Τετάρτη 28 Ιουνίου 2017 Βρείτε μας στο FacebookΒρείτε μας στο GooglePlus

Παράλληλο σύμπαν;

Ως διανοούμενος ο Γιάννης Πανούσης ξέρει καλά την πρόσφατη πολιτική ιστορία, και ως πολιτικός ξέρει από μέσα το ΠΑΣΟΚ. Εντοπίζει  τις παθογένειες και τα αδύνατα σημεία του, αλλά και τα στοιχεία που μπορούν να διασφαλίσουν την προοπτική του.  Από αυτή τη άποψη δεν μιλάει στον αέρα.Η ολοφάνερη προσπάθεια του Τσίπρα να μετεξελιχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε κεντροαριστερό πολιτικό φορέα με ευρωπαϊκό προσανατολισμό, αποτελεί, κατά την πολιτική ανάλυση του  πρώην υπουργού, ιδανικό φόντο, το οποίο πρέπει να αξιοποιήσει το ΠΑΣΟΚ για να ανασυνταχθεί. Πρακτικά να επιστρέψει στον καλό εαυτό του

Toυ Γιάννη Πανούση

Σαν λαός είμαστε ικανοί να κάνουμε μεγάλες πράξεις

μα ανίκανοι να συμβουλευτούμε την Ιστορία

για το μέλλον

Βασίλης Πήττας,Το ποτάμι της σιωπής

 

Η παρακμιακή κοινωνία ζητάει μυστήριο για να ‘’ζωντανέψει’’ και μία φοβισμένη κοινωνία ζητάει θαύματα [και θαυματοποιούς] για να ‘’πιστέψει’’.

Το προβλέψιμο απωθεί όπως η πραγματικότητα.Το αίνιγμα γοητεύει [ακόμα κι αν έχει τραγικό τέλος].

Ένας μαγικός πολιτικός ρεαλισμός[;] θρέφει φαντασιώσεις δίνοντας στο χρόνο περισσότερες από τις τρεις διαστάσεις [το χθες,το σήμερα,το αύριο]. Η τέταρτη διάσταση σχετίζεται με την ψευδ-αίσθηση της αέναης απόδρασης από την Αλήθεια του καθρέφτη.

Από τη θεωρία της βαρύτητας και τα βαρυτικά κύματα περάσαμε [όχι ανεπαισθήτως αλλά ενσυνειδήτως]στην ιδεοληψία της ελαφρότητας και σε αστέρια που[δεν] λάμπουν,[δεν]φωτίζουν ούτε μεταφέρουν θετική ενέργεια στον Κόσμο.Περι-στέφονται γύρω-γύρω από το ‘’δικό τους σύμπαν’’ διευρύνοντας τις Μαύρες Τρύπες του πολιτικού χωρόχρονου. Συστοδιαστολές άνευ περιεχομένου και σκοπού.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;

Επειδή νομίζω ότι πλησιάζει το Τέλος όλων των Ουτοπιών [ίσως και όλων των Διεξόδων]. Άρα μάλλον θ’αναγκαστούμε να μηδενίσουμε τον, έτσι κι αλλιώς, απολεσθέντα χρόνο και να ξαναρχίσουμε από το Έτος Μηδέν της Δημοκρατίας των Πολιτών [κι όχι των πωλητών κι εμπόρων μάταιων ελπίδων].

ΥΓ .Όσα ΜΜΕ κι αν ελέγχουν [και οι μεν και οι δε], όσες διακηρύξεις κι αν κάνουν, όσες υποσχέσεις κι αν δώσουν ο ρους της Ιστορίας δεν αλλάζει για Κανένα.

Αν και ‘’οι θανατοποινίτες, έχοντας χάσει κάθε ελπίδα, θέλουν οπωσδήποτε ν’αφήσουν πίσω τους ένα γραπτό ίχνος’’ [Rezvani, Το αίνιγμα] το παλιό και το νέο κατεστημένο φοβάμαι ότι τελικά δεν θ’αφήσει Τίποτα άλλο παρά μόνο μία αιθαλομίχλη που μας εμποδίζει να δούμε το κοσμο-λογικό Σύμπαν και το ελληνικό Φως.