Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Μεταπήδησε στη διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδας από το υπουργείο Οικονομικών, το 2014, με απόφαση του Αντώνη Σαμαρά. Παρά την προτίμηση του κυβερνητικού εταίρου Βαγγέλη Βενιζέλου στην ανανέωση της θητείας του αείμνηστου Γιώργου Προβόπουλου.
Ο Γιάννης Στουρνάρας ίσως σήμερα θα ήταν ένας ακόμη πρώην αν από το 2015 δεν είχε τον φύλακα -άγγελό του στον …ΣΥΡΙΖΑ!
Πρώτα με τη μορφή της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Ως πρόεδρος της Βουλής επιδίωκε τη “βίαιη προσαγωγή” του στις επιτροπές της για την κατάργηση των ελληνικών δανείων και τις οφειλόμενες γερμανικές αποζημιώσεις.
Πολλά δισ. όφελος για τη χώρα, αντί να τρέχει η κυβερνώσα “πρώτη φορά Αριστερά” στον Πούτιν για διευκολύνσεις -κι αυτός να τη στέλνει στο ΔΝΤ!
Δεν ήταν εκτός θέματος, όπως δεν ήταν και ο Βαρουφάκης: κάπως έτσι είχε εμφανιστεί προεκλογικά η απαλλαγή της χώρας από τα μνημονιακά δεσμά.
Απλώς ο Τσίπρας κατάλαβε ότι κόβοντας αυτά τα δεσμά- πανεύκολο, με εταίρο τον Καμμένο- αποκόβει και την Ελλάδα από τον υπόλοιπο κόσμο.
Πολύ σοφά τα ανανέωσε, με την ευφυή επιλογή του Δημοψηφίσματος. Υπολογίζοντας ότι θα το χάσει – ώστε να υποχωρήσει με… λαϊκή εντολή- αν είχε ως υπονοούμενο την έξοδο απο τη Ευρωζώνη. Την οποία δεν ήταν κορόιδο να επιδιώκει.
Όταν το κέρδισε η πολιτική απόφαση να το παραβλέψει δεν ήταν “κολοτούμπα” -όπως του χρεώνουν ακόμη άσχετοι και αντίπαλοί του- αλλά επιλογή ευθύνης.
Πού είχαμε μείνει; Α, στον Στουρνάρα και τις ευεργεσίες που οφείλει στον Τσίπρα.
Αν ως νεοεκλεγείς Πρωθυπουργός ζητούσε με τον κανονικό τρόπο από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζας την αντικατάστασή του – με το επιχείρημα ότι είχε λειτουργήσει ως πολιτικός του αντίπαλος -αν μη τι άλλο- θα έφερνε σε δύσκολη θέση το Κολέγιο της Φρανκφούρτης.
Με τα καμώματα της Ζωής, τον ισχυροποίησε και του έμενε ως καβάτζα ότι δεν θα ανανέωνε τη θητεία του- εφόσον έβγαινε νικητής από τις κάλπες του 2019.
Αν είχε μια πιθανότητα την έχασε, όταν προκήρυξε πρόωρες εκλογές με ψυχολογία “τα ρέστα μου”. Ως αντίδραση στην, επανορθώσιμη θεωρητικά, ήττα στις ευρωεκλογές και τους ΟΤΑ.
Στις αρχές του τρέχοντος έτους, εν όψει ανανέωση της θητείας Στουρνάρα, ο Τσίπρας προκάλεσε τον Μητσοτάκη να… μην το κάνει! Ακόμη και αν το σκέφθηκε-, για μην του πουν ότι του προσφέρει ισοβιότητα- ποιος Πρωθυπουργός θα ακολουθούσε τέτοια υπόδειξη;
Η περίεργη “σχέση” Τσίπρα με τον “αρχιτραπεζίτη” -που έλεγε και ο Πολάκης- ανακυκλώνεται με την αντιπαράθεση για τον διαβόητο “αναβαλλόμενο φόρο” στις τράπεζες. Στην χρονική σύντμηση του οποίου, που υπόσχεται ο Τσίπρας, αντέδρασε αμέσως ο Στουρνάρας έχοντας ένα “χαρτί”:
-Και να κερδίσει τις εκλογές η ΕΛΑΣ, πάλι ο ίδιος θα είναι διοικητής στην ΤτΕ – οπότε ό,τι σχεδιάζει για τις τράπεζες θα βρει τοίχο. Ήδη έσπευσε να προεξοφλήσει τους λόγους- ακυρώνοντας την ιδέα,ως προεκλογικό όπλο.
Σ’ αυτά πρέπει να προστεθεί και το παράδοξο Χουλιαράκη- ως … συνδετικού κρίκου: ο πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ συμβουλεύει ταυτοχρόνως και τους δυο.
Είτε προσφέρει κακές υπηρεσίες στον πρώην Πρωθυπουργό ως στέλεχος του Ινστιτούτου του, είτε υπονομεύει τον προϊστάμενο του ως συνεργάτης του στην Τράπεζα, παραδόξως από καμιά πλευρά δεν τίθεται θέμα.
Τελικά, σε όσα μπορεί να πει κανείς για τον Στουρνάρα , προτίθεται η αχαριστία: ούτε ένα κουτί σοκολατάκια στον άνθρωπο που φροντίζει για τη μακροημέρευσή του;
