Του Νίκου Λακόπουλου
Με τη Βουλή να μην εκφράζει την λαϊκή βούληση. τρία -με αυτό του Σαμαρά- νέα κόμματα να βρίσκονται εκτός Βουλής, καμμιά πενηνταριά ανεξάρτητους βουλευτές η χώρα μπαίνει σε μια προεκλογική περίοδο με την βεβαιότητα ότι οι εκλογές δεν θα λύσουν, αλλά θα επιτείνουν το πρόβλημα.
Τα κόμματα που διεκδικούν την εξουσία εκφράζουν μια οικτρή μειοψηφία στο εκλογικό σώμα που η αναμενόμενη αποχή θα κάνει πιο οικτρή, πιθανό να μην φτάνουν δύο κόμματα για να σχηματίσουν κυβέρνηση και από την κάλπη δεν θα βγουν νικητές, αλλά πολλοί ηττημένοι.
Το κόμμα του “καταλληλότερου” στις τελευταίες βουλευτικές πήρε 2.115.322 ψήφους και ένα χρόνο μετά στις ευρωεκλογές 1.1025.602 ψήφους ξεπερνώντας το ιστορικό χαμηλό της Ν.Δ. με τον Σαμαρά στις βουλευτικές του Μαΐου του 2012, με μόλις 1.192.103 ψήφους.
Ωστόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης πανηγυρίζει αφού το κόμμα του είναι πρώτο και αν δεν πετύχει την αυτοδυναμία δεν θα μπορεί να σχηματισθεί κυβέρνηση χωρίς την συμμετοχή του -και τον ίδιο ως πρωθυπουργό -αν και το τελευταίο θα εξαρτηθεί από τα ποσοστά που τελικά θα πάρει το κόμμα στις εκλογές.
Ο πολιτικός σεισμός την Κυριακή της 9ης Ιουνίου 2024 ήταν ένα προμήνυμα αφού η Νέα Δημοκρατία έχασε 800.000 ψηφοφόρους, ο ΣΥΡΙΖΑ 700.000 και πλέον το πολιτικό σύστημα δεν διαθέτει ούτε ένα κυρίαρχο κόμμα, κανένα πολιτικό ηγέτη που να εκφράζει την σχετική -έστω -πλειοψηφία και η Νέα Δημοκρατία κυβερνά χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση.
Η αποχή είναι απαξίωση των τριών κομμάτων και των ηγεσιών τους, αλλά συνολικά ενός συστήματος που αφορά όχι μόνο την πολιτική, αλλά τα μέσα ενημέρωσης και την Δικαιοσύνη. Φαίνεται πως η πολιτική του Tik Tok δεν πείθει τους πολίτες που με την αποχή στέλνουν βασικά ένα μήνυμα: γνωρίζουν πώς τους κοροϊδεύουν και αρνούνται να συμμετέχουν.
Φόβος, απογοήτευση και οργή
Οι πολίτες δεν έχουν εμπιστοσύνη όχι μόνο στους θεσμούς, αλλά ούτε και στον διπλανό τους -όπως έδειξε πρόσφατη έρευνα- και λειτουργούν με βάση τα συναισθήματα της δυσαρέσκειας, της απογοήτευσης και της οργής. Πρόκειται για μια διάρρηξη της σχέσης του πολίτη με τα κόμματα και την πολιτική σε μια κοινωνία όπου κυριαρχεί η ανασφάλεια και ο φόβος, η απογοήτευση και η οργή.
Αυτό που μεσολάβησε ήταν η απίστευτη είσοδος του Στέφανου Κασσελάκη με τον σύντροφό του και την σκυλίτσα του να πηγαίνει -με φρουρά- στα γραφεία του κόμματος που εξελέγη πρόεδρος. Κάποια στιγμή η σκυλίτσα χάθηκε στην πλατεία και οι κάμερες έτρεξαν να καταγράψουν το γεγονός.
Αυτό που ακολούθησε είναι η πρόσφατη εμφάνιση του αντιπροέδρου της Νέας Δημοκρατίας -και υπουργού- Άδωνη με γυαλιά με… κάμερα που καταγράφει όσους βλέπει την ώρα που η Πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας κυνηγούσε στη Βουλή μια δημοσιογράφο που υποστηρίζει ότι εργαζόταν για αυτή και την απέλυσε.
Τελικά η Ζωή Κωνσταντοπούλου κατάφερε να εντοπίσειτην δημοσιογράφο στο κυλικείο της Βουλής, κάλεσε το 100 και την συνέλαβε, ενώ ο Πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης έτρεχε πίσω της φωνάζοντας πως “κουμάντο στη Βουλή κάνει μόνο ο εκάστοτε πρόεδρος και κανένας άλλος».
Πιθανόν η κορυφαία στιγμή της Δημοκρατίας Μητσοτάκη να ήταν όμως η στιγμή o υπουργός Υγείας και αντιπρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος κάλεσε σαν Βεζύρης και του έφεραν σιδεροδεμένο με χειροπέδες έναν διαμαρτυρόμενο γιατρό -που ο υπουργός έλεγε ότι τον απείλησε κατά τη διάρκεια επίσκεψης του υπουργού σε νοσοκομείο- για να του πει την ιστορική φράση: “Δε ντρέπεσαι;”.
Οι πολίτες θέλουν, τα κόμματα δεν μπορούν
Σαράντα χρόνια μετά την Αλλαγή η Δεξιά είναι εδώ και επιβάλλει τους κανόνες, αλλάζει τους νόμους για τον συνδικαλισμό, τη Δικαιοσύνη, την εκπαίδευση, την ίδια την λειτουργία του πολιτικού συστήματος με πρόθεση να αλλάξει ακόμα και το Σύνταγμα ώστε να μην μπορεί η Αριστερά να διεκδικήσει την εξουσία.
Το νέο μοιάζει έτσι με απειλή, το μέλλον τρομάζει και η επιστροφή σε ένα κόσμο “αξιών που χάνονται” αποτελεί το πολιτικό όραμα “νέων” κομμάτων με λέξεις όπως αναγέννηση να περιγράφουν τον φόβο για το μέλλον. Τώρα πια τα κόμματα είναι μεσοαστικά, τα προγράμματα είναι ομοιόμορφα, κοστολογημένα, στα μέτρα του “μέσου πολίτη” και υπόσχονται όχι ένα μέλλον που κοστίζει, αλλά ένα καλύτερο παρελθόν.
Το εκλογικό σώμα ζητά πολιτική αλλαγή που τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν μπορούν να φέρουν, αφού συναγωνίζονται την Νέα Δημοκρατία -ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ- σε κυβερνησιμόττα χωρίς να προτείνουν αλλαγή, αλλά καλύτερη -και κυρίως πιο έντιμη- διαχείριση.
Η μόνη λύση θα ήταν μια συνεργασία δυο- τριών κομμάτων της αντιπολίτευσης, αλλά το ερώτημα είναι αν μπορούν να συνεργασθούν δυο κόμματα που το ένα θέλει να εξοντώσει το άλλο. Και το πιο μεγάλο ερώτημα είναι τι θα συμβεί στα κόμματα μετά το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών.
Η τραγωδία της δημοκρατικής παράταξης είναι πως ο λαός θέλει, αλλά τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν μπορούν να φέρουν την αλλαγή καθώς είναι πρωτοφανές να χάνει η κυβέρνηση, αλλά να πέφτει η αντιπολίτευση.
