Toυ Ιωάννη Δαμίγου
Η Ευρώπη, έχει ήδη εισέλθει στην πλέον δύσκολη περίοδό της, λόγω των γνωστών και λανθασμένων επιλογών, που επιβλήθηκαν μονομερώς, από τα γνωστά κέντρα λήψης αποφάσεων. Για ένα μακρύ και επίπονο για τους λαούς της διάστημα, θα υποστεί τις δυσμενείς συνέπειες, αυτών των τραγικών αποφάσεών της και μέσα από αργές μοιραία διεργασίες, θα οδηγηθεί σε αναγκαίες υπαρξιακές αλλαγές, με παραχωρήσεις που δεν θα έχει δικαίωμα και λόγο άρνησης, ως αδύναμη και υποχρεωμένη.
Τα προβλήματά της, που απέφευγε επιμελώς να αντιμετωπίσει, όπως η γήρανση του πληθυσμού της, η μεγάλη πτώση παραγωγής, η αδυναμία κατανάλωσης μέσω της μακροχρόνιας μείωσης του εισοδήματος, το δυσβάσταχτο χρέος και την παράλογη υποχώρηση από φτηνές ενεργειακές ανάγκες, χωρίς πρόνοια κάποιου βιώσιμου σχεδίου, συνέβαλαν στην πορεία δίχως αύριο. Οι αποικιοκρατικές πολιτικές της και η όποια εκμετάλλευση πόρων που είχε έπαψαν να υπάρχουν, ενώ με την στείρα πολιτική της κινδυνεύει να μεταβληθεί η ίδια σε αποικία άλλων. Μονόχνοτη και απομονωμένη στους δικούς της ομόκεντρους κύκλους και απολαμβάνοντας την ραστώνη παλαιών δεκαετιών, αγνόησε τον υπόλοιπο κόσμο, τους λαούς της Ανατολής και του Νότου, που με τον τεράστιο πληθυσμό τους, την εργατική δύναμη αλλά και κατανάλωση, μετατόπισαν τα κέντρα αγορών, προχώρησαν και προβάλλουν με την σειρά τους τις απαιτήσεις των. Μάλλον θα “εργαστούμε” γι’ αυτούς στο άμεσο μέλλον. Και αφού περάσουν από πέντε έως 10 χρόνια ισχνών αγελάδων, εκτός μοιραίου πολεμικού απρόοπτου, τότε θα ακολουθήσει μια άλλη προοπτική, που ίσως θα ακουστεί πρόωρη και παράλογη, μα καθόλα ρεαλιστική εκ των πραγμάτων. Θα διατυπώσω λοιπόν την σκέψη μου, που ίσως σοκάρει καταρχάς τους αναγνώστες, μα που δεν θα απέχει από την πραγματικότητα, μιας συμμαχίας ανάγκης εκ των προτέρων, με την Ευρωπαϊκή, ούτως ή άλλως, Ρωσία. Μια και όλα έχουν συμβεί, σε σύντομο χρονικό διάστημα άλλωστε, οι γεωπολιτικές αλλαγές που θα συμβούν, θα επιτρέπουν τέτοιες συμμαχίες, εκ των πραγμάτων και της νέα μοιρασιάς εργασιών των ήδη υπαρχόντων, αλλά και νέων οικονομικών και στρατιωτικών δυνάμεων. Πιθανό, να οδηγηθούμε σε μια άλλη Ευρώπη, που θα αναθεωρήσει εκούσια την ύπαρξη συμμάχων που σήμερα έχει επιτήδεια βαφτίσει εχθρό, σε ύστατη προσπάθεια επιβίωσης.
Τα παραπάνω, αν συμβούν και όταν συμβούν, δεν θα αφορούν πολιτικές επιλογές με κριτήρια αριστερής, κεντρώας ή δεξιάς έκφανσης, σε μια εκ προοιμίου καπιταλιστική πραγματικότητα. Η έννοια της Δημοκρατίας, έχει προ καιρών εκλείψει και έχει αντικατασταθεί με συμφέροντα, που επιβάλλονται με παντοίους και επί μέρους “δημοκρατικούς” κατ’ επίφαση τρόπους. Έτσι, μια και πάλι εξαρτώμενη Ευρώπη, ίσως αποκτήσει μια άλλη δυναμική και δυνατότητα, πάντα μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού γίγνεσθαι, με ψήγματα δικαιωμάτων, κοινωνικών προσφορών και ποιότητα ζωής ίσως, αλλά και με την αίσθηση απομάκρυνσης ενός ολοκληρωτικού πολέμου. Μια νέα περίοδος “ισορροπιών” και πάλι από την αρχή.