Του Νίκου Λακόπουλου
Η ανάρτηση του υφυπουργού Υγείας με το τραγούδι του Πάνου Τζαβέλα “Οι αστοί τρομάξανε” (Ο Μεζεντάκος) μπορεί να θεωρηθεί και ύβρις ΄-αν δεν οφείλεται σε άγνοια. Γιατί το πρόσωπο του τραγουδιού είναι υπαρκτό ιστορικό πρόσωπο, που δραπέτευσε ηρωϊκά, αλλά βρήκε άσχημο θάνατο από τα χέρια συντρόφων του.
Ο
μανιάτης Μιχάλης Μπεζαντάκος, που ζούσε στα Ταμπούρια, ήταν στις Φυλακές Συγγρού για φόνο αστυνομικού, όταν άνοιξε μια τρύπα στον τοίχο και δραπέτευσε. Πίσω του άφησε στη θέση του ένα κούτσουρο. Μαζί του ήταν κι ο Χαϊτάς, ο Παπαρήγας κι άλλοι έξι. Μαζί τους έφυγε και ο φρουρός τους, ο «Κόκινος Δεκανέας».
Ο Μπεζαντάκος κατέφυγε στη Σοβιετική Ένωση, φοιτούσε στη Σχολή Αξιωματικών του Νοβοροσίκ, όταν εκτελέστηκε στις εκκαθαρίσεις του 1936. Κατηγορήθηκε ως “Εχθρός του Λαού”. Ήταν, δεν ήταν, θεωρήθηκε πάντως τροτσκιστής.
Καλός ο τζάμπα ηρωϊσμός. Ωραίο και το πορτρέτο του ΄Αρη Βελουχιώτη στο γραφείο του υφυπουργού. Και το τραγούδι ωραίο, αλλά λείπει ένα κομμάτι από την ιστορία.
Αυτό το κομμάτι που λείπει δεν επιτρέπει σ΄αυτούς που δολοφόνησαν τον Μπεζεντάκο ή οδήγησαν τον Άρη στην αυτοκτονία να τους οικειοποιούνται ως σύμβολα. Είναι κλέφτες μιας ιστορίας που δεν τους ανήκει.
(Φωτό από τα γενέθλια του Πολάκη στο υπουργείο με το πορτρέτο του Άρη -σε ρόλο ντεκόρ για την γιορτή του … “Πρωτοκαπετάνιου από τα Σφακιά”.!
