Του Ανδρέα Δεληγιάννη
Δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ αυτόν τον Νοέμβριο. Στο εξής, για να παραφράσουμε τους στίχους του Ναζί Χικμέτ..’την κάθε αυγή, γιατρέ, με τα χαράματα πάντα η καρδιά μου στην Γαλλία τουφεκίζεται’. Το ζητούμενο όμως είναι τι κάνουμε για να μην συνεχίσει να τουφεκίζεται. Μακελάρηδες θα υπάρχουν πάντα- το θέμα είναι πως τους αντιμετωπίζεις προτού πάρουν τα καλάσνικοφ και θερίζουν αθώους. Για την ακρίβεια, πως αντιμετωπίζεις αυτούς που τους στέλνεις; Αν μιλάμε για το διαβόητο Ισλαμικό Κράτος δεν είναι εύκολη ιστορία.
Εξ ου και -με όλη την συμπάθεια που εκδηλώνουν άπαντες προς τον Ολάντ για τη συμφορά που βρήκε τη χώρα του- δεν είναι λίγοι εκείνοι που προβληματίζονται. Σα να βιάστηκε να κοπιάρει τον Μπους μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους στη Νέα Υόρκη το 2001, όπως του είπε και ο διακεκριμένος Ολλανδός ιστορικός David Van Reybrouck από την σοβαρή Le Μonte:
– ‘Πέσατε σε παγίδα κύριε Πρόεδρε… γιατί κάνατε αυτό που οι τρομοκράτες ήλπιζαν ότι θα κάνετε: να κηρύξετε τον πόλεμο…. Χωρίς την ηλίθια επέμβαση του Μπους στο Ιράκ, ποτέ δεν θα μιλούσαμε για Ισλαμικό Κράτος». Ιστορικός είναι κάτι ξέρει. Άλλωστε ο Ολάντ δεν δείχνει και πολύ ξεφτέρι στα πολιτικά, αν και σε άλλα είναι πρώτος.
Με άλλα λόγια, ο Πρόεδρος της Γαλλίας φέρεται να αντιδρά σκεπτόμενος την αντίδραση των αμερικανών στις αρχές του αιώνα Είναι όμως αυτή η σωστή αντίδραση; Και ο Μπους έκανε καλοκαιρινό το Ιράκ, αλλά αποτέλεσμα μηδέν. Μήπως είναι πιο σωστός ο Πούτιν που λέει «αφήστε τον Άσαντ να καθαρίσει την κατάσταση»;. Οι Γάλλοι αναλυτές πάντως ψιθυρίζουν ότι το ζόρι που τραβάει ο Ολάντ προέρχεται από τις περιφερειακές εκλογές αρχές Δεκέμβρη. Φοβάται ότι ο Σαρκοζί και η Λεπέν θα τον βάλουν στη γωνία. Συνεπώς, ρίχνει τις βόμβες στη Συρία, αλλά περιμένει να φέρουν αποτέλεσμα στη Γαλλία.
