Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Μπορεί να διώξει τον Μητσοτάκη αυτός που τον «έφερε»; Ιθάκη, ή Απολείπειν ο θεός Αντώνιον;

Εξελίξεις -αν και αναμενόμενες. Οι επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς -με αθροιστική επιρροή γύρω στο 6-8%, κατά τους δημοσκόπους- σφύριξαν ρευστοποίηση των κομμάτων που ανέλαβαν να κρατήσουν στην επόμενη Βουλή και δεν παραμερίζουν να το αναλάβουν άλλοι, αν δεν μπορούν οι ίδιοι.

Προς δημοσιογραφική υποστήριξη αυτής της τάσης, υπέρ του Αλέξη Τσίπρα, ο ακατάβλητος Θανάσης Καρτερός διαπίστωσε από την «ΕφΣυν» ότι, υποκύπτουν στα υπαρξιακά τους αδιέξοδα.

Οίκοθεν νοείται, που έγραφαν οι παλαιοί δημόσιοι υπάλληλοι, η πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού τους, θα κατευθυνθεί στο κόμμα Τσίπρα. Ή το αντίθετο: το κόμμα Τσίπρα θα καταλήξει σε αυτούς. Ήδη αρκετοί προ-εγγράφονται. Αλλά κίνηση προς το μέλλον δεν το λες.

Επειδή η πολιτική έχει και μια… πεζή πλευρά, ενδεχομένως το κίνητρο όσων από τους παλιούς καλούς καιρούς θα ξανασμίξουν με τον πρώην Πρωθυπουργό, είναι παραμείνουν στη Βουλή, να μπουν ή να ξαναμπούν.

Με πολιτικό φορέα που στη μαρκίζα θα γράφει: Ανοίξαμε και σας περιμένουμε-μόνο ο Αλέξης μπορεί να διώξει τον Μητσοτάκη.

Κάπως εγωιστικό, αλλά ο στόχος είναι σωστός και άγιος: να κλείσει ο κύκλος του «Νεομητσοτακισμού», που επισωρεύει δεινά στο λαό, καταρρακώνει το κράτος Δικαίου και βάζει σε κινδύνους τη χώρα. Το ερώτημα είναι πώς ακριβώς θα γίνει αυτό;

Και στις επόμενες εκλογές, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το κόμμα του θα πάνε με υπεροπλία: παραταξιακή συνείδηση στη βάση της ΝΔ, ευρεία μιντιακή υποστήριξη, το κράτος στην υπηρεσία τους και την θερμή υποστήριξη των ισχυρών του χρήματος που επένδυσαν το 2016 σε έναν ακόμη κληρονόμο και δεν έχασαν.

Ένας τρόπος υπάρχει να ηττηθούν: να το αναλάβουν οι πολίτες – υπερψηφίζοντας ένα άλλο κόμμα. Μέχρι στιγμής δείχνει χλωμό. Και πάντως για αρχή χρειάζονται συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

• Πειστικό πρόγραμμα αλλαγής, που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας. Και πολιτικός ηγέτης με ακτινοβολία, ως επικεφαλής κόμματος με οργανωτική δομή, καθαρή ιδεολογία και επαρκή στελέχωση.

Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα της σημερινής δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Αλλά αν το ΠΑΣΟΚ δυσκολεύεται με τον Ανδρουλάκη- γιατί θα μπορεί το νέο κόμμα του Τσίπρα;

Ήδη μοιάζει με το παλιό. Οι Φάμελος και ο Χαρίτσης εμφανίσθηκαν σαν τον ετοιμοθάνατο που δείχνει πρόθυμος να υποκύψει στο μοιραίο. Ο ένας με θαυμασμό γι αυτόν που εγκατέλειψε τον ΣΥΡΙΖΑ μάλλον περιφρονητικά και ο άλλος διαθέσιμος να ακολουθήσει τον άνθρωπο που δεν εμπιστευόταν ,ούτε του χάριζε τον ΣΥΡΙΖΑ!

Δικαίωμά τους και σε τελευταία ανάλυση ο σκοπός στην πολιτική αγιάζει τα μέσα. Αρκεί όμως, όπως έλεγε ο Τρότσκι, να υπάρχει κάτι που αγιάζει το σκοπό. Η νέα σταδιοδρομία του πρώην Πρωθυπουργού, δεν επαρκεί.

Το πραγματικό ερώτημα είναι: Μπορεί πράγματι ο Αλέξης Τσίπρας να εγγυηθεί την απομάκρυνσης της κυβέρνησης των σκανδάλων, των ανισοτήτων και της αποδιάρθρωσης των μηχανισμών προστασίας της κοινωνίας;

Η ψύχραιμη απάντηση είναι αρνητική για συγκεκριμένους λόγους:

Ο ένας είναι δεσπόζουσα θέση στο κόμμα Τσίπρα θα έχουν πρόσωπα από τον ΣΎΡΙΖΑ του παρελθόντος με κάποιες εξαιρέσεις. Αλλιώς γιατί να ενταχθούν; Έκανε όλη αυτή τη φασαρία για να απαλλαγεί από τον Πολάκη, τον Παππά, τη Δούρου ,τον Σκουρλέτη και τον Φίλη;

Ο δεύτερος λόγος: πώς μπορεί να απομακρύνει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όταν μετράει μόνο ήττες απέναντι του, και κατά γενική πεποίθηση τα δικά του λάθη τον ανέδειξαν και τον εδραίωσαν; Μάλιστα για ένα μέρος των οπαδών της Δημοκρατικής παράταξης «αυτός τον έφερε».

Αν είναι εφικτό, γιατί δεν στάθηκε απέναντί του στη σημερινή Βουλή και την εγκατέλειψε χωρίς να δώσει ούτε μια μάχη εναντίον του;

Όχι με την αυτοκαταστροφική φλυαρία της «Ιθάκης», αλλά τον πραγματικό πολιτικό εξοπλισμό του: έβγαλε τη χώρα από τον Μνημονιακό κύκλο, έλυσε το Μακεδονικό, άφησε διαχειρίσιμη οικονομία- συν τη σκηνική παρουσία του

Για τους συστηματικούς πολιτικούς αναλυτές, το θεμα είναι ότι από τον Αύγουστο του 2018, όταν ο Μητσοτάκης ήταν ακόμη μετέωρος στη ΝΔ, ο Τσίπρας δεν κάνει τίποτε άλλο από λάθη.

Πρώτο. Δεν αποσυνδέθηκε από τον Καμμένο, η ανάρμοστη σχέση με τον οποίο υποτίθεται είχε αποκλειστικό στόχο την έξοδο από το Μνημόνιο- αν και υπάρχουν πληροφορίες ότι είχαν συμφωνήσει από το 2013 να συγκυβερνήσουν

Δεύτερο. Ενώ η συνταγματική θητεία του έληγε το φθινόπωρο του 2019, οδήγησε το κόμμα του σε πρόωρες βουλευτικές ,λόγω των αποτελεσμάτων που είχαν τον Μάιο, τα λάθη του σε άλλες εκλογές.

Στην Αυτοδιοίκηση κατέβασε, μετά το Μάτι, εκ νέου τη Δούρου υποψήφια και στους υπολοίπους ΟΤΑ και τις Ευρωεκλογές πρόσωπα με την ήττα γραμμένη στο κούτελο.

Με την ψυχολογία «τα ρέστα μου», εγκατέλειψε το δικαίωμα να διορίσει επίτροπο στην Κομισιόν, κεντρικό τραπεζίτη και διοικήσεις στην κορυφή της Δικαιοσύνης. Καλύτερη αρχή δεν μπορούσε να περιμένει ο Μητσοτάκης.

Τρίτο. Ενώ το 2019 η δημοκρατική Παράταξη τον κράτησε όρθιο και η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξελίχθηκε σε «χειρότερη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης», αυτός άσκησε τη χειρότερη αντιπολίτευση της Μεταπολίτευσης. Με κορωνίδα την αδυναμία, ή την απροθυμία μετεξέλιξης, διεύρυνσης και ανανέωσης του ΣΥΡΙΖΑ.

Τέταρτο. Πήγε στις εκλογές του 2023, με την απλή αναλογική με την ομάδα που τον οδήγησε στην ήττα το 2019 . Με βαρίδια σαν τον καταδικασμένο Παππά και με τον Πολάκη να απειλεί: «θα ξανάρθουμε και θα είναι αλλιώς». Λογικό ήταν να τον αποτελειώσει ο Μητσοτάκης.

Πέμπτο: Έφυγε από τη ηγεσία, αλλά κράτησε το ρόλο του μαριονετίστα, συνήργησε στην Κασσελακιάδα, στο τέλος εγκατέλειψε τη Βουλή και τον ΣΎΡΙΖΑ και αυτοπυροβολήθηκε με ένα βιβλίο που δικαίωσε όσους έλεγαν «από ποιους γλιτώσαμε»

Δεν ήταν άσκηση του δικαιώματος του «να μιλήσει για το 2015», έστω άκαιρα. Αλλά εντελώς περιττή αυτοπαρουσίαση από τη γέννησή του!

Κρίσιμο ερώτημα: Τι άλλαξε ώστε να μπορεί να δεχθεί κάποιος τον πρώην Πρωθυπουργό, ως ασφαλή επιλογή νέας διακυβέρνησης για τη Δημοκρατική παράταξη; Εκτος αν θεωρεί ότι θα νικήσει τον Μητσοτάκη ως «δεύτερη φορά Αριστερά». Δικαίωμα του, αλλά Πρωθυπουργό δεν τον έκανε καμιά «Αριστερά».

Σήμερα η Δημοκρατική παράταξη -ως συνδυασμός της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας και την ελληνικής Κεντροαριστεράς- αδυνατεί να ξαναγίνει πλειοψηφούσα δύναμη. Επειδή βρισκεται ξανά παγιδευμένη σε κατάσταση χωρις ηγεσία με επάρκεια.

Ο Τσίπρας είχε για μεγάλο διάστημα την ευκαιρία να πάρει αυτό το ρόλο και σήμερα να πείθει ότι πράγματι μπορει να νικήσει τον Μητσοτάκη. Η όποιον άλλον από τη Συντηρητική παράταξη, οδηγήσει τη ΝΔ στις κάλπες.

Αλλά την έχασε και συνεχίζει να χάνει και τα τελευταία στοιχεία που τον συνέδεαν με τον ευρύ πολιτικό χώρο που διαμόρφωσε μετά το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου. Αν μελετήσει τα βίντεο από τις παρουσιάσεις του βιβλίου τους και θα το διαπιστώσει.

Στην πολιτική συμβαίνει το εξής: οι ευκαιρίες δεν είναι πολλές και τα κορόιδα κάποτε τελειώνουν. Με τον Καβάφη δεν τον συνδέει μόνο η Ιθάκη, αλλά το Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον:

«Σὰν ἕτοιμος ἀπὸ καιρό, σὰ θαρραλέος,
σὰν ποῦ ταιριάζει σε ποῦ ἀξιώθηκες μιὰ τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερὰ πρὸς τὸ παράθυρο,
κι ἄκουσε μὲ συγκίνησιν, ἀλλ’ ὄχι
μὲ τῶν δειλῶν τὰ παρακάλια καὶ παράπονα,
ὡς τελευταία ἀπόλαυσι τοὺς ἤχους,
τὰ ἐξαίσια ὄργανα τοῦ μυστικοῦ θιάσου,
κι ἀποχαιρέτα την, τὴν Ἀλεξάνδρεια ποῦ χάνεις.»

AΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR