Του Ιωάννη Δαμίγου
Να είναι τα μηδενικά πίσω από έναν άσσο η βαθμίδα, και ποιας αξίας, ποιας αποτίμησης, ποιας έννοιας άραγε; Ποια άλλη “διάκριση” θα ακολουθήσει, με πόσα μηδενικά ακόμα περισσότερα, που θα υπογραμμίζουν την ματαιότητα, την απληστία, αλλά ταυτόχρονα και τον μηδενισμό της ύπαρξης, όπως αυτή την γνωρίσαμε μέχρι σήμερα; Ύβρις στην ζωή ή ήττα του θείου; (όχι του θεϊκού).
Η “είδηση” αυτή, της ανάδειξης του πρώτου τρισεκατομμυριούχου στην Γη, με πηχυαίους τίτλους των παγκοσμίων ΜΜΕ, επισκίασε τους σε εξέλιξη πολέμους, Ευρώπης – ΗΠΑ και ΝΑΤΟ κατά Ρωσίας, Ισραήλ κατά Παλαιστίνης, αλλά και ΗΠΑ – Ισραήλ κατά του ΙΡΑΝ. Καμία υποσημείωση, κάτι σαν παρατήρηση, κάτω από αυτή την είδηση, για λόγους τάξης, ισορροπίας έστω, με ένα “ενώ”! Με ένα “ενώ”, χωρίς αυτονόητες εξηγήσεις, ένα φυσικότατο “ενώ”, που θα καταδείκνυε μια υποτυπώδη αίσθηση ντροπής, μια εκθετική τόση δα απόπειρα των απανταχού κοινωνιών, των ξευτελισμένων εκούσια ανήμπορων κοινωνιών, για μια αναγκαία ελάχιστη συνειδητοποίηση. Ποια η επόμενη ανακήρυξη κάποιας πρωτιάς; Γιατί θα υπάρξει μια νέα πρωτιά, και αν δεν υπάρχει τώρα, θα πρέπει να την εφεύρουμε. Όσο και αν είναι κομμάτι δύσκολο, να κατανοήσει κάποιος το τι εστί τρισεκατομμύριο, άλλο τόσο εύκολο είναι να τεθεί ένας ακόμα ασύλληπτος στόχος, προς επίτευξη. Μετά τους κατά συρροή δολοφόνους, περάσαμε στους κατά συρροή εθνοκτόνους. Ποιος και πώς, θα βάλει ένα όριο στον πήχη ή πιο σωστά στα μηδενικά; Πόσο τραγικά και ταυτόχρονα ειρωνικά ακούγεται το, “η πείνα και ο πλούτος” είναι άπειρα. Καταφέραμε σαν ανθρωπότητα τόσα σπουδαία επιτεύγματα, μα μας διέφυγε η σαδιστική λεπτομέρεια της ανισορροπίας. Όταν κανείς καταντά, ναι γιατί περί κατάντιας πρόκειται, να μην προλαβαίνει να ξοδέψει σε μια ζωή, σπαταλώντας ακόμα και πέραν του δέοντος αυτά που απέκτησε, δεν χρήζει απόδειξης πως όχι κάτι, μα τίποτα απολύτως δεν πάει καλά! Ακόμα και για έργο δαιμόνιας σκέψης και ικανότητας να πρόκειται, τότε το “πλαίσιο” ήταν από την αρχή λάθος. Άλλως, η αίσθηση της απληστίας, είναι το άγγιγμα της τελειότητας (το θείο)! Ε τότε και έτσι, θα πρέπει να βρούμε μια νέα λέξη, που να ορίζει τον “άνθρωπο”. “Τρισεκατομμυριούχος” και παγκόσμιο έλλειμμα, οξύμωρο.
Κάθε λεπτό, ώρα και ημέρα που τελειώνει, ξημερώνει πρωτόγνωρες άρα και αλλιώτικες έννοιες, που θα εκπλήσσουν ή θα απογοητεύουν ανάλογα στο άμεσο μέλλον τις ανέτοιμες κοινωνίες. Αδυνατώ, έστω να συγκρίνω επιτήδεια, το παρελθόν όπως το βιώσαμε και το παρόν όπως το ζούμε, βάσει των συγκεκριμένων κανόνων που διδάχτηκα. Ακόμα περισσότερο, αδυνατώ να υποθέσω και το εντελώς διαφορετικό μέλλον, που από τώρα αγνοώ παντελώς ανέτοιμος. Θα αρκεστώ έτσι στα δεδομένα, για τα μελλοντικά: Ό, τι τεχνολογικό εφηύρε ο πολιτισμός μας, βοήθησε σε λεπτομέρειες και σε δευτερεύοντα, αν όχι τρίτα σε σειρά, προβλήματα της ζωής. Το νόημα, την ομορφιά, την χαρά της, δεν τα ανακαλύψαμε ακόμα. Είναι σχεδόν βέβαιο, πως αυτά και άλλα πολλά, κρύβονται προς ανακάλυψη, στην σκέψη. Η τεχνολογία, ίσως είναι ο δρόμος έξω από το “σπήλαιο”, μα υπάρχουν πολλά μέτρα ακόμα για κάλυψη.