Του Σωτήρη Σιδέρη
Κάθε φορά που ανεβαίνει στο βήμα της βουλής δίνει την δική του παράσταση. Ένας πρώην σοσιαλιστής και τώρα στρατευμένος στην μισαλλόδοξη λεγεώνα της ακροδεξιάς, ο Γιώργος Φλωρίδης έχει όλα τα χαρακτηριστικά του ιδεολογικού μισθοφόρου. Μισεί τις πολιτικές του καταβολές και κάνει τα πάντα για να γίνει αρεστός στο νέο του κοινό. Αλλά το να κατηγορεί την αντιπολίτευση, κυρίως την Αριστερή, ότι υπονομεύει τη σχέση της χώρας με το Ισραήλ υπέρ της Τουρκίας, ξεπερνά και τις πιο νοσηρές στιγμές του Φλωρίδη και είναι πολλές. Όπως ότι είναι για τα μπάζα, όσοι μιλούσαν για μπάζωμα στα Τέμπη. Δηλαδή το αντιπολεμικό κλίμα μέσα στο Ισραήλ και οι καταγγελίες για γενοκτονία κατά Νετανιάχου, από τους ίδιους τους πολίτες του, λειτουργούν υπέρ της Χαμάς;
Αλλά ο Φλωρίδης -υπουργός όνειδος-, δεν έχει όραμα για το μέλλον της χώρας. Αυτό που τον βασανίζει είναι το μίσος του για τις δυνάμεις εκείνες που εκφράζουν σήμερα αυτό που ο ίδιος πίστευε μέχρι πριν από μερικά χρόνια. Ότι ο ανθρωπισμός είναι αρετή, ότι η αλληλεγγύη είναι αξία, ότι η πολιτική συμμαχιών μιας χώρας εδράζεται σε καλώς νοούμενα κοινά συμφέροντα ή έστω σε συμφέροντα, αλλά όχι σε γενοκτονίες.
Από το βήμα της βουλής ο Φλωρίδης υπερέβη κάθε έννοια σκληρής πολιτικής αντιπαράθεσης και πέρασε στην αρένα του διχασμού. Ειδικότερα, η αναφορά που προκάλεσε οργή και ένταση στη βουλή είναι η εξής:
« Η κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ στήριξε την κυβέρνηση όταν έδινε τις μάχες στον Έβρο, στην Νοτιανατολική Μεσόγειο, στηρίζει την κυβέρνηση όταν αυτή δίνει τη μάχη να αντιμετωπίσει μία μεταναστευτική εισβολή, η οποία εξυπηρετεί την εξωτερική πολιτική άλλων χωρών κι όχι της χώρας μας, την ώρα που εσείς δίνετε μάχες για να υποστηρίξετε την εισβολή εναντίον της χώρας μας.
Είναι αυτή η κοινοβουλευτική ομάδα, η συμπαγής, η οποία υποστηρίζει τις βασικές στρατηγικές συμμαχίες της χώρας, όπως τη συμμαχία με το Ισραήλ, την οποία προσπαθείτε να υπονομεύσετε υπέρ της Τουρκίας. Και μην νομίζετε ότι δεν καταλαβαίνει ο ελληνικός λαός τί κάνετε αυτό τον καιρό στα λιμάνια της χώρας, όταν προσπαθείτε να αποτρέψετε με αυτές τις γελοίες περιθωριακές ομάδες την προσέγγιση των Ισραηλινών, θέλοντας να δυναμιτίσετε αυτή τη στρατηγική συμμαχία της Ελλάδος υπέρ της Τουρκίας.».
Στο σύνολό της η δήλωση αυτή είναι αδιανόητη για Έλληνα πολιτικό. Είναι και ψευδής στο σύνολό της. Η Ελλάδα , όπως και πολλές δεκάδες χωρών στον πλανήτη δέχονται μεταναστευτικές ροές , δέχονται και κύματα πολιτικών προσφύγων από εμπόλεμες ζώνες, περιοχές βίας και ακραίας φτώχειας ,κυνηγημένους από φασιστικά καθεστώτα, δέχονται φυσικά και κύματα μεταναστών που απλά θέλουν μια καλύτερη ζωή. Όμως σε καμία χώρα του κόσμου δεν έγινε λόγος για εισβολή. Ακόμη και ο Τραμπ που έκανε σχετική αναφορά δεν κατηγόρησε το Δημοκρατικό Κόμμα ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Μεξικού ή άλλων χωρών. Στην Ευρώπη , στην Ασία , την Αφρική τη Νότια και Κεντρική Αμερική εκατομμύρια ανθρώπων μετακινούνται, δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Και όμως η άθλια συλλογιστική του Φλωρίδη πρέπει να απαντηθεί και απαντήθηκε στη βουλή.
Οι διαμαρτυρίες των πολιτών σε διάφορα νησιά κατά της υποδοχής ενός κρουαζιερόπλοιου με πολίτες από το Ισραήλ προκάλεσε αντιδράσεις και δίχασε. Η διαμαρτυρία δεν είναι ελληνική ιδιομορφία. Σε όλες τις χώρες του κόσμου οξύνεται η κριτική κατά του Ισραήλ , αλλά και μέσα στο Ισραήλ γιγαντώνεται η αντίδραση. Προφανέστατα δεν είναι σωστό να καταδικάζονται συλλήβδην οι πολίτες μιας χώρας , αλλά δεν είναι το μείζον. Έστω και με υπερβολές είναι μια συζητήσιμη αντίδραση χαμηλής έντασης , αμφιλεγόμενη και εκεί πρέπει να μείνει. Άλλο πράγμα ο αντισημιτισμός , άλλο πράγμα η κριτική στο Ισραήλ.
Κάποτε οι πρωθυπουργοί…
Το μείζον πολιτικό πρόβλημα είναι όταν ένας υπουργός της ελληνικής δημοκρατίας ωρύεται από το βήμα της βουλής κατά της αντιπολίτευσης εκστομίζοντας εκφράσεις που δυσκολεύονταν να εκστομίσουν και οι αξιωματούχοι του προδικτατορικού παρακράτους. Το να κατηγορεί υπουργός τα κόμματα της αντιπολίτευσης ότι υπονομεύουν οποιαδήποτε συμμαχία υπέρ της Τουρκίας είναι γκεμπελισμός.
Ο Γιώργος Φλωρίδης προσπαθεί να μείνει στον αφρό επιλέγοντας μια δηλητηριώδη ρητορική, που όμως προκαλεί οργή. Και η οργή φέρνει ένταση και η αντιπαράθεση ξεφεύγει. Σε αυτές τις περιπτώσεις ιστορικά , έκαναν την εμφάνισή τους οι πρωθυπουργοί για να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους, με την αποπομπή του υπουργού.
Όταν όμως ο πρωθυπουργός έχει καλύψει όλους τους δακτυλοδεικτούμενους υπουργούς που έχουν κατηγορηθεί για εμπλοκή σε σκάνδαλα, όταν καταρρέει από το 41% στο 23%, όταν βρίσκεται σε κατάσταση στρατηγικής υποχώρησης στην εξωτερική πολιτική, όταν αποφεύγει να πει και τις λέξεις διαφθορά και κάθαρση, θα πάρει τέτοιου είδους αποφάσεις;
Και κάτι τελευταίο για τον Φλωρίδη. Αν έχει πρόβλημα με τον πατριωτισμό της Αριστεράς το επόμενο βήμα είναι να προτείνει και την επαναλειτουργία της Μακρονήσου. Αλλά πρώτα, ας κοιτάξει τις σχέσεις του υπουργείου του με την Ευρωπαική Εισαγγελία, το κράτος δικαίου και ας ασχοληθεί με τις σφοδρές επιθέσεις που δέχεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης για ενδοτισμό. Όχι από την Αριστερά, αλλά από τα δεξιά του. Προς τα εκεί δηλαδή που αποφεύγει να κοιτάξει….
ΑΠΟ ΤΟ OMEGAPRESS
