Toυ Κώστα Ντελέζου
– Ο Τσίπρας θεωρεί ότι οι πολίτες έχουν χάσει κάθε μνήμη;
Όταν ένας πολιτικός απευθύνεται στην κοινωνία, οφείλει πρώτα απ’ όλα να σέβεται τη νοημοσύνη της. Το πρόσφατο βίντεο του κ. Τσίπρα, αντί να ανοίγει έναν ειλικρινή διάλογο, μοιάζει να επιχειρεί να ξαναγράψει την πραγματικότητα.
Και αυτό είναι το πιο προκλητικό.
Δεν πρόκειται απλώς για πολιτική επικοινωνία. Πρόκειται για μια προσπάθεια να παρουσιαστεί ως συλλογική δημιουργία, κάτι που έχει ήδη σχεδιαστεί, οργανωθεί και αποφασιστεί από έναν στενό κύκλο.
Πρώτη αντίφαση
«Μαζί δημιουργούμε τη Συμπαράταξη».
Πώς ακριβώς «μαζί»;
Όταν έχει ήδη αποφασιστεί το όνομα, η οργανωτική δομή, η ηγεσία και τα πρόσωπα που θα κατέχουν τις βασικές θέσεις, τι ακριβώς καλείται να δημιουργήσει ο πολίτης;
Δεν δημιουργεί. Καλείται απλώς να επικυρώσει…
Αυτό δεν είναι συμμετοχή. Είναι επικοινωνιακή νομιμοποίηση ειλημμένων αποφάσεων.
Η Αριστερά, όμως, ιστορικά στηρίχθηκε στις ανοιχτές διαδικασίες, στη συλλογική διαμόρφωση των αποφάσεων, στη δημοκρατική νομιμοποίηση των οργάνων και στην ισοτιμία των μελών.
Όταν όλα αυτά αντικαθίστανται από “διορισμένες” δομές και στη συνέχεια ζητείται από τους πολίτες να υπογράψουν ως «συνιδρυτές», δεν υπηρετείται η συλλογικότητα. Ακυρώνεται.
Το μέλος μετατρέπεται σε χειροκροτητή και ο ενεργός πολίτης σε θεατή.
Δεύτερη αντίφαση
«Η πολιτική δεν είναι για τους ειδικούς».
Αν ισχύει αυτό, τότε γιατί συγκροτήθηκαν εξαρχής επιτροπές ειδικών, ινστιτούτα, συμβούλια και ομάδες που επεξεργάζονται τις πολιτικές προτάσεις;
Δεν υπάρχει τίποτε κακό στη συμμετοχή επιστημόνων και ειδικών. Αντίθετα, είναι αναγκαία.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν χρησιμοποιείται διαφορετικό επιχείρημα κάθε φορά που εξυπηρετεί την επικοινωνιακή ανάγκη της στιγμής.
Άλλο πράγμα η αξιοποίηση της επιστημονικής γνώσης και άλλο η εργαλειοποίηση συνθημάτων που ακούγονται ευχάριστα, αλλά συγκρούονται με την ίδια την πραγματικότητα.
Το πραγματικό πρόβλημα
Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι οι αντιφάσεις ενός βίντεο.
– Είναι ότι καταστρατηγούνται οι ίδιες οι αξίες πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε ιστορικά η Αριστερά.
– Η συλλογικότητα γίνεται προσωποκεντρισμός.
– Η δημοκρατική συμμετοχή γίνεται επικύρωση προειλημμένων αποφάσεων.
– Η ισοτιμία των μελών αντικαθίσταται από μια σχέση αρχηγού και “ακολούθων”.
– Ο εσωκομματικός διάλογος δίνει τη θέση του στη μονοφωνία.
Και όλα αυτά παρουσιάζονται ως ανανέωση.
Όμως, η Αριστερά δεν υπήρξε ποτέ υπόθεση ενός προσώπου.
Υπήρξε υπόθεση δημοκρατίας, διαφωνίας, σύνθεσης, λογοδοσίας και συλλογικής ευθύνης.
Όταν αυτά εγκαταλείπονται, δεν αλλάζει μόνο η οργανωτική μορφή ενός πολιτικού εγχειρήματος. Αλλοιώνεται η ίδια η ταυτότητά του.
Γι’ αυτό η κριτική δεν αφορά μόνο τον Τσίπρα. Αφορά όσους αποδέχονται αδιαμαρτύρητα ότι οι δημοκρατικές διαδικασίες μπορούν να αντικατασταθούν από τετελεσμένα και η συμμετοχή να περιοριστεί σε μια υπογραφή ή ένα χειροκρότημα.
Η επίκληση της Αριστεράς δεν αρκεί για να την εκπροσωπεί κανείς.
Οι αξίες της δεν κρίνονται από τα συνθήματα, αλλά από τον τρόπο που οργανώνεται και λειτουργεί ένα πολιτικό εγχείρημα.
Και όταν η συλλογικότητα υποχωρεί μπροστά στον αρχηγισμό, όταν η ισοτιμία παραχωρεί τη θέση της στην πειθαρχία και όταν η συμμετοχή γίνεται διακοσμητική, τότε δεν έχουμε απλώς μια διαφορετική πολιτική πρόταση.
Έχουμε την πλήρη αναίρεση των αρχών που επί δεκαετίες αποτέλεσαν τον πυρήνα της Αριστεράς.
Αυτό δεν είναι ανανέωση.
Είναι η μεγαλύτερη διάψευση των αξιών που η ίδια η Αριστερά διακήρυττε ότι υπερασπίζεται… Λιγότερα
Από το FACEBOOK
