Tης Μένης Μαλλιώρη
“Τράμπα-τράμπα-λίζομαι πέφτω και ζαλίζομαι” τραγουδάγαμε μικρά παιδιά στα παιχνίδια μας. Σήμερα κάποιοι το τραγουδούν για το “παιχνίδι” που ανέδειξε τον νέο πλανητάρχη.
Αλήθεια τι άραγε συμβαίνει και οι εκτιμήσεις των ειδικών, αναλυτών ή δημοσκόπων, πέφτουν τόσο έξω συγκριτικά με τα τελικά αποτελέσματα.
Μήπως πρέπει να αλλάζουν τα εργαλεία μέτρησης της κοινής γνώμης; Μήπως οι ψηφοφόροι άλλα δηλώνουν, άλλα σκέπτονται και άλλα κάνουν; Μήπως υπάρχουν “κρυφοί” πληθυσμοί που διεφεύγουν στις μετρήσεις ενώ οι ψήφοι τους παίζουν τον τελικό καθοριστικό ρόλο;
Μήπως, ό,τι είναι δίκαιο, δημοκρατικό, παγκοσμιοποιημένο, ανθρώπινο κερδίζει στην θεωρία και χάνει στην πράξη
Μήπως οι πολίτες ποντάρουν στο “παράδοξο” αφού το “λογικό” δεν φέρνει καλύτερες μέρες;
Μήπως ο αστείος λόγος, ακόμα και όταν κινδυνεύει να είναι γελοίος, επικρατεί του σοβαρού και υπεύθυνου;
Μήπως αν η γιαγιά μου είχε καρούλια θα μπορούσε να είναι τραινάκι;
Ίσως περί αυτού να πρόκειται.
Δηλαδή το φαντασιωσικό και απίθανο να επικρατεί του πραγματικού και πιθανού.
Ίσως δηλαδή, οι αναλύσεις οφείλουν να βλέπουν πέρα από τα πραγματικά δεδομένα (real ή hard data). Ίσως η καρδιά του ψηφοφόρου να κτυπάει αλλού. Μακριά από την εγκεφαλική επεξεργασία, μακριά από τις ομαδικότητες, μακριά από τις ιδεολογίες, μακριά από τα σήριαλ με συνέχειες…
Η καρδιά του ψηφοφόρου, γιατί τελικά αυτή ψηφίζει, ίσως κτυπάει κοντά στο συναίσθημα όπου κυριαρχεί ο φόβος, κοντά στην ατομική ανάγκη, όπου κυριαρχεί η ανασφάλεια, κοντά στη καθημερινότητα, όπου κυριαρχεί το εδώ και τώρα, κοντά στο σήμερα μιας και το αύριο είναι μόνο αβέβαιο και πολύ μακρινό…
