Του Ιωάννη Δαμίγου
Σενάρια επί σεναρίων, προσπάθειες δήθεν για συναντήσεις, “διαρρέοντα” συνεχή εναλλακτικά σχέδια των Αμερικανών, σε σχέση με τα αρχικά και σταθερά των Ρώσων. Ενώ ο “πόλεμος” συνεχίζεται, με την διεφθαρμένη Ουκρανία να χάνει εδάφη, “εξυπηρετώντας” τα αμυντικά σχέδια της ΕΕ έναντι του “εχθρού”, με την αναγκαία οικονομική αφαίμαξη των στεγνών λαών, βγάζοντας ξύγκι από την μύγα, χρηματοδοτώντας πολεμικές βιομηχανίες.
Ο πόλεμος αυτός θα συνεχιστεί λοιπόν, γιατί αποφέρει πακτωλούς δισεκατομμυρίων στις πολεμικές βιομηχανίες, με όλα τα συμπαρομαρτούντα προϊόντα, από την μία, ενώ από την άλλη δεν αφήνει περιθώρια στους τρομοκρατημένους αδαείς λαούς, για οποιαδήποτε άλλη σκέψη πέρα της αναπόφευκτα μοιραίας. Έτοιμοι έτσι, να προσφέρουν και από αυτά που δεν έχουν, πιστώνοντας από πάνω και τα μελλούμενα χρέη, επιπλέον των ήδη υπαρχόντων. Σημασία έχει να κινείται πρωτίστως η “αγορά”, όπως. Έντονος οργασμός παρατηρείται, για σπάνιες γαίες (χαρακτηρισμός κι αυτός) με μεταλλεύματα, λογής ορυκτά, αέρια, πετρέλαια, αλλά και το πολυτιμότερο καύσιμο όλων των εποχών με σταθερή αγοραστική και χρηματιστηριακή αξία, το ζεστό φρέσκο αίμα. Ζήτηση και συζήτηση, απειλές, απαιτήσεις και “ναυμαχίες” μεταξύ Αμερικανών και Κινέζων, ακόμα και για τα λιμάνια, με πρώτο το πολύ τραγουδημένο, αυτό των παιδιών και των containers του Πειραιά. Και να ετοιμάζεται με την σειρά του, αυτό της “Στην Ελευσίνα μια φορά”, όπως και το “Στον Παγασητικό”, με τα φημισμένα τσιπουράδικα. Θέλουμε, δεν θέλουμε, η πικρή αλήθεια είναι πως αποτελούμε κόμβο από πολλές μεριές, με μεγάλο κίνδυνο όπως πάντα κι αυτό να μετατραπεί σε κόμπο στον λαιμό μας.
Με το σωστό πάντα κριτήριο αξιών Follow the Money, εύκολα μπορεί να συμπεράνει κανείς, πως ο πόλεμος ΝΑΤΟ και ΕΕ κατά της Ρωσίας, θα διαρκέσει στην καλύτερη περίπτωση, μέχρι και δυο με τρία τουλάχιστον ακόμα χρόνια. Κι αυτό, λόγω του χρόνου παραγωγής και κατανάλωσης των πολεμικών εμπορευμάτων, που θα αποφέρουν τα απαραίτητα οικονομικά κέρδη στις ανάλογες βιομηχανίες. Μέχρι τότε, θα έχουν επιλέξει, ποιος θα αποκομίσει τι και ποιος θα παραδώσει πόσο. Με την Ευρώπη χωρισμένη σε δυο μέρη, μα εξαρτημένη όσο ποτέ άλλοτε πριν.