Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Η κυοφορούμενη πολιτική πρωτοβουλία της Μαρίας Καρυστιανού, εμφανίζεται περίπου ως αντιπολιτική ενέργεια. Η πολιτική, όμως, δεν μπορεί να υπάρξει… εκτός πολιτικής.
Πριν από χρόνια μια, επιτυχημένη, τηλεοπτική εκπομπή εξελίχθηκε σε κόμμα – που τελικά δεν πήγε καλά κι έκλεισε.
Αυτή την περίοδο, κόμμα προσπαθεί να γίνει ένα – μάλλον ανιαρό – βιβλίο. Αλλά μέχρι στιγμής η «αυτοοργάνωση» που ζήτησε ο συγγραφέας του, δεν βρίσκει διαθέσιμους να αυτοοργανωθούν.
Δύσκολοι καιροί για ιδρυτές κομμάτων, σωτήρες της χώρας και εκκαθαριστές παλιών εσωκομματικών λογαριασμών. Προφανώς γιατί η σύσταση κόμματος δεν εξαρτάται από έναν: Πρέπει να συμφωνήσουν και άλλοι.
Κατά τον πιο δόκιμο ορισμό, το κόμμα είναι ανώτερη μορφή οργάνωσης του λαού. Αλλά για να «οργανωθεί» ο λαός χρειάζεται διακριτή ιδεολογία που διαμορφώνει πολιτικό πρόγραμμα – και πρόσωπα που θα το διαχειρίζονται στον δημόσιο χώρο.
Ακόμη και ο πολύπειρος Σαμαράς, επιδιώκοντας κάτι σαν «ριμέικ» του 1993 απέναντι στο Μητσοτακέικο, διαπιστώνει ότι δεν αρκούν εμφανίσεις με τον Καραμανλή, στα ίδια ακροατήρια με την ίδια επαναλαμβανόμενη θεματολογία.
Αν δεν ήθελαν τον Μητσοτάκη, τις υποκλοπές του, την αδιαφάνεια και τα μπόσικα στα ελληνοτούρκικα, ας το έλεγαν όταν έβγαινε αρχηγός της ΝΔ. Τώρα είναι αργά για δάκρυα – και για κόμμα εναντίον του.
Μένει το «κόμμα της Καρυστιανού», που παντού το ακούμε και πουθενά δεν το βλέπουμε. Παρ’ ότι οι δημοσκόποι με τα υψηλής στάθμης επιστημονικά τους εργαλεία, έχουν καταλήξει και σε ποσοστά αποδοχής του στις κάλπες.
Από την πλευρά της η πρόεδρος του Συλλόγου «Τέμπη 2023», αναφέρεται συστηματικά σε «κίνημα» και το περιγράφει ως «για κάτι πολύ μεγάλο» – που ίσως να εξελιχθεί σε κόμμα. Προς το παρόν εξελίσσεται σε ανάγνωσμα διαρκείας.
Δικαίωμά της. Αλλά από την ώρα που ανοίγει πολιτική συζήτηση με την κοινωνία – τι άλλο μπορεί να είναι η ίδρυση πολιτικού φορέα; Χρειάζονται καθαρές κουβέντες και καθαρές σχέσεις.
Η Μαρία Καρυστιανού δημιουργεί διαρκώς θολούρα γύρω από τις προθέσεις της: «Είμαι στην πρώτη γραμμή μαζί με άλλους ανθρώπους που προσπαθούμε να το οργανώσουμε αυτό το κίνημα». Δηλαδή;
Ποιοι ακριβώς είναι αυτοί οι οργανωτές; Εκτός από κάτι συναναστροφές της συμφοράς για τις οποίες μίλησε ο Καραχάλιος. Αν αυτοί είναι οι «πολίτες, οι μη εμπλεκόμενοι σε πολιτικά κόμματα που έχουν τη γνώση, τη διάθεση, το όραμα, την ψυχή», να μένει το βύσσινο.
Ακούγεται ότι «δεν υπάρχει πεδίο συνεννόησης με το παλιό πολιτικό σύστημα» και «ειδικά με πρόσωπα που έχουν κυβερνήσει». Αλλά παρθενογένεση στην Ιστορία δεν υπάρχει. Με τη θρησκεία, είναι άλλο.
Προς το παρόν πάντως δεν υπάρχει «πεδίο συνεννόησης» με τον σύλλογο των Τεμπών. Μέλη του οποίου δεν κρύβουν την ενόχλησή τους, για τη συνάφεια της υπόθεσής τους με τις διακινούμενες πολιτικές φιλοδοξίες της προέδρου του.
Παρ’ ότι αναφέρεται ενδεχομένη συμμετοχή στις εκλογές ως «εναλλακτική 100% διαφορετική απ’ όλες τις υπόλοιπες», δε προκύπτει κανένα πολιτικό χαρακτηριστικό. Μόνο καταγγελίες γύρω από τα Τέμπη.
Μονοθεματικά κόμματα δεν νοούνται. Το κόμμα ως συστατικό στοιχείο της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας χρειάζεται πολιτικό λόγο, θέσεις για όλα, προγράμματα, δράσεις και εκπροσώπηση με επάρκεια.
Αλλιώς θα είχαν σταδιοδρομήσει ως αρχηγοί κομμάτων, ο Καματερός, ο Σώρρας και ο… Κασσελάκης. Ή έστω, ο καθηγητής Τσιόδρας.
Η Μαρία Καρυστιανού έχει «καθαγιαστεί» στη συνείδηση μερίδας του πληθυσμού για το πάθος της να δικαιωθεί η κόρη που έχασε.
Αλλά η κυοφορούμενη πολιτική πρωτοβουλία στην οποία πρωταγωνιστεί, εμφανίζεται περίπου ως… αντιπολιτική ενέργεια.
Μόνο που η πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να υπάρξει… εκτός πολιτικής.
ΑΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR
