθατε στην Ελλάδα!
Στην Ελλάδα την δεκαετία αυτή έχει φύγει από το κάδρο ο Τσε Γκεβάρα κι ο “αγωνιστής” του ’70 με το τζάκετ και το μούσι. Τώρα πια κυριαρχεί ο τύπος που ονομάζεται “λαμόγιο”. Πρώην αριστερός, μαγκάκος, “μες τα κόλπα”, απροσδιορίστου ιδεολογίας.
Ο Homo Pasokus δημιουργήθηκε από την διασταύρωση πολλών κοινωνικών και πολιτικών φυλών. Ήδη από τα ιδρυτικά μέλη του ιστορικού ΠΑΣΟΚ ελάχιστα βρίσκονται πλέον σ΄αυτό. Όπως θα δούμε αλλού εκτενέστερα το 48% του κινήματος το 1981 συγκροτήθηκε τόσο από την Αριστερά, όσο και από την Δεξιά. Όλο το 7% της Εθνικής Παράταξης δεν μετατοπίστηκε στη “Νέα Δημοκρατία”, αλλά στο …μαρξιστικό ΠΑΣΟΚ, που εξελίχτηκε σε ένα εθνικό κρατικό κόμμα. Ο Ηomo Pasokus είναι μετεξέλιξη του χουντικού, που είναι γόνος του βασιλόφρονος κατοχικού μαυραγορίτη. Κοινός τόπος συνάντησης με τον παραδοσιακό εθνικόφρονα είναι η Πατρίδα, το Κράτος και το Έθνος.
Η ” Θεωρία της Υπονόμευσης” του Yuri Bezmenov, που εγκατέλειψε την Κα Γκε Μπε και έγινε Tomas Schuman, λέει πως χρειάζονται δέκα πέντε με είκοσι χρόνια για τον εκφυλισμό μιας κοινωνίας. Μπορείς να οδηγήσεις ένα έθνος σε κατάρρευση χωρίς να ρίξεις ούτε μία σφαίρα. Είναι μια πανάρχαια τεχνική του Σουν Ζου που δανείζεται την αντίληψη του τζούντο! Δεν χτυπάς κατά πρόσωπο. Εξουδετερώνεις το χέρι που επιτίθεται και το στρέφεις στον τοίχο. Η υψηλότερη τεχνική του πολέμου είναι να μην πολεμάς καθόλου.
Με απόφαση μιας συμμαχικής κυβέρνησης Αριστεράς Δεξιάς η ιδιωτική τηλεόραση- το Mega Moυ- έρχεται στην δεκαετία ΄90 μαζί με τα περιοδικά life style να κάνει αλοιφές τα πολιτικά κόμματα -μέσα σε ένα κλίμα συναίνεσης, όπου όμως έβλεπες πιο συχνά στο γυαλί παπάδες και τον Μάκη Βορίδη ή τον Άδωνι Γεωργιάδη. Οι λογογράφοι των προέδρων έχουν λειάνει τον πολιτικό λόγο. Έχουν πολύ απλά συνθήματα, σχεδόν τα ίδια, με βασικότερο το σύνθημα «Πάμε», με παραλλαγές το «Πάμε μαζί» ή «Πάμε τώρα».
Ο αμερικάνος πρέσβης στην Αθήνα την εποχή αυτή, ακούει πολύ ραδιόφωνο και κάνει μάλιστα και παρατηρήσεις στις εκπομπές. Κάτι σαν επιστάτης. Πρέπει να είναι πολύ ωραίος τύπος . Φαίνεται πως οι αμερικάνικες υπηρεσίες στην Ελλάδα είναι γουστάρουν πολύ να ακούνε techno και είναι party animals. Τρία τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας προς την Ουάσινγκτον, που διέρρευσαν μέσω του wikileaks, αναφέρουν ότι η πρεσβεία χρησιμοποιεί τα free press έντυπα για να παρέμβει όχι μόνο σε αυτά αλλά και σε σχολές δημοσιογραφίας έτσι ώστε η νέα γενιά δημοσιογράφων να μην είναι τόσο αρνητικά διακείμενη στην Αμερική.
Οι χώρες που αναπτύσσονται με ταχύτητα αναπτύσσουν μια κρίση συμπεριφοράς. Μια κρίση ιδεολογίας, μια σύγχυση ηθικής, μια νεύρωση. Η Ελλάδα ως κράτος δεν έχει συμπληρώσει καν διακόσια χρόνια ζωής. Μόλις το 1952 δόθηκε το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες. Το ελληνικό πανεπιστήμιο έχει ζωή λίγων δεκαετιών. Το νεοελληνικό έθνος δεν έχει επιλύσει το πρόβλημα της γλώσσας του. Πολλοί λένε ότι η ελληνική γλώσσα έχει πεθάνει.
Ο λόγος των κομμάτων διαμορφώνεται στα μέτρα του μέσου πολίτη. Οι πολιτικοί μοιάζουν με πλασιέ. Τα πολτοποιημένα προγράμματα των κομμάτων μοιάζουν μεταξύ τους. Οι ψηφοφόροι ξέρουν πως κανένα κόμμα δεν πρόκειται να αλλάξει τα πράγματα. Κανένας «ηγέτης» δεν μπορεί να υποσχεθεί πως θα αναμορφώσει ή να καταστρέψει την χώρα. Οι ψηφοφόροι προσδοκούν μικρές αλλαγές, πρόσβαση στην νομή της εξουσίας, μια θέση στο δημόσιο. Aλλά γιατί η Αριστερά δεν πήρε την εξουσία τότε όταν το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο χρεoκόπησε, αλλά ήταν και υπόδικο;
Κάπου εκεί -το 1988-89- η Άννα Παναγιωταρέα καλεί στην εκπομπή της έναν δεκαεξάχρονο καταληψία που θέλει να αποφασίζει αυτός τι ώρα θα γυρίζει σπίτι. Ανήκει στην ΚΝΕ δεν ξέρει τι διαφορά του Ένγκελς από τον Χέγκελ, αν και διάβαζε Μαρξ και Λένιν- όπως θα πει μετά. Θα τον ξαναβρούμε δέκα χρόνια μετά στο κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης- όπου ένα δισέλιδο αφιέρωμα των “Νέων”- δείχνει πως τον χτυπούσαν ιταλοί καραμπινιέροι- καθώς πήγαινε στην Γένοβα. Είναι πια γραμματέας της Νεολαίας του Συνασπισμού. Με μια αφίσα ο νεαρός με το ηλεκτρικό χαμόγελο- θα γράψει μετά ένα ευρωπαϊκό περιοδικό- καταφέρνει να τριπλασιάσει την δύναμη του κόμματος στις δημοτικές εκλογές με 11%. 
Στην Πράγα υποδέχονται με ενθουσιασμό τον Γκορμπατσόφ, αλλά μια διαδήλωση χτυπιέται με σκύλους, ρόπαλα κι αντλίες νερού. Μετά το “Ραντεβού με την Ιστορία” της 18ης Οκτωβρίου 1981, ο Ανδρέας έχει ένα ραντεβού με τον ανακριτή. Ένας χαμογελαστός και “γλυκός χοντρούλης” εργαζόταν στην Τράπεζα Κρήτης και την αγόρασε- μάλλον με τα λεφτά της. Αγοράζει έντυπα, ποδοσφαιρικές ομάδες, πολιτικούς, διανοούμενους και ποδοσφαιριστές, ώσπου συλλαμβάνεται στην Αμερική για χρέη. Ένας σωματοφύλακας του καταθέτει, ότι πήγαινε λεφτά στον Ανδρέα Παπανδρέου μέσα σε κούτες από πάμπερς! Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ διάλεξε αυτή την καταραμένη εποχή να πάει εκδρομή στην Κίνα. 4 Ιουνίου 1989. Στην Πλατεία Ουράνιας Γαλήνης, έχουν συγκεντρωθεί εκατό χιλιάδες φοιτητές και πολίτες. Τα τανκς ορμούν από παντού. Τα πυροβόλα σπέρνουν τον θάνατο. 
Ο Αλέξης με την ροκαμπιλάτη φαβορίτα είναι ο πολιτικός με το new look που όλοι ψάχνουνε. “Εμείς δεν θα πάμε σε νέα Βάρκιζα” λέει. “Πώς τον είπες; Τσίπρα; Μαζί μoυ θα τα βάλει αυτός;» χασκογελάει, όπως πάντα η υποψήφια της “Νέας Δημοκρατίας”, η κόρη του Μητσοτάκη με το “δρακουμέλ χαμόγελο”. Κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί, ότι όλο το πολιτικό σκηνικό σαράντα- έως πενήντα ετών – θα κατέρρεε. Ένα πολιτικό καθεστώς, που γεννήθηκε, μετά τον πόλεμο, τελειώνει, από μια απόφαση, ένα πρόσωπο, μια αφίσα, ίσως και μόνον, από ένα βλέμμα. Δεν ήταν το γερακίσιο, -ίσως και ύαινας!- βλέμμα του Αλέξη. Ήταν το βλέμμα μια γενιάς, που κοιτούσε, όλα αυτά τα χρόνια που μεγάλωνε, το παιχνίδι που παιζόταν, α π έ ξ ω. Κι ήθελε να μπει δυναμικά στο παιχνίδι.
Πιθανόν όλα αυτά να άρχισαν ένα βράδυ στη Γλυφάδα, όπου η γυναίκα το
υ Μητσοτάκη, μαγειρεύει γιουβαρελάκια. Στο τραπέζι της κάθεται ο αιμοσταγής “Καπετάν Γιώτης” του Εμφυλίου -ο Χαρίλαος Φλωράκης- κι ο συνθέτης της Αντίστασης Μίκης Θεοδωράκης -που είναι υπουργός του Μητσοτάκη! Τα καμιόνια πάνε στη Χαλυβουργική τους φακέλους των αριστερών για κάψιμο. Πάλι! Το Κομμουνιστικό Κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά μετά τον Εμφύλιο σε -οικουμενική- κυβέρνηση. Οι “ενδιάμεσοι” γύφτοι θα πει ο παλιός αναρχικός Διονύσης Σαββόπουλος θα πρέπει να τελειώσουν.
Η δεκαετία 80 έχει τελειώσει. Κάπου μέρα μακρυά οι αντάρτες του Ελ Σαλβαντόρ, υποδέχονται τη νέα δεκαετία, ρίχνοντας ένα ελικόπτερο των Αμερικάνων. Oι Mano Negra τραγουδούν: “Tu me estas dando mala vida” – ” Μου φέρεσαι άσχημα και με τυρανάς, θα με αναγκάσεις να φύγω. Καταλάβε με, έστω για μια στιγμή κι άσε με να ανασάνω”. Το καλοκαίρι του 1991 ο Γκορμπατσώφ βρίσκεται στο εξοχικό του στην Κριμαία, όταν τέσσερις γνωστοί του από την κυβέρνηση και την Κα Γκε Μπε τον συλλαμβάνουν και τον θέτουν σε κατ΄οίκον περιορισμό. Στην Ελλάδα ο «Αντ΄Αυτού» Μένιος Κουτσόγιωργας, διωγμένος από το κόμμα του, παλιός χωροφύλακας, που έπαιζε στην μπάντα της αστυνομίας, τριγυρίζει μόνος στην παραλία με ένα πιστόλι. Θα πεθάνει αργότερα μέσα στο δικαστήριο. Ο νεόνυμφος εβδομηντάρης Ανδρέας Παπανδρέου βρίσκεται σε ταξίδι του μέλιτος.
Η Ελλάδα με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή φαίνεται πως έπαψε να είναι αποικία, αλλά το 2004- οχτακόσια χρόνια από το …1204- αρχίζει μια πορεία της Ελλάδας προς τα κάτω. Φαίνεται πως αγόρασε ένα ακριβό φόρεμα, που δεν είχε να πληρώσει. Μέσα σε μια μέρα, άλλωστε, η Ισχυρή Ελλάδα έπαιξε και έχασε όλα τα λεφτά της στο Χρηματιστήριο. “Ας πρόσεχαν” είπε ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης. Ο George Papandreou είχε πει καθαρά πριν τις εκλογές, ότι θα φέρει ξένους- διεθνείς- μάνατζερς στην Ελλάδα κι έβγαλε την κακόηχη λέξη σοσιαλισμός από το πρόγραμμα του. Το New Pasok μοδάτο και ξενέρωτο δεν πήγε στο 13% από 48% μόνο εξ αιτίας του μνημονίου. 
Η Ελλάδα μπαίνει σε νέα παρατεταμένη πολιτική κρίση. Οι εκλογές είχαν σαν θέμα το νόμισμα της χώρας το ευρώ, δηλαδή την εθνική ανεξαρτησία. Η απεργία των βυτιοφόρων νεκρώνει την Ελλάδα. Περίπου 11.000 αστυνομικοί θα χρειαστούν για να πάει ο πρωθυπουργός στην Θεσσαλονίκη. Εκεί θα δεχθεί επίθεση με παπούτσι, αλλά ο ακροδεξιός δράστης θα αστοχήσει. Τον Μάιο του 2010, η κυβέρνηση κάνει συμφωνία για δάνειο 80 δις παραιτούμενη από την εθνική της κυριαρχία, έναντι των δανειστών της. Τα συνδικάτα κυκλώνουν την Βουλή. Οι Ευρωπαίοι δεν θα δώσουν τα 17 δις στην Ελλάδα, αν δεν μειώσει μισθούς και δαπάνες. Το μετρό γεμίζει δακρυγόνα. Ο κόσμος ζητά την ψήφο του πίσω. Τον έχουν κοροϊδέψει. Η 
παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου θα μετατραπεί σε άτυπη πανελλαδική εξέγερση.
Στις 4 Νοεμβρίου 2011 για πρώτη φορά μια κυβέρνηση παίρνει – από 153 βουλευτές- ψήφο εμπιστοσύνης για να φύγει ο πρωθυπουργός! Η “μνημονιακή” κυβέρνηση θα διασπάσει τη “Νέα Δημοκρατία”, θα διαλύσει το ΠΑΣΟΚ και θα εξαφανίσει από την Βουλή το ΛΑΟΣ. Η Ελλάδα δεν έχει πλέον πρωθυπουργό, αλλά Αρμοστή. Από εκατόν εξήντα βουλευτές που είχε το ΠΑΣΟΚ θα περιοριστεί σε τριάντα τρεις. Το κόμμα “Χρυσή Αυγή” από 20.000 ψηφοφόρους θα φτάσει τους 425.990. Βουλευτές δεν θα εκλεγούν, υπουργοί θα καταποντιστούν, “δελφίνοι” θα μείνουν χωρίς κόμμα. Το καλοκαίρι του 2012, στην Αθήνα εμφανίζονται τα πρώτα “Τάγματα εφόδου” στην Ραφήνα, στη λαϊκή αγορά, στο πανηγύρι.
Πριν τις εκλογές του 2012, ο Σταύρος Θεοδωράκης συναντάει τον Αλέξη Τσίπρα έξω από το Μέγαρο Μαξίμου, σε ένα παγκάκι. Κάθονται στην πλάτη του παγκακιού. Πολλές δημοσκοπήσεις δείχνουν τον Σύριζα πρώτο κόμμα. Ο Αλέξης θα είναι ο νεότερος πρωθυπουργός της Ελλάδας. Τα Χριστούγεννα του 2012 τον βρίσκουν στο Μπουένος Αϊρες. Το “ ανερχόμενο αστέρι της Ελλάδας» είναι “ένας νεαρός, κομψός άνδρας με ηλεκτρικό χαμόγελο”. Ο ανταποκριτής του CNN επισημαίνει ότι ο νεαρός πολιτικός έχει αποστηθίσει σελίδες από το «βιβλίο παραστάσεων» του Ανδρέα Παπανδρέου και τον περιγράφει ως «έναν κομμουνιστή στην καρδιά που εμπνέεται από τον Τσάβες της Βενεζουέλας και τον Πούτιν της Ρωσίας». Το PARIS MATCH λέει ότι είναι «Ο άντρας που φοβάται η Ευρώπη».
Τέσσερα χρόνια μετά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μια αριστεροδεξιά κυβέρνηση αλλόκοτη υπογράφει το νέο μνημόνιο, εκχωρεί την Ελλάδα για 99 χρόνια, αλλά με υπερηφάνεια- εκλιπαρώντας ουσιαστικά την παραμονή της στην Ευρώπη, την απομείωση του χρέους. Προλάβαμε να ζήσουμε μια βουλή που βουλευτές φορούσαν μπλουζάκια των Joy Division, των Ramones, με εικόνες από μολότωφ ή τον υπουργό Οικονομικών με παρδαλά πουκάμισα να κάθεται στο πάτωμα της Βουλής και τον σωτήρα -εξορκιστή του χρέους Ερίκ Τουσέν να περπατά ξυπόλυτος στην ελληνική βουλή. Την πρόεδρό της να κοιμάται μέσα στη Βουλή με στόχο την διαγραφή του χρέους.
Ζήσαμε μια βουλή με νέους βουλευτές, πρόεδρο τον Λεβέντη με δέκα βουλευτές, την Ραχήλ Μακρή, υπουργούς με την αφίσα του Άρη Βελουχιώτη στο γραφείο της. Τον αριστερό πρωθυπουργό να υποδέχεται τον αμερικάνο πρόεδρο με ευχαριστίες, το νέο Γοργοπόταμο -με στόχο την εκταμίευση μιας δανειακής υποδόσης -την ώρα που οι Αλβανοί ζήταγαν την Πρέβεζα κι οι Τούρκοι τα νησιά “τους”. Η κυβέρνηση υποδεχόταν -όπως πάντα το Άγιο Φως με τιμές αρχηγού κράτους κι υπουργοί περιφέραν τα λείψανα της Αγίας Βαρβάρας σε εκκλησιές. Ζήσαμε το Όχι απέναντι στους Γερμανούς, τους Τούρκους, τους Πέρσες.
Κάπως έτσι περάσαν τριάντα χρόνια ή μήπως αιώνες; Η Ελλάδα είναι μια γυναίκα μονίμως προδομένη που λατρεύει τα στολίδια, το ψέμα και τους “ήρωες”. Το γνήσιο και το κίβδηλο μπερδεύονται καθώς τινάζει τα μαλλιά της, αλλάζει θέση στα πόδια της και ταρακουνιέται με διαρκείς σεισμούς το Αιγαίο. Η τελευταία μεγάλη εθνική νίκη της ήταν αυτή η πρωτιά στη Eurovision με το τραγούδι “Εκάθισα και σκέφτηκα”. Στην Ελλάδα δεν μπορείς να σκέφτεσαι, όρθιος. Πρέπει να κ α θ ί σ ε ι ς να σκεφτείς.
