Του Απόστολου Λουλουδάκη
Σε μια χώρα όπου η κουλτούρα της γεωργίας έχει εκσυγχρονιστεί σε PowerPoint και επιδοτήσεις, ο αμνός σιωπά. Όχι γιατί δεν έχει φωνή, αλλά γιατί το αφεντικό του έχει offshore στάνη.
Ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ο Οργανισμός Που Εξαφανίζει Καθε Ενοχλητική Παρεκτροπή Επιδοτήσεων.
Εδώ δεν πρόκειται απλώς για «λάθη», αλλά για μια ποιητική μεταφορά της σίτισης:
Ο σιτευτός αμνός έβοσκε σε εικονικά βοσκοτόπια — ναι, ακόμα και στον Λυκαβηττό και Κολωνάκι, αν χρειαζόταν. Τα πρόβατα είχαν πιο ευέλικτη φορολογική συνείδηση κι από πολυεθνική.
Η κυβέρνηση, σαν ήρωας σε ταινία του Αγγελόπουλου, στέκει σιωπηλή, αργή και εντελώς εκτός πραγματικότητας. Θυμίζει τον «Μελισσοκόμο» του Θόδωρου Αγγελόπουλου (1986): ένας μοναχικός άνδρας περιφέρεται με τις κυψέλες του σε μια χώρα που αλλάζει, χωρίς να μιλά, χωρίς να επεμβαίνει, χωρίς τελικά να αντέχει.
Έτσι κι εδώ: τα μελίσσια της διαφθοράς βουίζουν, αλλά οι κυβερνώντες ακούνε μονάχα τη μελαγχολία του φθινοπώρου.
Δεν βλέπουν, δεν ακούνε, δεν θυμούνται.
Έχει πέσει αμνησία στον αμνό.
Για την κυβέρνηση, δεν υπάρχει Ευρωπαϊκή Εισαγγελία — ούτε καν ως έννοια.
Και φυσικά, στη «δικογραφία» της υπόθεσης δεν αναφέρεται κανένα όνομα. Αγνοεί, όπως αρμόζει, ότι έχουν ήδη καταγραφεί δύο πρώην υπουργοί με ενεργό ρόλο στο σκάνδαλο. Η γραμμή είναι σαφής: δεν είδα, δεν άκουσα, δεν υπάρχει.
Τα προβατάκια δεν φταίνε. Φταίνε όσοι τα ντύνουν με αρνίσια προβιά, βασανίζοντας τα να κατοικούν —τουλάχιστον στα χαρτιά— σε νησιά που δεν έχουν ούτε θάμνο.
Η γεωργία πλέον είναι κουλτούρα. Μόνο που δεν παράγει ντομάτες αλλά «κουλτουριάρικες» διαδρομές επιδοτήσεων από το χωράφι στο ταμείο — με πολλές στάσεις στις γνωστές στάνες.
Η σιωπή των αμνών δεν είναι τυχαία.
Μερικοί σιτεύονται, άλλοι σιωπούν.
Κι όλοι μαζί… επιδοτούνται.
Μη μου τον Κυριάκο τάραττε!