Του Διογένη Λόππα
Οι πολλές και καλοπληρωμένες δουλειές έγιναν στάχτες και αποκαΐδια. Η Ησυχία, η τάξη και η ασφάλεια έγιναν εκτελέσεις μέρα μεσημέρι στο κέντρο των πόλεων, εκτελέσεις που κάνουν τη 17Ν να μοιάζει με χάρτινο τσίρκο. Και γυναικοκτονίες, ανησυχητικά πολλές γυναικοκτονίες. Η κεντρική ιδέα του μητσοτακισμού, ένα επιτελικό κράτος οχυρωμένο στο Μαξίμου που θα κινεί τα νήματα σε υπουργούς – μαριονέτες, απόρροια της παραδοχής ότι η Αγία Οικογένεια δεν ελέγχει ούτε την εξουσία, ούτε το κόμμα, συνεθλίβη υπό το βάρος των εκκενώσεων.
Σήμερα τουλάχιστον καταλάβαμε όλοι ποια ακριβώς ήταν η τακτική του πρωθυπουργού πέρσι τέτοιον καιρό όταν ο τουρκικός στόλος κατέλαβε δίχως αντίσταση την αιγιαλίτιδα ζώνη της χώρας και περιχαρής η θλιβερή επιτελική ορντινάντσα, καθόρισε την κόκκινη γραμμή μας στο ύστατο σημείο των 6 μιλίων: Η κυβέρνηση προτίμησε να εκκενώσει την ανατολική Μεσόγειο, παρά να έχει να διαχειριστεί πιθανές απώλειες τηρώντας τις συνταγματικές της υποχρεώσεις.
Μακάρι να είχε την ίδια έγνοια και για τα θύματα της πανδημίας. Αν έδειχνε παρόμοια ευαισθησία, ίσως να μην άνοιγε τόσο ερασιτεχνικά τον τουρισμό προκειμένου να εξυπηρετήσει εθελόδουλα μια δράκα παράτυπων συνιδιοκτητών της εξουσίας και να μην θρηνούσε η χώρα μια ανεπανάληπτη εκατόμβη 13.000+ νεκρών, περισσότερους δηλαδή από τους σχεδόν 9.000 Έλληνες νεκρούς της φονικής αλλά καθοριστικής μάχης Κιλκίς – Λαχανά, που στο μακρινό 1913 καθόρισε τα όρια κυριαρχίας του σύγχρονου ελληνικού κράτους , συνθλίβοντας τον επικίνδυνο βουλγαρικό αναθεωρητισμό εν τη γενέσει του.
Είναι ευτύχημα ότι το μακρινό 1913 που η Ελλάδα προσπαθούσε να εξασφαλίσει ζωτικό χώρο στη βαλκανική και να διασώσει μαζικούς πυρήνες ελληνικού πληθυσμού, δεν είχε έναν ηγέτη εθνικής μικροψυχίας σαν το σημερινό, αλλά είχε την τύχη να έχει στο πηδάλιο έναν πολιτικό του μεγέθους του Ελευθερίου Βενιζέλου, τον οποίο μαθαίνουμε ότι ο νυν πρωθυπουργός γενικά θαυμάζει, πλην όμως δείχνει να μην ασπάζεται τις βασικές πολιτικές δοξασίες του. Όσο για τις ικανότητες… Κρίνοντας από τις σημερινές επιδόσεις του Μητσοτάκη του Β’, πιθανότατα σε παρόμοια θέση με αυτή του Βενιζέλου θα είχε εκκενώσει εγκαίρως τη Θεσσαλονίκη, μπροστά στον κίνδυνο να θρηνήσει χιλιάδες νεκρούς.
Είναι βέβαια γνωστό ότι οι μεγάλοι ηγέτες δείχνουν τη στόφα τους στις δύσκολες ώρες, στις δύσκολες αποφάσεις που μπορεί η πραγματικότητα της στιγμής να δυσφορεί, αλλά η ιστορία τις δικαιώνει. Όπως δικαίωσε τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τη δύσκολη απόφασή του να συγκρουστεί μετωπικά γνωρίζοντας το κόστος που αναλαμβάνει απέναντι σε έναν καθόλα αξιόμαχο στρατό, όπως ο βουλγαρικός της εποχής. Όπως δικαίωσε επίσης και τον Ανδρέα, όταν αποφασιστικά πέταξε έξω από το Αιγαίο το Σισμίκ και μαζί του τις τουρκικές αιτιάσεις για την υφαλοκρηπίδα. Η εντολή του ήταν σαφής και κοινοποιήθηκε έντεχνα, γρήγορα και αποφασιστικά σε όλους τους ενδιαφερομένους (Τουρκία, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΟΚ, ΕΣΣΔ): Να βυθιστεί το Σισμίκ εάν παραβιάσει την ελληνική υφαλοκρηπίδα.
Αφού λοιπόν ο κ. Μητσοτάκης πρώτα εκκένωσε την ανατολική Μεσόγειο και ο Ελληνικός στόλος γύρισε με την ουρά στα σκέλια στη Σαλαμίνα (ευτυχώς για την τιμή των όπλων κάποιος σοβαρότερος από τους κυβερνώντες κυβερνήτης πρόλαβε να ”επακουμβήσει” τη ναυαρχίδα του τουρκικού στόλου και να τη στείλει στο ναύσταθμό της για παρατεταμένες επισκευές), στην επόμενη μεγάλη κρίση, όταν καιγόταν η μισή χώρα, έδειξε και πάλι την ηγετική του στόφα εκκενώνοντας προληπτικά τις φλεγόμενες ζώνες και περιμένοντας καρτερικά να προσεγγίσει η πυρκαγιά τη θάλασσα για να σβήσει με τη βοήθεια της Παναγίας.
Τώρα όλοι οι κανονικοί άνθρωποι αυτού του τόπου (εξαιρώ τους λατρευτούς μας χορηγούς πάσης φύσεως, συνιδιοκτήτες και (παρά)σιτιζόμενους στο πρυτανείο της πολιτικής και του εξαδέλφου της, γυάλινου πύργου) είμαστε θαμμένοι κάτω από τις στάχτες που έπεσαν πάνω στην ήδη παρηκμασμένη από τα μνημόνια και την πανδημία χώρα, όπως στο θρυλικό ποίημα του Αγγελάκα.
Αλλά αν τώρα προτίθεστε να έρθετε να μας ξεθάψετε απ’ τις στάχτες, για να μας υποσχεθείτε ξανά πράσινες αναπτύξεις, πολλές και καλοπληρωμένες δουλειές, πακέτα δις από τας Βρυξέλλας και αναμόρφωση του παράλυτου κρατικού μηχανισμού, να ξέρετε ότι είμαστε θυμωμένοι. Πολύ θυμωμένοι. Πολλοί θυμωμένοι, επίσης.
Και αυτή τη φορά δεν θα γλιτώσετε έτσι απλά, όπως τις προηγούμενες. Θα ζητήσουμε εγγυήσεις. Απτές. Ξεχάστε τους εισαγγελείς που λειτουργούν ως μέλη της κυβέρνησής σας. Ξεχάστε τους χορηγούς σας που ως εκ θαύματος είναι ταυτόχρονα και χορηγούμενοι από το επιτελικό σας κράτος. Ξεχάστε τις επιτροπές που θα μοιράσουν τις ενισχύσεις στους συνήθεις υπόπτους. Πρωτίστως, ξεχάστε το οικονομικό σας όραμα, ότι δέκα ολιγάρχες και οι πρατρεχάμενοί τους θα προσπορίζονται τον πλούτο της χώρας και οι υπόλοιποι θα είμαστε οι σερβιτόροι σας, αμειβόμενοι με όσα κρίνετε ότι σας περισσεύουν, νομοθετώντας σχετικά.
Hellooooo!