Toυ Γ. Μαρκάκη
Στην σύγχρονη ιστορία μας αρέσουν οι παρομοιώσεις μεταξύ Ιρλανδίας και Ελλάδος μια και όλου του κόσμου τα δεινά που περάσαμε μοιάζουν κοινά. Στην λογοτεχνία μας αρέσει να παρομοιάζουμε τον εαυτό μας Μεσογειακά με τους Ίβηρες. Στο μπάσκετ βρήκαμε και εξελίξαμε το άθλημα αφού πρώτα στεφανώσαμε πρόσκαιρα την επιτυχία και περάσαμε πετυχημένα το τόπι μέσα στο μπασκετικό στεφάνι μέσω Βελιγραδίου όταν αυτό σταμάτησε μέσα σε μια νύκτα να είναι η πρωτεύουσα ενός τεράστιου Βαλκανικού μωσαϊκού που είχε ζητήματα να λύσει ‘σφαιρικά’ από τον Α ‘ και Β’ Παγκόσμιο.
Στην έπαρση κάθε τρύπιου κομματικού σώβρακου που καταντήσαμε να ανεμίζουμε αρχαιόπληκτα λες και είναι η ξεβγαλμένη καταρρακωμένη μας σημαία δηλώνουμε παρών, όταν έχουμε υποστείλει ουσιαστικά την περηφάνια μας, το εμείς απέναντι στο εγώ μαζί με το αλτρουιστικό φιλότιμο και όχι αυτό που ποτίζει εγωτικά την ασυνέπεια λόγων -έργων.
Και σήμερα ήρθε το μαντάτο πως μετά την Ιρλανδία και η Κύπρος πέρασε και τερμάτισε τα ψηλά εμπόδια.
Τόσα χρόνια άκουγα να παρομοιάζουμε εαυτούς με την γείτονα εκ Δυσμών προφέροντας το una faccia una raca αλλά τελικά έτσι όπως γύρισε ο χάρτης ανάποδα και βρεθήκαμε στα ραδίκια ανάσκελα, περισσότερα κοινά βρίσκεις στην οικο-Νομική μας καθημερινότητα με όποιους γείτονες εξ Ανατολών.
Που πήγε η … Ιρλανδία;
Ανατολή -Δύση = 7- 0 (στο ημίχρονο)
——
Σημείωση: Στην αρχή της Οικονομικής ευρωπαϊκής μας κρίσης των PIGS είχα φτιάξει ένα ειρωνικό εναλλακτικό Ευρωπαϊκό χάρτη που έφερνε την Ιρλανδία κάπου μεταξύ Σικελίας και Ζακύνθου. Σήμερα όχι μόνο θα έφευγε πίσω στα μέρη της αλλά θα έπαιρνε μαζί της Οικο -Νομικά και την ωραία Κύπρο.
