Του Α. Δ. Παπαγιαννίδη
‘Ολα αυτά, τα πέντε τελευταία χρόνια, η Ελλάδα μπαίνει κάθε τόσο στο στόχαστρο των διεθνών μέσων ενημέρωσης. Με αποκορύφωση την εποχή των μεγάλων διαδηλώσεων του 2011 και των indignados Ελληνικής εκδοχής (όσον αφορά την εικόνα στην Πλατεία Συντάγματος), το διάστημα ανάμεσα στις δίδυμες εκλογές του Μαΐου-Ιουνίου 2012 (τότε που τα ξενοδοχεία στο Σύνταγμα είχαν φτάσει να φιλοξενούν μια κάμερα σε κάθε παράθυρο, για να “βγάζει φόντο” την Βουλή), και τώρα πριν κάποιες εβδομάδες τα διαδοχικά Eurogroup και τις συνόδους Κορυφής στις Βρυξέλλες (απ’ εκεί προέκυψαν και μερικές εικόνες με τους δημοσιογράφους, που κάλυπταν τις ολονυκτίες, να κοιμούνται κατάχαμα ή να σωριάζονται στους κομπιούτερ τους: όταν το μέσο γίνεται η είδηση…), η Ελλάδα/οι Έλληνες/το Ελληνικό πρόβλημα διεκδίκησε και κέρδισε πρωτοσέλιδα και στήλες κύριων άρθρων και κεντρικά τηλεοπτικά δελτία. Όταν, δε, μας προέκυψε και ο υπουργός-παγώνι Βαρουφάκης, προστέθηκε πολύ Twitter και Facebook. Αστέρες σαν τον Peter Spiegel, τον Wolfgang Munchau, ή τον Paul Mason έκαναν την Ελλάδα κεντρικό τους θέμα κατά συρροήν – για να μην αναφερθούμε σε Paul Krugman ή Joseph Stiglitz.
Ωραία. Μάλιστα κάποια στιγμή είπαμε (λίγο-πολύ όλοι) ότι αυτή η έκθεση/υπερέκθεση του Ελληνικού προβλήματος στους κεντρικούς προβολείς του διεθνούς μηντιακού συστήματος “βοηθούσε την υπόθεση”. Αν μη τι άλλο επειδή έτσι γινόταν αντιληπτή η πολυπλοκότητα της υπόθεσης, αλλά και συνειδητοποιούνταν διεθνώς πτυχές – όπως η διάσταση ανθρωπιστικής κρίσης, ή πάλι η συνευθύνη της αγαρμοσύνης των “εταίρων” (από το στραβό πολλαπλασιαστή του ΔΝΤ μέχρι την άτσαλη υλοποίηση του δίδυμου PSI το 2012) – τις οποίες οι ως άνω “εταίροι” επιχειρούσαν να συσκοτίσουν.
Ωραία έως εδώ! Όμως , πιστέψτε μας, αυτή την φορά, ας πούμε “μετά το δημοψήφισμα” αλλά πολύ πιο έντονα και ξεκάθαρα τώρα μπροστά στις εκλογές – αρχίζει να παίρνει το πάνω χέρι μια διάσταση που, θαρρούμε, θα την βρούμε μπροστά μας. Να το πούμε απλά: δεν μας καταλαβαίνουν! Ήδη αυτό ισχυε με τις τελικές κινήσεις “διαπραγμάτευσης” του υπουργού-παγώνι (που τώρα έχει φτάσει να κορδακίζεται ότι “θα ήταν ενδιαφέρον” να καταδικαζόταν για έσχατη προδοσία: ο,τιδήποτε για λίγην ακόμη δημοσιότητα!), με την βαρύτατη αυτοτιμωρία των capital controls και των κλειστών ΑτΜs, με τον τρόπο που ζαλωθηκαμε το βαρύτατο 3ο Μνημόνιο προκειμένου να έχουμε το σωσίβιο της 3ης Δανειακής Σύμβασης. Όμως, εκεί κάπου στα γεγονότα του Ιουλίου, το σασπένς μπροστά το ενδεχόμενο Grexit και την συμφωνία στις 12 και 5 απορρόφησε την απορία τους : “Μα, τι κάνουν αυτοί οι Έλληνες;!”.
Τώρα όμως, οι ακραίοι βυζαντινισμοί του πολιτικού μας συστήματος, το ακραίο ξεκατίνιασμα της Ζωής-όλων-των-Ελλήνων, κυρίως όμως το σκίσιμο της κυβερνώσας Αριστεράς (καλά, εντάξει, του ΣΥΡΙΖΑ) με την – λογική – δημιουργία του ΛΑΕ, πλην όμως και με την προθυμία διακήρυξης από τον εντελώς νωπά Μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ ότι μόνον με την βίαια αντιμνημονιακή ΛΑΕ (καλά, εντάξει, και με τους ΑΝΕΛ) θα δεχόταν να συμπλεύσει προκειμένου να … εφαρμόσει το ολοκαίνουργιο Μνημόνιο, αυτή η στάση ξεπερνάει την αντιληπτική ικανότητα όσων στο διεθνές μηντιακό περιβάλλον πασχίζουν να βγάλουν άκρια μ’ εμάς. Θυμηθείτε το.
