Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Και οι πέτρες ξέρουν ότι η κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ μόνο συμβατή με τους υψιπετείς στόχους της ηγεσίας του δεν είναι. Η «επίσημη» επιδίωξη: «πρώτο κόμμα έστω μια ψήφο διαφορα» προκαλεί μειδιάματα.
Δεν το πιστεύουν ούτε καν τα κεντρικά στελέχη και απλώς οι πιο υποκριτές από αυτούς, μιλάνε αόριστα για «νίκη».
Κατά τα λοιπά διολισθαίνουν και από τη δεύτερη θέση -και όχι γιατί το λένε οι δημοσκόποι. Απλώς δεν μπορούν να αναπτύξουν καμιά δυναμική. Ο λόγος είναι γνωστός: υπάρχει πρόβλημα ηγεσίας
Ωστόσο το ΠΑΣΟΚ είναι ΠΑΣΟΚ. Έχει ιστορικό βάθος και μπορεί ακόμη και σήμερα να απευθύνεται σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Απλώς επί των ημερών Ανδρουλάκη δεν το κάνει με πειστικό τρόπο.
Πώς μπορείς να μιλάς για τη Δημοκρατική Παράταξη και για το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου έχοντας στη μαρκίζα πρόσωπα που ονειρεύονται -ορισμένοι και το επιδιώκουν-συγκυβέρνηση με τον Μητσοτάκη;
Ήταν στραβό το κλίμα το έκανε χειρότερο ο Ανδρουλακης με το ένα εκατομμύριο ευρώ στο εξωτερικό και τις ενοικιάσεις ακινήτων στο κράτος.
Αυτό το κλίμα δεν αναστρέφεται με ψευτονταηλίκια απέναντι στο σύστημα Μητσοτακη και με διαγκωνισμούς με τον Τσίπρα για επιβάτες που δεν θα πληρώνουν εισιτήριο.
Οι επιλογές του Ανδρουλάκη
Εκεί που έφτασε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει πλέον δυο επιλογές: Η πρώτη είναι να υποβάλλει την παραίτησή του και να αναλάβει άλλος την κούρσα προς τις εκλογές. Θέλει γενναιότητα, ευθύνη και είναι λύση για όλους.
Η άλλη επιλογή είναι πιο γενναία, αλλά θέλει κότσια: να βάλει «φωτιά στο Γενικό Επιτελείο» για να θυμηθούμε τη μαοϊκή Κίνα. Να αλλάξει τα πάντα στο ΠΑΣΟΚ μεταξύ των οποίων και τη λειτουργία του ως επικεφαλής. Με εφτά συγκεκριμένες αποφάσεις:
Πρώτο: Βασικός στόχος του ΠΑΣΟΚ – πρέπει να-είναι να επικρατήσει ως κεντρικός φορέας στης Δημοκρατικης Παράταξης και στρατηγικός αντίπαλος της Δεξιάς, με στοιχεία κυβερνώσας δύναμης. Η εκλογική επικράτηση έπεται -ως φυσική εξέλιξη. Δεν έχει φτάσει ακόμη σ’ αυτό το σημείο…
Συνεπώς χρειάζεται να προσαρμόσει αντιστοιχα την καμπάνια του. Το κόμμα που παρέλαβε ο Ανδρουλάκης είναι μέγεθος μεγαλύτερο απο τον ίδιο. Η συμπεριφορά του «πρωθυπουργήσιμου» με προσωπικές…«δεσμεύσεις» πρέπει να σταματήσει- προτού εξελιχθεί σε φάρσα.
Δεύτερο: ο Ανδρουλάκης, ως πρόεδρος, να αλλάξει ριζικά το κομματικό επιτελείο χτίζοντας εξ αρχής το Εκτελεστικό Γραφείο. Με λιγότερα μέλη για να αποτελεί πραγματικά καθοδηγητικό όργανο και όχι λέσχη ισορροπιών. Με τη νέα σύνθεση να συνεδριάζει σε εβδομαδιαία βάση και ότι αποφασίζει να υλοποιείται… Σε όποιον δεν αρέσει ο δρόμος ανοιχτός..
Γιατί πρέπει να είναι μέλος της κομματικής καθοδήγησης ο δήμαρχος Αθηναίων, που δεν είναι καν βουλευτής;
Πώς νοείται να μετέχει σε ένα τέτοιο όργανο η Διαμαντοπούλου. που εκτός απο τη δική της «γραμμή» έχει και παρελθόν αντι-ΠΑΣΟΚ συμπεριφοράς ή άλλες επιβαρύνσεις; Συντηρώντας παράλληλα ΙΧ «Δίκτυο» -ανταγωνιστικό του «In social- με αδιάφανή λειτουργία και προσωπικούς στόχους…
Τρίτο: ως επικεφαλής να ιεραρχήσει τις προγραμματικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ και να καταλήξει σε μια κεντρική που θα σηματοδοτεί τον μεγάλο στόχο. Ένα κόμμα, ένα πρόγραμμα, ένα σύνθημα. Για να μην λέει ο καθένας τα δικά του.
Τέταρτο: αντί να αντιδικεί με τους δημοσκόπους -που κάνουν τη δουλειά τους, όπως νομίζουν- να ζητάει στη Βουλή μετά απο κάθε δημοσκόπηση να κατατίθενται τα δεδομένα της στο ΕΣΡ για έλεγχο. Και παράλληλα να ζητήσει απο την κυβέρνηση ενημέρωση για τις εταιρίες κοινοποιούμενων πολιτικών ερευνών που έχουν οικονομικές συναλλαγές με το ευρύτερο δημόσιο.
Πέμπτο: να ζητήσει απο τον Βαγγέλη Βενιζέλο να τεθεί επικεφαλής τη ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ απο τώρα. Με δεύτερον τον πρώην περιφερειάρχη Γιάννη Σγουρό που μπορεί να ενισχύει την παρουσία του κόμματος στο Λεκανοπέδιο. Με την ευκαιρία να ανακοινώσει και τον Χάρη Καστανίδη υποψήφιο στην Α’ Θεσσαλονίκης.
Έκτο: να καλέσει όλα τα κόμματα της Δημοκρατικής Αντιπολίτευσης, όλα όμως, σε διάλογο για κλιμακούμενη συνεργασία στο μαζικό χώρο. Στο πλαίσιο της Δημοκρατικης Παράταξηςόπως την όριζε ο Ανδρέας Παπανδρέου: από την κομμουνιστική Αριστερά ως τις παρυφές της Κεντροδεξιάς.
Αυτό είναι το πεδίο συμπράξεων για το ΠΑΣΟΚ. Δεν νοείται να ψηφίζει τα περισσότερα νομοσχέδια της ΝΔ και να συμπράττει μαζί της στο συνδικαλισμό και την αυτοδιοίκηση.
Έβδομο: να εστιάσει την αντιπολιτευτική γραμμή του στο σκάνδαλο των υποκλοπών κηρύσσοντας αποχή απο τη Βουλή, μέχρι να οριστεί Ανεξάρτητη Επιτροπή Ερευνας, ζητώντας από τα κόμματα να κάνουν το ίδιο. Το θέμα είναι τόσο βαρύ που επιβάλλει αποφασιστικές κινήσεις…
Η κυβέρνηση δεν αντέχει χωρίς της αξιωματική αντιπολίτευση στο Κοινοβούλιο και ο διεθνής διασυρμός της θα την υποχρεώσει είναι να αλλαξει γραμμή είτε να προκηρύξει εκλογές.
Τέλος, αν υπάρχει ένας στόχος που πρέπει να εντάξει στη στρατηγική του προγράμματός του το ΠΑΣΟΚ είναι η επαναφορά του συστήματος της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής. Για να προστατεύει το λαϊκό εισόδημα- και να μεταφέρει το κόστος των κρίσεων σε όσους μπορούν να το αντέξουν.
Θέλει αρετή και τόλμη……
Αν ο Ανδρουλάκης δεν μπορεί να πάρει τέτοιες πρωτοβουλίες, που θα ξανακάνουν ΠΑΣΟΚ το ΠΑΣΟΚ, τότε θα μείνει στις χαμηλές επιδόσεις. Και όπως έγινε και μετά το 2012 οι πολίτες θα στραφούνε ξανά στον Τσίπρα.
Παρά τα λάθη που συνεχίζει να κάνει – από τον Καμμένο μέχρι τον Μαραντζίδη και από το «πρώτη φορά Αριστερά» μέχρι την «Ιθάκη»- θα τους φανεί μονόδρομος…
Μπορεί να έβλαψε την παράταξη, αλλά διαθέτει σκηνική παρουσία, πρωθυπουργική εμπειρία και διακριτά κυβερνητικά επιτεύγματα. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ τι έχει να αντιπαραθέσει;
Οι αποφάσεις κάνουν τους ηγέτες. Δείχνουν ότι μπορούν να θέτουν στόχους και να ανοίγουν δρόμους. Αν ο Ανδρουλάκης θέλει να σώσει εαυτόν και αλλήλους, δεν έχει άλλο τρόπο. Αλλά θέλει αρετή και τόλμη……
