Του Γιώργου Καρελιά
Μεγαλύτερη αξία θα είχε ο Τσίπρας και συνολικά η από δω πλευρά να ψάξει περισσότερο τις αδυναμίες της.
Οι πολιτικοί που έχουν πετύχει εκλογικές νίκες, έχουν γίνει πρωθυπουργοί και φιλοδοξούν να το ξανακάνουν, πρέπει να περάσουν από τρία στάδια.
Το πρώτο είναι το ξεκαθάρισμα του παρελθόντος. Να διδάσκονται από αυτό, ώστε να μην ξαναπάθουν όσα έπαθαν.
Το δεύτερο να καταλαβαίνουν οι πολίτες –ψηφοφόροι ότι αυτό συμβαίνει και αυτό λέγεται καταγραφή των αστοχιών και λαθών, δηλαδή αυτοκριτική.
Και το τρίτο και ίσως σημαντικότερο: αφού προηγηθούν αυτά, να περάσουν στην επόμενη και πιο κρίσιμη φάση, δηλαδή στο δέον γενέσθαι για το σήμερα και το αύριο.
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει περάσει από τα δύο πρώτα στάδια.
Έχει δει το πολιτικό παρελθόν του. Κυρίως το κυβερνητικό, διότι από εκεί προέρχονται, πρωτίστως, οι αστοχίες και τα λάθη και, δευτερευόντως το αντιπολιτευτικό, μεταξύ 2019 και 2023, όταν αποχώρησε.
Και παρά τους ισχυρισμούς αντιπάλων και άσπονδων φίλων του, έχει κάνει και αυτοκριτική ουσίας. Τι άλλο από αυτοκριτική είναι η ανοιχτή παραδοχή λαθών σε αρχικές κυβερνητικές αποφάσεις, τι οποίες αναθεώρησε στη συνέχεια επί τα βελτίω; Και τι άλλο από αυτοκριτική είναι η παραδοχή ατυχών και λανθασμένων επιλογών συνεργατών του; Αυτά τα έχει γράψει στο βιβλίο του και τα έχει πει σε συνεντεύξεις του, ορισμένα και στη χτεσινή στο πλαίσιο της ΔΕΘ. Δεν θυμάμαι πολλούς πρώην πρωθυπουργούς, μάλλον ούτε έναν, να έχει κάνει κάτι παρόμοιο.
Απομένει το επόμενο βήμα. Που είναι να εξηγήσει ο, επανελθών πλέον, πολιτικός ακριβώς γιατί επανέρχεται. Και για να το γίνει αυτό πρέπει να κάνει δύο πράγματα.
Πρώτον, να προσδιορίσει τον βασικό αντίπαλό του και να αποδομήσει τον κυβερνητικό βίο και πολιτεία του. Ο Τσίπρας το έκανε εμφατικά περιγράφοντας τις πλευρές της πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη που αποτελούν τον αδύναμο κρίκο της, κατά κοινή ομολογία: θηριώδης ακρίβεια και ανεπαρκή εισοδήματα, κρίση στέγης και φαινόμενα διαφθοράς. Θα έλεγε κανείς ότι αυτό είναι ένα εύκολο αντιπολιτευτικό έργο, τα αυτονόητα λέει, αυτά που είναι στο στόμα της συντριπτικής πλειονότητας των πολιτών. Τα λένε και οι άλλοι. Πράγματι. Αλλά καμιά φορά στην πολιτική ούτε αυτό γίνεται, αρνούνται ή δεν μπορούν να δουν ούτε τα αυτονόητα.
Δεύτερον, να προσδιορίσει το βασικό στόχο της επανόδου. Διότι μέχρι τώρα η αίσθηση των πολιτών είναι οι προσεχείς εκλογές θα γίνουν για να αποφασίσουν οι ψηφοφόροι ποιος θα είναι… δεύτερος και ποιος τρίτος! Όμως, αυτό είναι (δια)στρέβλωση του νοήματος των εκλογών.
Στην κάλπη πάμε για να αποφασίσουμε ποιος θα κυβερνήσει και πώς. Τα άλλα έχουν μεν αξία, αλλά δευτερεύουσα.
Αυτό συμβαίνει διότι, παρά το ηχηρό χαστούκι που έφαγε η ΝΔ στις ευρωεκλογές του 2024, το κόμμα του κ. Μητσοτάκη εμφανίζεται ξανά ως το πιθανότερο που θα σχηματίσει και την επόμενη κυβέρνηση, με ή χωρίς συνεταίρο.
Ο Τσίπρας το έχει συνειδητοποιήσει αυτό, με την παραδοχή ότι εδώ και δύο χρόνια οι ψηφοφόροι λένε μεν ότι θέλουν να αλλάξει η κυβέρνηση, αλλά δεν έχουν βρει ακόμη την εναλλακτική λύση. Και αυτό είναι μια αυτονόητη παραδοχή, αλλά- ξαναλέμε- η αξία των αυτονοήτων είναι συχνά μεγαλύτερη από αυτή που φαίνεται.
Ο Τσίπρας, στο πλαίσιο αυτό, είπε και άλλα δύο συναφή. Πρώτον, ότι η προσεχής προεκλογική αναμέτρηση δεν θα είναι για τη δεύτερη θέση. Επομένως, δεν έχει νόημα το ξεκατίνιασμα μεταξύ της δικής του ΕΛ.Α.Σ και του ΠΑΣΟΚ.
Και, δεύτερον, ότι αν το εκλογικό αποτέλεσμα το επιτρέψει, η κυβερνητική σύμπραξη των αντιπολιτευτικών (και πάλαι ποτέ αποκαλούμενων προοδευτικών) δυνάμεων θα είναι εκ των ων ουκ άνευ.
Αυτό έπρεπε να έχει γίνει εδώ και καιρό, από τότε που φάνηκε η συνεχής υποχώρηση της ΝΔ και αδυναμία κάποιου κόμματος της αντιπολίτευσης να σταθεί απέναντί της μόνο του. Δεν έγινε, ήταν λάθος τους και τώρα δεν αλλάζει.
Έχει , όμως, αξία, έστω σχετική, να ξέρει από τώρα ο ψηφοφόρος ότι, αν το εκλογικό αποτέλεσμα το επιτρέψει, η άλλη πλευρά θα αναζητήσει τη συνεννόηση και τη σύμπραξη που θα δίνει εναλλακτική κυβερνητική λύση. Αυτό που έπρεπε να είναι αυτονόητο εδώ και δύο χρόνια ας γίνει από εδώ και πέρα.
Κι επειδή είμαστε στον αστερισμό των ασμάτων και των αφιερώσεων, μεγαλύτερη αξία θα είχε ο Τσίπρας και συνολικά η από δω πλευρά να ψάξει περισσότερο τις αδυναμίες της, κατά την προτροπή τού άλλου άσματος: «Τι λείπει, τι φταίει…».
ΑΠΟ ΤΟ DNEWS