Του Νίκου Λακόπουλου
Με τα κόμματα του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού να μην απειλούν το κόμμα του Μητσοτάκη -αντίθετα να τον ενισχύει το πρώτο- ο καθοριστικός παράγοντας στις επόμενες εκλογές είναι ένα κόμμα που ακόμα δεν υπάρχει, αλλά παράγει πολιτικό αποτέλεσμα.
Η πρόσφατη παράκρουση στελεχών της Νέας Δημοκρατίας αν και στρέφεται κατά της Αριστεράς -που ταυτίζεται με την τρομοκρατά- και προσωπικά κατά του Αλέξη Τσίπρα έχει στόχο να το τονίσει τον δεξιό χαρακτήρα του κόμματος απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά δημιουργώντας ένα κλίμα νέας εθνικοφροσύνης.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κινδυνεύει από το κόμμα Σαμαρά όχι μόνο να μην πετύχει την αυτοδυναμία, αλλά να πέσει σε ποσοστά κάτω του 25% που σημαίνει ότι θα βρεθεί στην επόμενη βουλή με 80-90 βουλευτές και χωρίς συμμάχους.
Αυτό σημαίνει ότι ο Μητσοτάκης όχι μόνο δεν θα ξαναγίνει πρωθυπουργός, αλλά κινδυνεύει να βρεθεί στο Ειδικό Δικαστήριο αν τα κόμματα της σημερινής αντιπολίτευσης συνασπιστούν σε μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού που θα είναι μια πιθανή λύση στο διαφαινόμενο πολιτικό αδιέξοδο.
Ο άνθρωπος που έδιωξε τον Σαμαρά
Φαινομενικά οι εκλογές θα εξελιχθούν σε μια νέα αναμέτρηση Μητσοτάκη – Τσίπρα με τον δεύτερο να εκτιμά πως ”το πολιτικό σύστημα μπαίνει σε νέα φάση και πάμε ξανά σε ένα σύστημα ισχυρών πόλων».
Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη θα είναι μια αναμέτρηση με τον Αντώνη Σαμαρά που θα εκδιώξει από την εξουσία έναν ακόμα πρωθυπουργό με τον ίδιο όνομα έχοντας εκδιώξει την αδελφή του ενός και κόρη του άλλου σε ένα παιχνίδι της Ιστορίας που έχει στοιχεία μυθιστορηματικά.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αυτή τη φορά θα έχει απέναντί του όχι έναν πρώην πρωθυπουργό, αλλά δύο, έχοντας οδηγήσει δύο Καραμανλήδες εκτός πολιτικής, και επί της ουσίας από την έκβαση της αναμέτρησης θα κριθεί και το μέλλον της Νέας Δημοκρατίας.
Προτού αναλάβει την ηγεσία του κόμματος ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρούσε τη Νέα Δημοκρατία ένα “γερασμένο κόμμα της παρακμής” που “εκσυγχρόνισε” δημιουργώντας ένα ΙΧ κόμμα- μηχανισμό που κέρδισε δυο εκλογές και θέλει να κερδίσει ξανά γιατί αν χάσει δεν θα πρόκειται ακριβώς για ήττα ενός προσωποκεντρικού κόμματος, αλλά για την πτώση ενός καθεστώτος.
Η πτώση ενός καθεστώτος
Το ερώτημα είναι θα γίνει με το κομματικό παρακράτος και το καθεστώς όταν θα γίνει σαφές πως τρίτη τετραετία δεν μπορεί να υπάρξει. Με την πτώση του καθεστώτος οι φάκελοι θα ξανανοίξουν, οι δίκες θα ξαναρχίσουν, ακόμα και για τις υποκλοπές και τα Τέμπη, και η τύχη του Μητσοτάκη θα κριθεί από την αγανάκτηση, τον θυμό και την οργή που προκάλεσε η φαύλη διακυβέρνησή του.
Πιθανόν αυτά τα γεγονότα να είναι αμείλικτα με αυτόν τον πολιτικό πρίγκηπα που αναπάντεχα έγινε πρόεδρος του κόμματος και πρωθυπουργός δυο φορές χωρίς ποτέ να εξηγήσει πώς ακριβώς συνέβη αυτό, ποιοι τον έφεραν και πώς χάλασαν τα μηχανήματα και δεν έγιναν οι κομματικές εκλογές που θα τον έφερναν τρίτο.
Τα πράγματα πήγαν καλά για τον Μητσοτάκη από τότε, χάρις στο μαξιλάρι που τα άφησε η κυβέρνηση Τσίπρα, το Ταμείο Ανάκαμψης και άλλα δισ. που μοίρασε αγοράζοντας την δεύτερη ιητεία του. Τα καθεστώτα όμως έχουν κάποτε ένα τέλος και πολύ συχνά ένα πολύ άσχημο τέλος.
