Δευτέρα 18 Ιουνίου 2018 Βρείτε μας στο FacebookΒρείτε μας στο GooglePlus

Όπως τα έλεγε ο Αλέξης Τσίπρας

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Ζω με την πολιτική και, κατά κάποιον τρόπο, τρέφομαι και τρέφω την πολιτική παιδιόθεν, από τα μαθητικά χρόνια ώς τα σημερινά: ως ενεργός πολίτης, μέλος ή και στέλεχος κομματικών, κοινωνικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων, ως δημοσιογράφος επίσης, αρθρογράφος και πολιτικός σχολιαστής. Ωστόσο, δεν υπήρξα και δεν θα γίνω ποτέ πολιτικός∙ δεν θέλω και, λόγω ιδιοσυγκρασίας, δεν μπορώ να είμαι πολιτικός. Ομολογώ δε ότι, κατά τη διάρκεια του βίου μου, δεν είναι λίγες οι φορές που υιοθέτησα εκείνον τον εμπαθή και λίγο ρατσιστικό, μα αρκετά ταιριαστό για τους πολιτικούς αφορισμό του Ιονέσκο: «Υπάρχουν δύο είδη ιδιοσυγκρασίας˙ η καλλιτεχνική και η επιστημονική. Υπάρχει επίσης ένα τρίτο είδος ανθρώπου, οι πολιτικοί. Αυτοί δεν μετέχουν καμιάς κουλτούρας. Θρονιασμένοι στην κορυφή, είναι πραγματικά απαραίτητοι μόνο για εργασίες τρίτης κατηγορίας, τις λιγότερο σημαντικές, για μάγειρες της κοινωνίας…».

Και ξαφνικά, τις μέρες αυτές, με το βλέμμα στο απογοητευτικό πολιτειακό δράμα της Ιταλίας, αθέλητα, ασυνείδητα, ανακλαστικά, επανήλθα στην απαξιωτική οπτική του Ιονέσκο για τους πολιτικούς∙ διασκευασμένη στα ευρωπαϊκά καθ’ ημάς: είμαστε κυκλωμένοι από ένα τρίτο είδος ανθρώπων που, θρονιασμένοι στην «κορυφή», ασχολούνται με εργασίες τρίτης κατηγορίας, όπως η ακραία υπονόμευση της δημοκρατίας για την πολιτική κατίσχυση των κρατούντων (συστημικών) πραγμάτων έναντι των θυελλωδών αντισυστημικών επερχομένων. Και δεν μετέχουν στην κουλτούρα της εποχής, την έως θάνατον υπαρξιακή αγωνία των Ευρωπαίων πολιτών μπροστά στον, διαρκώς ανακυκλούμενο, οικονομικό και πολιτικό αφανισμό τους…

*******

Το ιταλικό ζήτημα δεν αφορά αποκλειστικά την Ιταλία, αλλά αποτελεί το επίκεντρο της σύγκρουσης δύο εκ διαμέτρου αντίθετων στρατηγικών για το παρόν και το μέλλον της Ευρωζώνης και επαναφέρει δραματικά το θέμα της εξαιρετικά ελλειμματικής δημοκρατίας στην Ε.Ε. Ακριβώς όπως τα έλεγε ο Αλέξης Τσίπρας τρία χρόνια πριν (31 Μαΐου 2015) σ’ εκείνο το περίφημο άρθρο του στη γαλλική “Le Monde”:

Δυστυχώς, η προειδοποίηση δεν απέδωσε καρπούς: τρία χρόνια μετά τη δημοσίευση του ιστορικού άρθρου του Έλληνα πρωθυπουργού στη γαλλική “Le Monde”, η καμπάνα χτύπησε για την Ιταλία

«Κάποιοι θέλουν να αποδεχτούμε να διορίζονται οι υπουργοί και οι πρωθυπουργοί από τους θεσμούς και οι πολίτες να αποστερούνται από το δικαίωμα του εκλέγειν μέχρι την ολοκλήρωση του προγράμματος. Κάτι τέτοιο σημαίνει την ολοκληρωτική κατάργηση της δημοκρατίας στην Ευρώπη, το τέλος κάθε προσχήματος και την αρχή μιας διάσπασης και ενός απαράδεκτου διχασμού της Ενωμένης Ευρώπης. Σημαίνει, εν τέλει, την αρχή για τη δημιουργία ενός τεχνοκρατικού τερατουργήματος, που θα οδηγήσει σε μια Ευρώπη εντελώς ξένη προς τις ιδρυτικές της αξίες» προειδοποιούσε τότε ο Έλληνας πρωθυπουργός.

Ακολούθως, αποκάλυπτε ότι «υπάρχει στρατηγική που επιδιώκει τη διάσπαση και τον διχασμό της Ευρωζώνης και συνακόλουθα της Ε.Ε: πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η δημιουργία μιας Ευρωζώνης δύο ταχυτήτων, όπου ο σκληρός πυρήνας θα θέτει σκληρούς κανόνες λιτότητας και προσαρμογής (…) με τη δυνατότητα να απορρίπτει ακόμη και προϋπολογισμούς κυρίαρχων κρατών που δεν ευθυγραμμίζονται με τα δόγματα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού»…

*******

Στην κατακλείδα του συγκεκριμένου, ιστορικού θα λέγαμε, άρθρου του, ο Αλέξης Τσίπρας, αφού επισημαίνει ότι η συγκεκριμένη (σ.σ.: η συστημική) στρατηγική δεν απειλεί μόνο την Ελλάδα, αλλά συνολικά την Ε.Ε. («διακινδυνεύει να αποτελέσει την αρχή του τέλους για το εγχείρημα της ενωμένης Ευρώπης, μετατρέποντας την Ευρωζώνη από νομισματική ένωση σε ζώνη συναλλαγματικών ισοτιμιών…»), αναρωτιέται: «Ποια στρατηγική θα επικρατήσει; Εκείνη του ρεαλισμού για μια Ευρώπη της αλληλεγγύης, της ισότητας και της δημοκρατίας ή η στρατηγική της ρήξης και της διχοτόμησης;» Και καταλήγει σε έναν προφητικό, θα λέγαμε, αφορισμό, που παραπέμπει στο σημερινό ιταλικό δράμα: αν κάποιοι, πάντως, νομίζουν ή θέλουν να πιστεύουν ότι η απόφαση αυτή αφορά αποκλειστικά και μόνο την Ελλάδα, διαπράττουν μεγάλο λάθος. Θα τους πρότεινα απλώς να ξαναδιαβάσουν το αριστούργημα τουΧέμινγουεϊ «Για ποιον χτυπά η καμπάνα;»…

Δυστυχώς, η προειδοποίηση δεν απέδωσε καρπούς: τρία χρόνια μετά, η καμπάνα χτύπησε για την Ιταλία– τρία χρόνια μετά, εξακολουθούμε να είμαστε κυκλωμένοι από εκείνο το τρίτο είδος ανθρώπων που, θρονιασμένοι στην «κορυφή», ασχολούνται με εργασίες τρίτης κατηγορίας. Την ακραία υπονόμευση της Ιταλικής Δημοκρατίας αυτή τη φορά, με στόχο την πολιτική κατίσχυση των κρατούντων (συστημικών) πραγμάτων έναντι των θυελλωδών αντισυστημικών επερχομένων. Και φυσικά, οι συγκεκριμένοι (Σέρτζιο Ματαρέλα, Κάρλο Κοταρέλικ.ά.) δεν μετέχουν στην κουλτούρα της εποχής, την έως θάνατου υπαρξιακή αγωνία των Ευρωπαίων πολιτών μπροστά στον, διαρκώς ανακυκλούμενο, οικονομικό και πολιτικό αφανισμό τους…

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΓΗ