Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Είναι ο σημαντικότερος και σίγουρα ο πιο έμπειρος συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα. Και ίσως ο πιο πειστικός στην υπεράσπισή του -με την αρθρογραφία του στην Εφ. Συν. Ουδείς από το νέο περιβάλλον του επικεφαλής της ΕΛΑΣ δεν μπορεί να τον απαλλάξει από τα βάρη του παρελθόντος του όσο ο Θανάσης Καρτερός
Αλλά όχι πάντα- ειδικά όταν κάποιοι χειρισμοί του πρώην Πρωθυπουργού δεν παραγράφονται, καθώς έχουν παράξει αποτελέσματα που έχουν ακόμη αρνητικές συνέπειες στην ευρύτερη Δημοκρατική Παράταξη- την οποία επιδιώκει να μονοπωλήσει…
Το πρόσφατο αρθρο του παλαίμαχου Καρτερού με τίτλο “Κάποιες σκέψεις για την κρίση στο ΣΥΡΙΖΑ” είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα δυσκολίας στην απάλειψη επικρίσεων για τη διαχείριση του ΣΥΡΙΖΑ- που άφησε πίσω του.
Με τη μαεστρία του γραφιά που διαθέτει, απορρίπτει τη μομφή ότι ο Τσίπρας είναι ο παραγωγός αυτής της κρίσης. Παρακάμπτει ότι την προκάλεσε – ίσως όχι άδικα, αν ληφθεί υπόψη με ποιους έχει να κάνει. Την αντιμετώπισή της, όταν είχε ακέραιο το πολιτικό του κεφάλαιο, την άφησε σε αλλους : πρώτα τον Κασσελάκη και στη συνέχεια τον Φάμελλο. Προσχεδιασμένα ή όχι, αυτός χρεώνεται όσα ακολούθησαν.
Ο αρθρογράφος παραθέτει “δεδομένα που δύσκολα μπορούν να αμφισβητηθούν”, για να “φωτίσει κάποιες πλευρές της θολής εικόνας”. Αλλά ωστόσο η εικόνα παραμένει θολή. Ο μύθος του Τσίπρα αναιρέθηκε από τον ίδιο. Να δούμε κάποια σημεία:
Πρώτο: “Η κρίση στο ΣΥΡΙΖΑ αρχίζει να εκδηλώνεται μετά τη σημαντική εκλογική υποχώρηση του 23”.
Ουδέν ανακριβέστερο. Η κρίση υπήρχε πριν τις εκλογές, αλλά ο Τσίπρας απέτυχε να τη διαχειριστεί- και εν μέρει την προκαλούσε με τη στάση του-τουλάχιστον απέναντι στην ευρύτερη Παράταξη. Η “σημαντική υποχώρηση” δεν ήλθε από τον ουρανό, αλλά ως προϊόν της ατολμίας του να υλοποιήσει την “εντολή” του 32% το 2019 για μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς τα βαρίδια.
Η ήττα υπήρξε έργο των χειρών του. Απλώς δεν έμεινε να το αντιμετωπίσει… Οι αναφορές στη “στήριξη” και “έξωση” του “ανεκδιήγητου ” Κασσελάκη εντός του ΣΥΡΙΖΑ ισχύουν. Αλλά έχουν στην ούγια το όνομα του Τσίπρα.
Ως απερχόμενος πρόεδρος, ήταν ο εγγυητής των διαδικασιών της διαδοχής του. Αντί για εγγυήσεις, προσέφερε στο παρασκήνιο τον ΣΥΡΙΖΑ στον Χαρίτση και την Αχτσιόγλου, όπως ο ίδιος αποκάλυψε.
Χωρίς τη συγκατάθεσή του δεν θα ήταν υποψήφιος ο Κασσελάκης. Χωρίς την ανοχή του-για να μην πούμε τη στήριξη του όπως του καταλογίζεται- δεν θα είχε τύχη. Όπως δεν θα είχε εκπαραθυρωθεί με νεοσταλινικές μεθόδους: από όργανο κατώτερο από αυτό που τον εξέλεξε.
Δεύτερο: “Ο Τσίπρας μόνο ουδέτερος παρατηρητής δεν είναι στη δύσκολη αυτή συγκυρία… Με μια σειρά προσεκτικές επαφές και κινήσεις, με αποκορύφωμα την παρέμβασή του στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, επικρίνει την πορεία εκφυλισμού και προτείνει προσφυγή στη βάση”.
Ο Τσίπρας δεν ήταν και τόσο “προσεκτικός”.Αντίθετα ήταν επίμονος … μαριονετίστας εκείνη την περίοδο. Οι ηγέτες δεν ζητούν από ένα συνέδριο οτιδήποτε, με… ανάρτηση. Παρίστανται και θέτουν το θέμα.
Τρίτο:”Ο Τσίπρας παραιτείται από βουλευτής και από το κόμμα. Θεμέλιο της απόφασής του είναι ότι ο κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε“.
Ο Τσίπρας παραιτήθηκε από τη Βουλή μετά από 28 μήνες βουλευτικής αδράνειας. Χωρίς ως τότε να εμφανιστεί ούτε μια φορά στη Βουλή απέναντι στον Μητσοτάκη, με τα προνόμια του πρώην Πρωθυπουργού. Όταν οι άλλοι έδιναν κοινοβουλευτικές μάχες αυτός…ταξίδευε!
Τέταρτο: “Σε κανένα ντοκουμέντο η ΕΛ.Α.Σ. δεν αντιμετωπίζει ως αντίπαλο τον ΣΥΡΙΖΑ“. Δεν χρειάζονται ντοκουμέντα. Απέρριψε τον ΣΥΡΙΖΑ συνολικά με το κείμενο της παραίτησής του, με δημόσιες προσβητικές δηλώσεις για την ηγεσία του και με εξευτελισμό των στελεχών του στο Παλλάς- που… ακόμη συνεχίζεται. Ποντάροντας σ’ αυτό που όντως επέδειξαν: δουλοπρέπεια…
Πέμπτο: “Τα ερωτήματα αν θέλει, ποιους θέλει και ποιους όχι η ΕΛ.Α.Σ., είναι εκτός πραγματικότητας και εντός σκοπιμότητας“.
Ως επικεφαλής νέου κόμματος μπορεί να θέλει ή να μη θέλει οποιονδήποτε. Αλλα η “πανστρατιά” δεν έχει αξία μετά την ταπείνωση όσων κάθονται στην ουρά για να γίνουν δεκτοί στο κόμμα του. Και δεν είναι παραταξιακή ή ενωτική, όταν παραλείπει το ΠΑΣΟΚ και άλλες δυνάμεις.
Έκτο: “Η διαπίστωση για το φθαρμένο πολιτικό σύστημα αποκλείει συγκολλήσεις. Η Αριστερά έπαθε και έμαθε… Η ΕΛ.Α.Σ. απαντά στο αντιπολιτευτικό αδιέξοδο. Θέλει να εμπνεύσει, να ενώσει, να νικήσει”.
Όσα αποδίδονται στην ΕΛΑΣ ως κομματική επιδίωξη είναι πρωτίστως επιθυμίες του Τσίπρα. Το μόνο που πρόλαβει να δημιουργήσει η ΕΛΑΣ είναι οι σαπουνόφουσκες του Σιακαντάρη. Τα υπόλοιπα είναι Τσίπρας. Αλλά όχι και τόσο πολύ ως “Αριστερά” πλέον.
Με την άρνησή του να συμπράξει με τις όμορες πολιτικές δυνάμεις αξιώνοντας από τους πάντες να τον …”ακολουθήσουν” στα τυφλά προσφέρει υπηρεσία στον Μητσοτάκη. Ακριβώς όπως και ο Ανδρουλάκης το 2023. Τα υπόλοιπα είναι για λωτοφάγους.
Έβδομο: “Η εχθρότητα και μέτωπο κατά της ΕΛ.Α.Σ., με όποια αριστερά προσχήματα. Δεν αντέχει ο χώρος και η χώρα άλλη χαμένη ευκαιρία”.
Κόμμα και πολιτική υπεράνω κριτικής δεν υπάρχει. Αλλά ποιος ακριβώς είναι ο “χώρος”; Η “πρώτη φορά Αριστερά”; Από πότε οι πρώην ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ ανήκουν σ’ αυτόν το χώρο; Όσο για την “ευκαιρία”, την έχασε ο Τσίπρας σε συνέχειες: από τον Αύγουστο του 2018 μέχρι το 2023- από τον Καμμένο μέχρι τον Μαρατζίδη. Και πάντως όταν υπήρχαν ακόμη κορόιδα…
ΥΓ: Φίλος ή όχι ο Θανάσης, φίλτατη η αληθεια. Την οποία του θύμισε ο Κ. Βαξεβάνης , όταν χάλασε η σχέση τους για έναν υπουργό του Τσίπρα, που επέκρινε -δικαίως- το Documento :
“Ο Καρτερός είναι αυτός που με οδήγησε στη δημοσιογραφία, που απαίτησε όταν την κάνω να είναι αιχμηρή και ακριβοδίκαιη…” . Δηλαδή μαχαίρι που κόβει και από τις δυο πλευρές...
