Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Μην κοροϊδευόμαστε: αν ήθελε να μην είναι υποψήφιος δεν θα ήταν και αν ήθελε να πάρει τη σκυτάλη η Αχτσιόγλου θα την έπαιρνε.
Στην ευρύτερη Δημοκρατική παράταξη -όπως και αν ορίζεται πλέον- δεν θα βάλει κανείς τη γάτα του να κλαίει, αν το κόμμα του Στέφανου Κασσελάκη κατεβάσει ρολά, στο συνέδριο που προανήγγειλε.
Δεν πρέπει να υποτιμάται το -μικρό έστω, αν πάρουμε τοις μετρητοίς του δημοσκόπους- ποσοστό ψηφοφόρων που ελκύει. Αλλά μεγάλα ερωτήματα για τον διάδοχο του Αλέξη Τσίπρα στον ΣΥΡΙΖΑ είναι άλλα.
- Πώς εμφανίσθηκε στο ψηφοδέλτιο του κόμματος, ποιος πραγματικά τον ώθησε στη ηγεσία του και για ποιους λόγους;
- Από ποιον αποφασίσθηκε η αποπομπή του με κάθε μέσο, παρότι στις Ευρωεκλογές δεν θα πήγαινε άλλος καλύτερα από τον ίδιο, με την κατάσταση που παρέλαβε;
- Γιατί εξέπεσε, με προνουτσιαμέντο, από την ηγεσία- χωρίς να αποφανθεί η κομματική βάση που τον ανέδειξε;
- Πρωτίστως: ποια ήταν η αληθής εμπλοκή του Τσίπρα στους 14 μήνες από την ανακοίνωση «με λένε Στέφανο», ως την απομάκρυνση, με νεοσταλινικές μεθόδους;
Ήταν διαστροφική μεθόδευση για να αποφύγει ο Τσίπρας τη λογοδοσία, μετά τη συντριβή που είχε στην ούγια το όνομά του;
Λανθασμένη εκτίμηση για εμφάνιση «νέου κύματος» χάριν του οποίου «παραμέρισε»; Η απλώς ερασιτεχνισμός στη διαμόρφωση μιας παρένθεσης , που ξέφυγε από τον έλεγχό του;
Στα βιβλία που έγραψαν, οι απαντήσεις είναι αντικρουόμενες, επιδερμικές και διόλου πειστικές.
Ο Κασσελάκης πρόβαλε το σενάριο ότι «τον φύτεψε ο Τσίπρας» –στον οποίο «στάθηκε» μετά την πρώτη ήττα, όταν οι άλλοι απέρριπταν ακόμη και την προσφορά της ηγεσίας εκ μέρους του.
Από την πλευρά του πρώην Πρωθυπουργού προβάλλεται ότι του τον πήγε ο… Πολάκης– με τον οποίο ήταν στα μαχαιριά υποτίθεται- αλλά παλαιότερα από το περιβάλλον αναφέρθηκαν άλλοι προξενητές.
Σε κάθε περίπτωση ο Τσίπρας νομιμοποιώντας την υποψηφιότητα Κασσελάκη, που δεν είχε καμία προϋπόθεση, τον διευκόλυνε -και οι ισχυρισμοί του στην «Ιθάκη» για «αποστάσεις» απευθύνονται σε Λωτοφάγους.
Μην κοροϊδευόμαστε: αν ήθελε να μην είναι υποψήφιος δεν θα ήταν και αν ήθελε να πάρει τη σκυτάλη η Αχτσιόγλου -την οποία θεωρούσε επαρκή, λέει τώρα- θα την έπαιρνε.
Μεταξύ τους πάντως , οι βολές που ακολούθησαν την περίοδο με τα χαμόγελα υπήρξαν ελεγχόμενες.
Ούτε ο Κασσελάκης υλοποίησε τις απειλές του, για τα οικονομικά του κόμματος που παρέλαβε – αν και ως πρόσαπτα έλεγε ότι παραμένει στη διάθεση του οικονομικού εισαγγελέα. Ούτε ο Τσίπρας προχώρησε πέρα από τις πολιτικές αξιολογήσεις.
Αν υπάρχει κάτι άλλο το κρατάνε μεταξύ τους. Η ουσία είναι ότι η «σφήνα Κασσελάκη», είχε καταλυτικές συνέπειες, σε δυο πεδία.
Το ένα είναι η τύχη του ΣΥΡΙΖΑ μόλις οκτώ χρόνια από τότε που κέρδισε δυο εκλογές κι ένα δημοψήφισμα.
Εκτός από τις δυο διασπάσεις που συνδέθηκαν με τον Κασσελάκη, το κόστος στο «κύρος» του χώρου υπήρξε ανυπολόγιστο.
Πολλοί ισχυρίζονται ότι η «ανάθεση» του ΣΥΡΙΖΑ στον Κασσελάκη, ήταν η πρώτη πράξη της διάλυσης, που ακολούθησε.
Το δεύτερο αφορά τις συνέπειες στη ευρύτερη Δημοκρατική παράταξη, της οποίας η συσπείρωση στον Τσίπρα-μετά την απογοήτευση από τις ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ- απέληξε σε δράμα.
Τηρουμένων των αναλογιών, το τραύμα είναι αντίστοιχο με αυτό που τη «σακάτεψε» το 1945 –με τους χειρισμούς του ΚΚΕ στο ΕΑΜ– και της πήρε είκοσι χρόνια να συνέλθει.
Ή πολύ περισσότερο, αν θεωρηθεί ορόσημο ανάταξης το 1981και όχι το 1964.
Γι’αυτή την εξέλιξη, -που διευκόλυνε την τρίτη επανεδραίωση της Δεξιάς- μετά τον Εμφύλιο και τη Δικτατορία – δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος ο Κασσελάκης…
ΑΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR
