Του Μάνου Στεφανίδη
Δεν γουστάρω μια κοινωνία και ένα σύστημα πολιτικό και μηντιακό που θεωρούν τον αποστειρωμένο Καμίνη επιτυχημένο δήμαρχο και την αθλιότητα με τους άστεγους σε όλο τον άξονα Σύνταγμα – Ομόνοια ως περίπου φυσικό γεγονός. Δεν είναι ανθρωπισμός η εγκατάλειψη των τριάντα αστέγων που κοιμούνται ή ζητιανεύουν λίγο πιο κάτω από την Βουλή των Ελλήνων. Ούτε των ανάλογων ζόμπι που κινούνται και τρυπιούνται μέρα μεσημέρι εμπρός σε ημεδαπούς και τουρίστες από την Μενάνδρου ως το Αρχαιολογικό Μουσείο.
Η αδιαφορία και η ανοχή δεν συνιστούν πολιτική μιας υπεύθυνης πολιτείας. Η Αριστερά και σε αυτή την περίπτωση -όπως και στο Μεταναστευτικό- σπρώχνει το πρόβλημα κάτω από το χαλάκι. Στο όνομα του ουμανισμού! Γκετοποιώντας έτι περαιτέρω ιστορικές γωνιές της Αθήνας. Και βάζοντας βούτυρο στα μαχαίρια της Χ.Α. Που περιμένει στη γωνία.
Όπως επίσης περίπου αυτονόητη θεωρείται η λευκή απεργία των αστυνομικών. Και των τροχονόμων συμπεριλαμβανομένων. Εξ ου και η αποχαλίνωση των πάντων.
(Ένα ακόμη ολέθριο λάθος του Αλέξη: Η απομάκρυνση του Πανούση από το πάλαι ποτέ Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως).
Δεν γουστάρω τέλος μια κοινωνία που αποδέχεται ως περίπου αυτονόητο το λάδωμα για την απόκτηση άδειας οδήγησης. Και το χειρότερο:
Που δεν κάνει τίποτε για να μην βγουν άλλοι ακούσιοι δολοφόνοι στους αυτοκινητοδρόμους. Άλλοι ψυχασθενείς του βολάν που συνεχίζουν τον πατροπαράδοτο Εμφυλίο με διαφορετικά μέσα. Με επιθετικά τετράτροχα και ανυπόμονα δίτροχα. Και με δεκάδες πραγματικά και συμβολικά θύματα. Καθημερινά …
(Φωτογραφία Λευτέρη Μιαούλη)
