Του Ιωάννη Δαμίγου
Για την αποτροπή συναγωγής εύκολων ή πρόωρων συμπερασμάτων, ως προειδοποίηση ότι στο τέλος θα φανούν τα άσχημα αποτελέσματα, χρησιμοποιείται η παροιμία: “Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά”. Αυτήν αναφωνούσε ο βιγλάτορας, ο παρατηρητής του πελάγους, όταν το άγνωστο ιστιοφόρο έσερνε από πίσω κάποιο μικρό πλοιάριο , όπου τοποθετούσαν οι επιτιθέμενοι όπλα και πολεμοφόδια, ενημερώνοντας τους νησιώτες πως θα δεχτούν επίθεση.
Έσπευσαν οι κόλακες της δυτικής προπαγάνδας να δηλώσουν χαρούμενοι, πως η συμφωνία, το μνημόνιο προσχεδίου μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, με την έντονη διαφωνία του Ισραήλ, θα υπογραφεί την Παρασκευή 19/6 πιθανό στην Ελβετία. Με τις επί μέρους σοβαρές και δύσκολες διαπραγματεύσεις, να αρχίζουν από την επομένη, με μια χρονική διάρκεια 60 ημερών. Εμφανής η ευθραυστότητα του όλου εγχειρήματος, που ίσως υποδηλώνει δεύτερες και τρίτες πονηρές σκέψεις και ευκαιρίες, τουλάχιστον από μεριάς των ΗΠΑ. Καθώς οι πρωτόγνωρες υποχωρήσεις των ΗΠΑ, που δεν μας έχουν συνηθίσει κατά το παρελθόν, φανερώνουν το μέγεθος της ήττας των, κάτι που αδυνατώ να πιστέψω, ως πολύ εύκολη και κατ’ ουσία αναξιόπιστη παραδοχή. Αυτή η σκέψη μου προκύπτει, από την κατάσταση που επιστρέφει πριν τον περίεργο αυτόν πόλεμο, και μάλιστα κατά την στιγμή που οι απαιτήσεις του Ιράν, ενισχύονται και επιβάλλονται ως αυτές ενός νικητή. Την ήττα, έχει παραδεχτεί έμμεσα το ίδιο το Ισραήλ. Για την αποτροπή συναγωγής εύκολων ή πρόωρων συμπερασμάτων λοιπόν και από την μεριά μου, ευθαρσώς δηλώνω την αντίθετη άποψή μου, πως οι ΗΠΑ, αλλά και το Ισραήλ, έχουν πει την τελευταία τους λέξη. Ο μεγάλος χρόνος των 60 ημερών των διαπραγματεύσεων, πέρα από τον υπαρκτό κίνδυνο κατάρρευσης, θα προσφέρει την ευκαιρία και για καθοδηγούμενες εσωτερικές αντιδράσεις στο Ιράν, που τόσο επιθυμεί η δύση ως τελευταία ελπίδα. Κατά την ανακοίνωση του μνημονίου συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, ξέσπασαν άμεσα νέες διαδηλώσεις, οι οποίες όμως αυτή τη φορά είχαν μια σημαντική ιδιαιτερότητα: οργανώθηκαν κυρίως από υποστηρικτές του ίδιου του σκληροπυρηνικού καθεστώτος. Οι διαδηλωτές αυτοί κατέβηκαν στους δρόμους εξοργισμένοι, θεωρώντας τη συμφωνία «συνθηκολόγηση» και «υποχώρηση» έναντι της Δύσης. Την ίδια στιγμή, υπήρξαν αναφορές και για ομάδες απλών πολιτών που βγήκαν στους δρόμους εκφράζοντας ανακούφιση, με την ελπίδα ότι το προσχέδιο συμφωνίας 14 σημείων θα φέρει άρση των κυρώσεων, οικονομική ανάσα και τον οριστικό τερματισμό των στρατιωτικών συγκρούσεων. Ίσως η νέα γενιά ισχυριστεί, πως καιρός είναι να αρχίσουμε και καμιά συμφέρουσα δουλειά με την δύση. Ενώ ένα άλλο μέρος της, δεν θελήσει καμία “δουλίτσα” με την δύση, μα ούτε και με την συνέχιση αυτού του καθεστώτος. Και εκεί θα “παιχτεί” η διαφορά μεταξύ των, η τόσο δύσκολη ισορροπία, που μοιάζει αν δεν είναι ουτοπία, μια και λες πως είναι κανόνας η εκμετάλλευση ενός εκ των δυο! Συνήθως, αν όχι πάντα, αυτός που χάνει στο τέλος είναι σίγουρα ο λαός που επιζητά την ελευθερία του, μα στο τέλος την δέχεται ως επί μέρους.
Εν κατακλείδι, θα βρεθεί κάποιος τρόπος ή στην ανάγκη θα τον εφεύρουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, προκειμένου να εξαναγκάσουν την αναγόρευση σε νικητές. Δεν θα αφήσουν το Ιράν να αλλάξει τις ισορροπίες στην κερδοφόρο γι’ αυτούς εγγύς Ανατολή. Οι “πράκτορες”, έχουν αποκτήσει την ανάλογη εμπειρία μετά τα απανωτά χαστούκια που δέχτηκαν, από τον υπεροπτικό τρόπο που έδρασαν ερασιτεχνικά. Θα πρέπει να πληρώσουν πολλά παραπάνω μετρητά σε αντικαθεστωτικούς, που θα παίξουν κορώνα γράμματα την ζωή τους. Να σημειωθεί πως, για να αλλάξουν την ενάντια κοινή γνώμη των Ελλήνων κατά του Ισραήλ, διοχέτευσαν επιτήδεια και κατάλληλα στοχευμένα, πολλά πολλά εκατομμύρια για την επιτυχημένη αναστροφή της. Προσοχή λοιπόν στην ουρά της αχλάδας.