Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Καθώς ο Αλέξης Τσίπρας αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να επαναλάβει τον προηγούμενο εαυτό του, που ξεγέλασε -με τον Καμμένο το 2015 και την αναποφασιστικότητα μετά το 2019- τους οπαδούς της Δημοκρατικής Παράταξης που τον εμπιστεύθηκαν, υποδύεται πλέον τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Προσπαθεί να αντιγράψει τις μεθόδους δημιουργίας του ΠΑΣΟΚ-υποσχόμενος ότι θα είναι έντιμος και καλύτερος διαχειριστής από τον Μητσοτάκη.
Ως μέθοδος εξοβελισμού του κόμματος που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, θα ήταν απλώς παρωδία, αν ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν πάθαινε Ζίγδη- στα χέρια του οποίου φυλλορρόησε, η μεταπολιτευτική Ένωση Κέντρου.
Ο εκλογικός στόχος είναι ανέφικτος
Στα χέρια του Νίκου Ανδρουλάκη διαλύεται το ΠΑΣΟΚ με τους συνυποψήφιους του για την ηγεσία στις τελευταίες αρχαιρεσίες να τον παρακολουθούν με την προσδοκία ότι θα τους δοθεί πριν τις εκλογές μια νέα ευκαιρία να ικανοποιήσουν τις φιλοδοξίες τους.
Κανείς δεν θέτει δημόσια θέμα αλλαγής ηγεσίας πριν τις κάλπες, αλλά και κανείς δεν αναγνωρίζει ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός. Ήτοι: ο -ούτως ή άλλως μεγαλομανιακός – στόχος για “πρώτο κόμμα” έχει πεθάνει.
Όσο απογοητεύει ο Ανδρουλάκης τόσο εξοργίζει η υποκρισία των “πρωτοκλασάτων” της Χαρ. Τρικούπη που απλώς περιμένουν το τέλος του, για να γίνουν χαλίφηδες στο, ανύπαρκτο, χαλιφάτο.
Απέναντι στους Γερουλάνο, Δούκα, Διαμαντοπούλου, μόνο κάποιοι από τη νεα γενιά – όπως ο Χρήστος Κακλαμάνης -η υποψηφιότητα του οποίου στο Νότιο Τομέα, κόβει το δρόμο της τελευταίας για επιστροφή της στη Βουλή- μιλούν καθαρά: ο εκλογικός στόχος είναι ανέφικτος.
Σταδιακά ορισμένοι επιστρέφουν στο παλιό τροπάριο “το ΠΑΣΟΚ έκλεισε τον κύκλο του”, που διευκολύνει άλλους να καταφύγουν στην αυλή του Μητσοτάκη και άλλους να περιμένουν να τους καλέσει ο Τσίπρας.
Πορεία προς την αυτοανατίναξη
Σ’ αυτή την κατάσταση, που επιδεινώνεται διαρκώς, ο Ανδρουλάκης έχει κάθε λόγο να αντιδράσει με μέτρα που απορρέουν από τα προνόμιά του. Και με πρωτοβουλίες που θα επιτρέψουν στο κόμμα του να ανακόψει την πορεία προς την αυτοανατίναξη.
-Να αλλάξει την ηγετική ομάδα- αφήνοντας εκτός Διαμαντοπούλου και Δούκα, να προσφέρει στον Βαγγέλη Βενιζέλο τη θέση του επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, να κόψει την όρεξη του Γ. Παπανδρέου για νέο διορισμό στην Αχαΐα, να απορρίψει την ένταξη στο ΠΑΣΟΚ πρώην ανακαλύψεων του Τσίπρα, να ορίσει ένα συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο για τις εκλογές και να καλέσει σε συνεργασία τις όμορες δυνάμεις.
Αντί γι’ αυτά επαναλαμβάνεται χωρίς ακροατήριο και ταυτόχρονα απωθεί όσους μπορούν και να κάνουν πραγματική αντιπολίτευση- όπως τον Καστανίδη- αντάξια της προϊστορίας του ΠΑΣΟΚ.
Παραζαλισμένος από τη διολίσθηση έχει παραδοθεί στις οδηγίες των μπαρουτοκαπνισμένων Λαλιώτη, Σκανδαλίδη, Σουλαδάκη, από τους οποίους μόνο ο τελευταίος έχει πυκνή δημόσια παρουσία υπεράσπισης του κόμματος, συγκρουόμενος διαδικτυακά με τους αντιπάλους του.
Με διαφορετική διάθεση, ό,τι απέμεινε από το “σύστημα Παπανδρέου” επιδιώκει την ανατροπή του Ανδρουλάκη χωρίς να έχει καθαρή επιλογή για την αντικατάσταση του. Αν εξαιρεθεί η φήμη ότι ενδιαφέρεται ο δευτερότοκος γιος της οικογένειας.
Η αναζήτηση λύσης για το ΠΑΣΟΚ
Πολλοί πιστεύουν ότι ο Ανδρουλάκης αντιλαμβάνεται ότι θα παραδώσει ερείπια, αλλά υπολογίζει ότι θα διαμορφώσει στην επόμενη Βουλή μια μικρή ομάδα αφοσιωμένων ώστε να παραμείνει ως αρχηγός του 5ου ή 6ου σε δύναμη κόμματος.
Ωστόσο ούτε αυτό θα δείχνει εφικτό , αν συνεχιστεί η κατάρρευση, όπως αναμένεται όσο ο ίδιος παραμένει “δειλός, μοιραίος και άβουλος”. Έχοντας δίπλα του την πρώην “εκσυγχρονίστρια” του Σημίτη επιδιώκει κάνει το ΠΑΣΟΚ δορυφόρο της ΝΔ και σκιαμαχώντας με τον αιθεροβάμονα δήμαρχο, που το θέλει παράρτημα της ΕΛΑΣ.
Η διαρκής απονομιμοποίηση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, οι κουτοπόνηρες επιδιώξεις όσων εποφθαλμιούν τη θέση του και η αδρανοποίηση του “πραγματικού ΠΑΣΟΚ” στην κοινωνική βάση, φέρνουν κοντά το κομματικό τέλος. Χωρίς καν να συντρέχουν οι λόγοι που το οδήγησαν το 2015 στο ιστορικό χαμηλό του 4,6%.
Όλοι χρεώνουν στον Ανδρουλάκη ότι δεν εκμεταλλεύθηκε το κενό τελευταίας τριετίας, στην οποία ο Τσίπρας δεν άσκησε ούτε λεπτό το ρόλο τους αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης που του ανέθεσαν οι πολίτες το 2003, και δεν είχε ούτε μια αναμέτρηση με τον Μητσοτάκη στην απερχόμενη Βουλή.
Η αναζήτηση λύσης για το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί πλέον παρά να αναθέσει “εδώ και τώρα” στους πραγματικά ενδιαφερόμενους. Ο λόγος πρέπει να δοθεί άμεσα σε νέο έκτακτο συνέδριο, με τα πάντα ζητούμενα εξ αρχής: από την ηγεσία, μέχρι τη στελέχωση, την ιδεολογική γραμμή και το πολιτικό πρόγραμμα.
Έτσι θα μεταφερθεί στην κομματική βάση του η ευθύνη για τις επόμενες εκλογές. Αλλιώς, ακόμη και αν φτάσει στις εκλογές αυτό το κόμμα με τη σημερινή διάταξη δυνάμεων, είναι ζήτημα αν θα βγει από τη κάλπη έστω το φάντασμά του….
