Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Το πρόβλημα της καθήλωσης της Προοδευτικής Παράταξης στη μειοψηφία δεν προέρχεται από τον Κυριάκο Μητσοτάκη – αλλά από τους «ηγέτες» της.
Δευτέρα, 27 Απριλίου 2026 – η μέρα που αποδεικνύεται ότι το πρόβλημα για το πολιτικό σύστημα και τη χώρα δεν είναι ο Μητσοτάκης και η ομάδα που τον περιβάλει στη διακυβέρνηση χωρίς κανόνες. Είναι η Αντιπολίτευση που τον διευκολύνει. Ο «φάκελος» του σκανδάλου των υποκλοπών, αυτό δείχνει.
Πολλοί έχουν υποψιαστεί από πολύ καιρό τα «συστήματα» ΠΑΣΟΚ – Ανδρουλάκη» και ΣΥΡΙΖΑ – Τσίπρα – Φάμελλου, λειτουργούν συμπληρωματικά με το σύστημα Μητσοτάκη και εξυπηρετούν την αναπαραγωγή του. Για λογούς που όλο και περισσότεροι υποψιάζονται.
Η τελευταία απόφαση του Αρείου Πάγου οδηγεί σε εκτιμήσεις που το επικυρώνουν.
Αν το πάρουμε από την αρχή, το σκάνδαλο των υποκλοπών βαρύνει προσωπικά τον Πρωθυπουργό. Αποκλειστικά θα έλεγε κανείς. Οι άλλες σκανδαλώδεις υποθέσεις έχουν άλλους προσωπικά υπόλογους.
Αυτό το θέμα ήταν τόσο βαρύ, ώστε έφερε τον Κυριάκο Μητσοτάκη αντιμέτωπο με το πολιτικό τέλος. Διάολε μέσα: για χώρα – μέλος τη Ευρώπης μιλάμε. Αλλά η αντιπολίτευση, που επί δυόμιση χρόνια κοιμόταν τον ύπνο του Δίκαιου – και του παρακολουθουμένου – φρόντισε να του δώσει διεξόδους με τις θορυβώδεις μεν, αλλά ανούσιες ενέργειές της.
Το μέγαρο Μαξίμου κατάφερε, έτσι, να οδηγήσει τη δικαστική κρίση επί του θέματος, στη διορισμένη Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Αδειλίνη – λίγο πριν ασκηθούν ποινικές διώξεις από τους φυσικούς ανακριτές και εισαγγελείς. Με τη γνωστή εξέλιξή περί «αναντίλεκτης» απαλλαγής της κυβέρνησης και του κράτους… Το θέμα έκλεισε.
Αλλά πάντα θα υπάρχουν «δικασταί εις τας Αθήνας». Ένας γενναίος εισαγγελέας και ένα συγκροτημένος Πλημμελειοδίκης, το άνοιξαν εκ νέου. Όχι μόνο καταδικάζοντάς πρωτοδίκως του «ιδιώτες» – αλλά και θέτοντας σε νέα και διευρυμένη βάση την έρευνα για την οποία έστειλαν τους φακέλους στην Εισαγγελία Πρωτοδικών. Από όπου θα είχαν ασκηθεί οι πρώτες διώξεις, αν δεν είχε αφαιρεθεί η υπόθεση.
Κοντά στο νου κι η γνώση. Καθήκον της Αντιπολίτευσης ήταν να υπερασπιστεί αυτή τη εξέλιξή και τίποτε άλλο. Ώστε οι ευσυνείδητοί δικαστές να κάνουν τη δουλειά τους.
Αντί γι’ αυτό πρώτος ο Ανδρουλάκης και μετά ο Τσίπρας κι από πίσω ο Φάμελλος, άρχισαν να κάνουν φασαρία χωρίς αντίκρισμα και να οδηγούν την υπόθεση σε πεδία που ο Μητσοτάκης έχει πλεονέκτημα:
-Μια κοινοβουλευτική συζήτηση και ιδέες για Εξεταστική Επιτροπή και πρόταση μορφής. Εκεί δηλαδή που ο Πρωθυπουργός έχει πλεονέκτημα – εκ των κανονισμών.
Δεν μπορεί να μην είχαν αντιληφθεί πού πάει το πράγμα όταν η απόφαση του Πλημμελειοδικείου, δυο χιλιάδων σελίδων, καθαρογράφτηκε σε δέκα μέρες. Και ευκόλως δημιουργείται η εντύπωση: είτε συνήργησαν με τον τρόπο τους, στην εξέλιξη που μεθόδευσε η κυβέρνηση, είτε είναι εντελώς ακατάλληλοι για τον ρόλο που έχουν στα κόμματά τους.
Το συμπέρασμα τελικά για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος και των θεσμών δεν είναι ότι βαρύνεται η κυβέρνηση – που σε τελευταία ανάλυση έχει σχέδιο απαλλαγής της από κάθε ευθύνη.
Περισσότερο βαρύνονται το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Περισσότερο βαρύνονται οι ηγεσίες τους, που εξελίσσονται σε οιονεί «σύμμαχο» του Πρωθυπουργού και από αυτή την άποψη φέρουν τη μεγάλη ευθύνη για την πολιτική κατάσταση στη χώρα. Και σίγουρα για την ευκολία με την οποία ο Τζαβέλας, ακολούθησε τον δρόμο των δύο προκατόχων του, βγάζοντας τον Πρωθυπουργό από τη δύσκολη θέση. Όποιος θέλει μπορεί να στοιχηματίσει ότι ο συνταγματάρχης Ντίλιαν δεν έχει να φοβηθεί τίποτε στο Εφετείο.
Συμπέρασμα: τουλάχιστον για τη Δημοκρατική Παράταξη, το πρόβλημα της καθήλωσής της στη μειοψηφία δεν προέρχεται από τον Κυριάκο Μητσοτάκη – αλλά από τους «ηγέτες» της.
Τον συνεπικουρούν, εκόντες-άκοντες, στη διατήρηση της κυριαρχίας του. Όχι μόνο με τους μικρομεγαλισμούς των διαγωνισμών τους, αλλά και με τη στάση τους:
Οσάκις αντιμετωπίζει πραγματικό πρόβλημα του ρίχνουν σωσίβιο: από το είδος της αντιπολίτευσης που – δεν – κάνουν μέχρι τον νόμο για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και τον αποπροσανατολισμό στο σκάνδαλο των υποκλοπών…
ΑΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR
