Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Πληθυσμιακά είναι ένα μικρό τμήμα της Γερμανίας των 84 εκατομμυρίων. Αλλά πολιτικά το μήνυμα από τις εκλογές στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχελ των 2,2 εκατομμυρίων κατοίκων είναι συντριπτικό:
-Ενισχύει τις εκτιμήσεις για την πρωτοκαθεδρία στο σύνολο του γερμανικού εκλογικού σώματος: η πιο σκληρή ακροδεξιά στην επικράτεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης σηκώνει κεφάλι στην ισχυρότερη χώρας της.
Δείχνει πλέον πιθανό, ότι είναι θέμα χρόνου να “πέσει” το Βερολίνο και μαζί το Παρίσι, που πολιορκεί η Λεπέν. Στην Ιταλία και σε ισχυρές χώρες του Βορρά έχει ήδη εδραιωθεί η ακροδεξιά, της οποίας η συνολική απήχηση το κοινοτικό έδαφος υπολογίζεται στο 25%.
Όλα αυτά- με φόντο τον πόλεμο στην Ουκρανία- συνδιαμορφώνουν τον άξονα του κακού, που απειλεί να οδηγήσει σε άδοξο τέλος το όραμα της ομόσπονδης και Δημοκρατικής Ευρώπης, την οποία οι «ιδρυτές πατέρες» ήθελαν «από το Γιβραλτάρ ως τα Ουράλια».
Οι ακροδεξιοί σχηματισμοί που κερδίζουν εκλογικά, συγκλίνουν σε τρεις πολιτικές επιλογές που αμφισβητούν τις κατακτήσεις εφτά δεκαετιών – μετά από δυο αιματηρούς πολέμους:
-Ζητούν αποδυνάμωση της κοινοτικής Ευρώπης με επιστροφή των αποφάσεων στις χώρες -μέλη, ενίσχυση του πολεμοχαρούς εθνικισμού και ανελέητη καταδίωξη των μεταναστών -και των μειοψηφιών- σε κάθε κοινωνία.
Είναι αρκετά για να φέρουν την καταστροφή- ιδίως όταν ως χορηγοί εμφανίζονται ο παράφρων Τραμπ, ο μεγαλομανιακός Μασκ και ο ακραίος Βανς- που δεν πανηγυρίζουν απλώς για τη διολίσθηση της Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας: την υποστηριζουν και παρεμβαίνουν για να την επιταχύνουν.
Οι πιο σοβαρές διεθνείς αναλύσεις συγκλίνουν στις επισημάνσεις για τις ευθύνες τις ψοφοδεούς πολιτικής ηγεσίας στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Τα κυβερνώντα κόμματα με τις αδύναμες ηγεσίες, τρέφουν την ακροδεξιά με την ανικανότητα, την αντιλαϊκή πολιτική, τις αντιευρωπαϊκές πρακτικές και την υιοθέτηση της ατζέντας των ακροδεξιών μορφωμάτων- για εσωτερική ψηφοθηρία.
Η Ακροδεξιά στην Ελλάδα
Για την Ελλάδα το αναπόφευκτο ερώτημα είναι: πότε θα εμφανιστεί στον χάρτη της ακροδεξιάς μετατόπισης; Παρότι έχει θετική προϊστορία: οι θεμελιωτές της Μεταπολίτευσης, συνδυάσθηκαν στη ακύρωση της επιρροής που είχαν μετά το 1974 στην ελληνική κοινωνία οι “χουντοβασιλικοί” ,που ήταν η ακροδεξιά της εποχής. Σήμερα όμως;
Η απάντηση ήλθε από τον Guardian: «Με την επικράτηση του AfD το ευρωπαϊκό κέντρο θερίζει όσα έσπειρε». Σε μεταφορά: η ελληνική πολιτική τάξη θα θερίσει κάποια στιγμή όσα σπέρνουν οι κεντρικές πολιτικές δυναμεις της -αλλά θα είναι αργά.
Ήδη, λόγω των λαθών της πολιτικής ηγεσίας, το 2012 η ακροδεξιά εμφανίσθηκε για πρώτη φορά απειλητική. Με την ισχυρή κοινοβουλευτική εκπροσώπηση που εξασφάλισε ο Μιχαλολιάκος και ο νεοφασιστικός εσμός του. Αλλά και την απήχηση του τυφλού εθνικισμού που εκπροσωπούσε ο Καμμένος, ακολουθούμενος από ομάδα βουλευτών της ΝΔ.
Αν δεν θέλουμε να κρυβόμαστε, τότε τη χρυσαυγίτικη απειλή απομάκρυνε το αίμα του Παύλου Φύσσα -και όχι οι χειρισμοί που προβάλουν κάποιοι πολιτικοί ταγοί. Αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο.
Είναι πιθανό ότι τα ακροδεξιά κύματα θα φτάσουν ως τα σύνορα της Ελλάδας- όπως συμβαίνει με τα ευρωπαϊκά ρεύματα. Μόνοι τυφλοί ή κωφοί δεν αντιλαμβάνονται ότι θα βρουν πρόθυμο ακροατήριο.
Η Ακροδεξιά και ο Μητσοτάκης
Στη βάση της ελληνικής κοινωνίας υπάρχει αρκετή τροφή για το ακροδεξιό τέρας. Ο μόνος τρόπος να το πνίξουμε πριν εμφανιστεί με πολιτική ισχύ, είναι να σοβαρευτούν οι ηγεσίες των «μεγάλων» κομμάτων.
Πρώτα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που βρήκε στη ΝΔ εγκατεστημένη -από τον Σαμαρά- την ελληνική εκδοχή της ακροδεξιάς που διαμόρφωσε ο Καρατζαφέρης με τον ΛΑΟΣ.
Κόντρα στο δόγμα Καραμανλή “η ΝΔ δεν συνεργάζεται με τα άκρα” αντί να τους απομονώσει τους μετέφερε στο σαλόνι -με ρόλους στο κόμμα, την κυβέρνηση και την Βουλή και πλήρη ιδεολογική ασυδοσία.
Η άποψη ότι “έτσι ακυρώνεται με μελλοντικό κόμμα της ακροδεξιάς» – με την παραπομπή στην θεωρία του Κένεντι για το ποιος πρέπει να βρίσκεται μέσα στη σκηνή- είναι προσχηματική.
Πολιτικά ισούται με νομιμοποίηση απο τη ΝΔ -αν όχι πλήρη υιοθέτηση- της πολιτικής ατζέντας που εκπροσωπεί το τρίγωνο Βορίδης- Γεωργιάδης – Πλεύρης και κάποιοι ακόμη από δίπλα τους.
Αυτό έφερε ψήφους στον Μητσοτάκη. Αλλά ως πόλος διακριτής ιδεολογικής αναφοράς αποτελεί εγκαιροφλεγή βόμβα στα θεμέλια της ελληνικής Δημοκρατίας. Και οι τρεις υπήρξαν κήρυκες εξοικείωσης της κοινωνίας με τις πιο αποτρόπαιες θεωρίες της ακροδεξιάς -και συνεχίζουν αμετανόητοι.
Ο ετεροχρονισμένος… κομμουνιστικός κίνδυνος. η εχθρότητα προς τους μετανάστες και τους «διαφορετικούς», η αποθέωση της «ελληνικότητας», η αμφισβήτηση παγκόσμιων δημοκρατικών κατακτήσεων – ΟΗΕ, Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, Διεθνής Αμνηστία, Ευρωπαϊκή Ευαγγελία , η λατρεία του Τραμπισμού, ο εξωραϊσμός της δολοφονικής ακροδεξιάς του Ισραήλ, η υποστηριξη Ζελένσκι που υποθάλπει νεοναζί είναι οι καμπάνες που χτυπούν εντός της ΝΔ. Αν καθιερωθούν ως αποδεκτές πολιτικές «αξίες» θα επιχειρήσουν την αυτόνομη παρουσία τους στο δημόσιο βίο. Πρόθυμοι «ηγέτες» υπάρχουν – πέρα απο τη βελοπούλεια γραφικότητα…
Η σημερινή ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος αναλαμβάνει βαριά ιστορική ευθύνη όσο απομακρύνει τον Καραμανλισμό, και εδραιώνει τον Καρατζαφερισμό στη συντηρητική παράταξη. Όσο δοξάζει τον Τραμπ ως «ηγέτη δυτικού κόσμου» και τον Νετανιάχου ως «υπερασπιστή των ελληνικών συνόρων».
Η ευθύνη του Αλέξη Τσίπρα
Ανάλογο βάρος σηκώνει και ο Αλέξης Τσίπρας, ως εκπρόσωπος μιας ιδιότυπης -και υπερφίαλης-Αριστεράς που συνέπραξε με τον Καμμένο. Το νέο κόμμα του, απορρίπτει ως ταυτοτικό χαρακτηριστικό του τη συσπείρωση των προοδευτικών δυνάμεων για την αντιμετώπιση της Δεξιάς και την οχύρωση της κοινωνίας έναντι της ακροδεξιάς.
Όσο ορθώνει εμπόδια στη συμπόρευση των δημοκρατικών κομμάτων, στο όνομα της «σόλο» δεύτερης καριέρας του, τόσο διευκολύνει την εμφάνιση της ακροδεξιάς ως εναλλακτική της Δεξιάς. Ας προσέξει τις διεργασίες εντός -και πέριξ- της ΝΔ και θα καταλάβει.
Όσο συντηρεί -με ευθύνη και προσώπων από το ρετιρέ της Χαρ. Τρικούπη- τη σύγκρουση με το ΠΑΣΟΚ απομακρύνοντας την προοπτική προοδευτικής κυβέρνησης ενισχύει την όσμωση της ΝΔ με την ακροδεξιά.
Στην κατάλυση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης από τον Χίτλερ έπαιξε καταλυτικό ρόλο η άσπονδη σύγκρουση σοσιαλιστών και κομμουνιστών. Όσο και η αφασία των Κεντροδεξιών που του προσφέραν αβασάνιστα την καγκελαρία.
Αν ο Μητσοτάκης δεν αποκηρύξει εμπράκτως τις ακροδεξιές προσεγγίσεις μέσα στο κόμμα του- που βαφτίζει «διεύρυνση»- και αν ο Τσίπρας δεν συμβάλει στη δημοκρατική συσπείρωση, κάποιο πρωί στην πόρτα δεν θα είναι ο γαλατάς, αλλά ο Κασιδιάρης.
