Του Νίκου Λακόπουλου

Το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα δεν θα καταργήσει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά θα υπάρξουν αλλαγές στο νόμο Πιερρακάκη, προκειμένου να τεθούν υψηλότερα στάνταρ για το εκπαιδευτικό προσωπικό. Δηλαδή η ΕΛΑΣ θέλει καλύτερα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Ούτε το ΠΑΣΟΚ δεν τόλμησε να πει κάτι τέτοιο, αν και κάποτε το σκέφτηκε, και τώρα κάνει κριτική στην ΕΛΑΣ από τα αριστερά.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης έσπευσε να χαρακτηρίσει την ΕΛ.ΑΣ “συνιστώσα ολιγαρχικού μόνο-κόμματος” ενώ η Νέα Αριστερά σε ανακοίνωση αναφέρει πως «το κόμμα του κ. Τσίπρα έχει αποδεχθεί πλήρως τον ρόλο του διαχειριστή και συνεχιστή της πολιτικής Μητσοτάκη και δεν έχει σκοπό να αλλάξει τη βασική της κατεύθυνση».

Ανακοίνωση εξέδωσε και ο ΣΥΡΙΖΑ στην οποία αναφέρει «τα όσα είπε η τομεάρχης Παιδείας της ΕΛ.Α.Σ., Ι. Λαλιώτου, δεν αφήνουν περιθώριο παρερμηνείας: Η ΕΛΑΣ αποδέχεται τη λειτουργία των ιδιωτικών πανεπιστημίων και δηλώνει ότι θα καταψηφίσει την αναθεώρηση του άρθρου 16, ενώ αποδέχεται το νομικό πλαίσιο που το καταστρατηγεί”.

Η απόφαση του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα το τοποθετεί ιδεολογικά έξω από την παραδοσιακή και την νεοπαραδοσιακή Αριστερά πιο δεξιά από το ΠΑΣΟΚ και αποκαλύπτει πως η “Ελληνική Αριστερά” δεν έχει στρατηγική να διεμβολίσει το Κέντρο, αλλά απευθύνεται σε δεξιούς ψηφοφόρους.

Πρώην πρωθυπουργός και πρώην αριστερός

Έχουνε περάσει χρόνια από τότε που ο Αλέξης Τσίπρας όταν εμφανίστηκε στην πολιτική ζωή ως ένας πολύ νεαρός αρχηγός κόμματος με μαλλί “καρφάκια”και και αντιμνημονιακές κορώνες όπως το Go Home Μerkel, χωρίς γραβάτα,.

O ταλαντούχος νεαρός κέρδισε τις εκλογές όχι γιατί θάσκιζε τα μνημόνια, αλλά όταν οι ψηφοφόροι βεβαιώθηκαν ότι δεν θα το κάνει. Ξανακέρδισε άλλωστε τις εκλογές αφού αποδέχτηκε ένα μνημόνιο και δεν τις έχασε γι΄αυτό, αλλά για το -μη- έργο της κυβερνητικής θητείας του και συνετρίβη όταν πήρε από το 32% την εντολή να αλλάξει το κόμμα, αλλά δεν το έκανε.

O Αλέξης έγινε Τσίπρας και σταθερά σε όλες τις δημοσκοπήσεις ένα ποσοστό γύρω στο 67% έβρισκε την αντιπολίτευση αντιπαθητική -ένα ποσοστό που μεγάλωσε μπροστά στην κάλπη. Στο ερώτημα αν έχασε τις εκλογές επειδή ήταν ή επειδή δεν ήταν αρκετά αριστερός και ριζοσπαστικός ο Αλέξης Τσίπρας απαντά πως τις έχασε επειδή δεν ήταν αρκετά δεξιός -αν και συγκυβέρνησε με τον Πάνο Καμμένο.

Η απώλεια δυνάμεων και από τα δεξιά και από τα αριστερά δείχνει πως τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ -ένα αντιμνημονιακό κόμμα που υπέγραψε ένα μνημόνιο από το οποίο καμαρώνει ότι βγήκε- έχασε τις εκλογές γιατί ήταν ένα κόμμα λίγο αριστερό, λίγο κεντρώο με δεξιές ανταύγειες.

Ένα κόμμα που πήρε την κυβέρνηση με δεξιά δεκανίκια, αλλά δεν έγινε λαϊκό κόμμα με «πόρτα» για όσους θα αλοίωναν την «αριστερή» φυσιογνωμία του. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του που δεν το θεωρούσαν πια αριστερό και ένα άλλο που το θεωρούσαν εμμονικά αριστερό.

Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι ήθελαν να τιμωρήσουν και προσωπικά τον Αλέξη Τσίπρα που πολλοί από αυτούς τον λάτρεψαν, αλλά τους διέψευσε, αν δεν τους πρόδωσε όπως θεώρησαν πολλοί από αυτούς.

Δεν είμαι εγώ, αλλά ένας άλλος

Τώρα ο Αλέξης λέει πως είναι ένας… άλλος Τσίπρας, ομολογεί πως δεν τα κατάφερε να εφεύρει ο ίδιος ένα νέο ΣΥΡΙΖΑ, δεν αποχώρησε από την πολιτική, απλά παραμέρισε βάζοντας το κόμμα του μπροστά σε ένα σοκ.

Δεν μπορεί να χτιστεί ένα κόμμα με υλικά κατεδάφισης, ούτε χωράνε όλοι σε ένα νέο κόμμα που πρέπει να αποβάλλει παλιές νοοτροπίες και ιδέες για κρατικοποιήσεις και επανακρατικοποιήσεις, κρατικά πανεπιστήμια και παλιο-σοσιαλιστικά οράματα.

Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πρώτα πρώτα ιδεολογική και η οργανωτική επισκευή δεν μπορούσε να λύσει το πρόβλημα. Ο Αλέξης επιστρέφει με νέα πολιτική οργάνωση, αλλά και νέα ιδεολογία. Mιλώντας στους “τομεάρχες” της σκιώδους κυβέρνησής του αναφέρθηκε σε ¨μια νέα ηθική της πολιτικής”.

“Να αναστηλώσουμε αυτονόητες κοινωνικές και πολιτικές αρετές, όπως η εντιμότητα, η εμπιστοσύνη, η αφοσίωση στο λαό και την πατρίδα» είχε πει πρόσφατα, ενώ όλα τα λεφτά στον τίτλο της “Αριστερής Συμπαράταξης” είναι η λέξη “Ελληνική”.

Κόμματα δεξιά, αριστερά και κόμματα “νερόβραστα”

Η θέση του κόμματος για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στέλνει στον εξώστη, όπως τους παλιούς συντρόφους του πρώην πρωθυπουργού -που θέλει να είναι και ο επόμενος ή ένας επόμενος- παλιές σκουριασμένες ιδέες της Αριστεράς που δεν εξυπηρετούν τον στόχο της κυβέρνησης.

Καθώς ο κόσμος περιεργάζεται τα νέα πρόσωπα που φέρνει στο προσκήνιο όχι η κοινωνία, αλλά ο Αλέξης Τσίπρας ως μάνατζερ που “τώρα ξέρει” -ενώ πριν ήθελε, αλλά δεν ήξερε τα ποσοστά του νέου κόμματος δημιουργούν αισιοδοξία και ελπίδες.

Το ερώτημα είναι αν αυτά τα ποσοστά είναι το κατώτατο ή το ανώτατο όριο ενός κόμματος που αποσπάται από την Αριστερά, δεν καταφέρνει να εμβολίσει το “Κέντρο” και αποτυγχάνει να αποσπάσει ψηφοφόρους από την Δεξιά -αναγκαία προϋπόθεση για να γίνει κυβερνητικό κόμμα.

Η πολιτική της μετριοπάθειας μπορεί να αποδειχθεί πολιτική της μετριότητας καθώς το νέο κόμμα ούτε ριζοσπαστικό, ούτε αριστερό μπορεί να θεωρηθεί, ούτε σε “ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης” παραπέμπει.

Υπάρχουν κόμματα δεξιά κι αριστερά, άλλοτε εθνικά, συντηρητικά, σοσιαλιστικά ή κομμουνιστικά. Τώρα πια υπάρχουν κόμματα λίγο αριστερά, λίγο κεντρώα με δεξιές ανταύγειες, κόμματα των δημοσκοπήσεων που πρώτα αποφασίζουν να γίνουν κυβερνητικά και μετά αναζητούν τις ιδέες τους, κόμματα άχρωμα, άγευστα και νερόβραστα.