
Toυ Νίκου Λακόπουλου

Mια στιγμή να τους υπολογίσει ο εκπρόσωπος τύπου- ειδικός για το μεταναστευτικό. Αλλά δεν έχει χρόνο. Μετράει αυτούς που φύγαν από την Ειδομένη. Όχι τόσο γιατί έχει σκοπό να τους καταμετρήσει- θα ήταν άκομψο άλλωστε. Αλλά γιατί θα το σκεφτεί πολύ, αν θα δεχθεί την επανεισδοχή τους στην Ελλάδα. Κόλαση!
Ο ένας υπουργός δεν ξέρει που πήγαν. Ο άλλος δεν ξέρει αν ήρθαν! Οι Σκοπιανοί λένε ότι τους επέστρεψαν. Οι Ελλην-αν-ικανοί δεν τους είδαν. Τι χάρμα! Μόλις αποδείξαμε- στους Ευρωπαίους- πως δεν όχι μόνο δεν έχουμε θαλάσσια σύνορα, αλλά κι αν έχουμε στη στεριά, δεν ξέρουμε που ακριβώς είναι, πόσοι κι αν τα περάσανε και που βρίσκονται τώρα.
Αναλαμβάνει- γιατί όχι κι αυτός;- o υπουργός Πολιτισμού- να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Ο υπουργός Άμυνας κι ο υπουργός είναι απασχολημένοι κι άφαντοι. Είναι τιμή για μας η Ειδομένη, είπε ο κ. Μπαλτάς, αλλά δεν ήθελε να πει αυτό. Θάπρεπε να ντρέπεται -πρόσθεσε- ο Μητσοτάκης που παραποιεί τις δηλώσεις του. Θαυμάσια. Αλλά υπάρχει κάτι για τον κ. Μπαλτά που να μην είναι τιμή γι΄αυτόν; Kάτι που να μας κάνει ντρεπόμαστε, μια αβλεψία, ένα λάθος;
Aς ξαναρχίσουμε το μέτρημα. Πόσους μετανάστες/ πρόσφυγες έχουμε στην Ελλάδα; Και πόσους μπορούμε να αντέξουμε; Eκατό χιλιάδες, λέει ο κ.Μουζάλας. Εκατόν πενήντα χιλιάδες λέει ο κ. Κοτζιάς. Να τα φυλάξει ο κ. Τόσκας! Αυτό δεν είναι κυβέρνηση. Αυτό δεν είναι ούτε μη κυβερνητική οργάνωση.
Γιατί ακόμα κι αυτό το επίτευγμα- η αποσύνθεση του κράτους -δεν μοιάζει με το όραμα του Μπακούνιν. Ούτε με την θεωρία για το κράτος του Μαρξ- άνευ διδασκάλου φυσικά. Η απουσία του κράτους που είδε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην Ειδομένη- δεν μας είπε βέβαια τι θάκανε κι αυτός!- όπου είδε έναν –ολόκληρο- κρατικό υπάλληλο και μάλιστα του ΚΕΛΠΝΟ- δεν είναι κυβερνητικό έργο. Είναι –κυριολεκτικά- μη κυβερνητικό έργο.
Η κυβέρνηση πήγε – ή μάλλον έστειλε έναν αστυνόμο(!)- και τους είπε να φύγουν από κει. Αλλά αυτοί δεν έφυγαν. Ευτυχώς, να λες. Θα χάναμε και την τιμή, όπως λέει ο Μπαλτάς, αν φεύγανε. Ενώ τώρα; H κυβέρνηση είναι διακριτική, σα να πρόκειται για μουσικό φεστιβάλ, αλλά και πάλι- κάποιος θάπρεπε νάναι εκεί, να βλέπει, να ξέρει ποιος μπήκε, ποιος βγήκε, αν χρειάζεται κάτι. Η κυβέρνηση παρουσιάζει το έργο των μη κυβερνητικών οργανώσεων, σαν δικό της, αλλά τώρα ψάχνει ποιος είναι αυτός που παίζει με ανθρώπινες ζωές.
Ύστερα πήγαν αυτοί- που αναζητούνται, αν κι έχουν ποζάρει σε όλα τα κανάλια με κόκκινα μπουφάν και φωτιές πάνω. Εδώ αρχίζει το μυστήριο. Ποιοι είναι; Kαι πώς υποκαθιστούν την κυβέρνηση στα σύνορα μας- που αγνοούνται; Και πώς- αυτά τα άλλα ξεφτέρια- θα τα ονομάσουμε προσωρινά έτσι- μπόρεσαν να πείσουν τους πρόσφυγες, ενώ η κυβέρνηση δεν μπορεί;
Kι όμως είχαν τέτοια επιχειρήματα που θύμιζε τον παλιό καλό ΣΥΡΙΖΑ. Αν υπήρχε ένα πέρασμα πράγματι που δεν τόξερε κανείς τώρα το ξέρουν άλλοι-διεθνώς πλέον. Και κυρίως η σκοπιανή αστυνομία- που έστειλε πίσω δαρμένους- ο ένας λέει με κομμένο δάκτυλο- τους δύσ-μοιρους πρόσφυγες, αφού βρίσκονται ανάμεσα σε δύο κακά. Ακριβώς στη μέση. Άνθρωποι, φράχτες, σαν ποντίκια.
Πως κατάφερε η κυβέρνηση των ανοιχτών συνόρων να βρεθεί με κλειστά σύνορα προς Βορράν και με την Τουρκία- και την Αλβανία- ως μέλος του ΝΑΤΟ- να εγγυάται τα ανατολικά; Οι Σκοπιανοί τους έστειλαν. Εμείς δεν τους λάβαμε. Κι ούτε τους παραλάβουμε, είπαν ο εκπρόσωπος και ο υφυπουργός Άμυνας. Δεν υπάρχει συμφωνία για την επανεισδοχή- που όπως αποδείχτηκε υπάρχει. Κόλαση. Ούτε μη κυβερνητική οργάνωση. Πάω να κλάψω. Δεν περιγράφω άλλο.
Υ.Γ. Αργά το βράδυ η κυβέρνηση επέμενε ότι δεν έγινε -βίαιη- επανεισδοχή, ενώ τα κανάλια έδειχναν τους πρόσφυγες που εμφανώς είχαν δαρεί, ενώ άλλοι βρίσκονται περικυκλωμένοι από σκυλιά και στρατιώτες. Η κυβέρνηση θα ρωτήσει και θα μας ενημερώσει αύριο, αφού σκεφθεί αν τελικά θα δεχθεί πίσω τους πρόσφυγες -που δέχτηκε από την Τουρκία.
