Παρασκευή 28 Απριλίου 2017 Βρείτε μας στο FacebookΒρείτε μας στο GooglePlus

Τα εθνικά μας ελαττώματα (για τα οποία ουδείς άλλος ευθύνεται)

 

Του Γιάννη Πανούση

 

Το φώς ήρθε κι έφυγε

και δεν άφησε

ούτε ένα γρατζούνισμα στην πόρτα

Ντ. Σιώτης, Μάρθα-Μάρθα

 

Η ελληνική κοινωνία απάντησε στο προοδευτικό δίλημμα ‘’ Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε’’ με το συντηρητικό ανακλαστικό ‘’καλύτερα να βουλιάξουμε παρά ν’ αλλάξουμε’’.

Οι οριζόντιες διασυνδέσεις των πολιτών επικράτησαν των κάθετων. Κόκκινοι, γαλάζιοι, πράσινοι σ’ ένα συμφωνούν:’’ μη μου τους κύκλους [της άνομης ζωής μου] τάραττε ‘’

Αιώνιοι, αλλά [όχι αθώοι] έφηβοι, οι νεο-έλληνες.

-πάντοτε αυτοναφορικοί γι’αυτό και μοιραίοι

-πάντοτε με το σύνδρομο του ‘περιούσιου’ γι’αυτό και ουτοπικοί

-πάντοτε διχασμένοι γι’ αυτό και φανατικοί

-πάντοτε κλειστοφοβικοί γι’αυτό και αντι-ανανεωτικοί

-πάντοτε (εθελο)τυφλωμένοι γι’αυτό και ανορθολογικοί

-πάντοτε ‘αντιστασιακοί’ γι’αυτό και ηττημένοι

-πάντοτε αυτοαθωωνόμενοι γι’αυτό και ιστορικά ένοχοι

-πάντοτε της ευκολίας γι’αυτό και λαϊκιστές

– πάντοτε υλιστές γι’ αυτό και αντιπνευματικοί

-πάντοτε ευκολόπιστοι γι’αυτό και προδομένοι

Άντε τώρα με αυτά τα ‘κουσούρια’ να παίξεις στον παγκοσμιοποιημένο πλανήτη κάποιο [έστω τριταγωνιστικό] ρόλο. Πώς να σ’ εμπιστευθεί ο άλλος όταν εσύ δεν εμπιστεύεσαι ούτε τον συνέλληνα ούτε καν τον εαυτό σου;

 

ΥΓ. ’’Θά’ρθει καιρός που θα λογοδοτήσεις. Πεφίμωσο.

Τίποτα δεν ξοδεύεται.

Μαρτυρώ χαμένα κι άγραφα

γιατί χαμένα δεν υπάρχουν.

Τάδε γέγραπταί μοι’’.

[Δ.Κοσμόπουλος, Κρούσμα]